martwica włóknikoidalna
Martwica włóknikoidalna (necrosis fibrinoides) to rodzaj martwicy tkanek, charakteryzujący się odkładaniem się w ścianie naczyń krwionośnych materiału włóknikopodobnego, który zawiera białka osocza, w tym fibrynogen i immunoglobuliny. Jest to proces patologiczny występujący głównie w przebiegu reakcji nadwrażliwości, chorób autoimmunologicznych oraz niektórych zapaleń naczyń.
W obrazie mikroskopowym martwica włóknikoidalna objawia się jako homogenny, eozynofilny materiał, który zastępuje prawidłową architekturę tkanki. Zmiany te dotyczą najczęściej małych tętnic i tętniczek, gdzie dochodzi do uszkodzenia śródbłonka i przesiąkania białek osocza do ściany naczynia. Proces ten prowadzi do upośledzenia przepływu krwi i w konsekwencji do niedokrwienia zaopatrywanego obszaru.
Martwica włóknikoidalna jest charakterystycznym objawem w przebiegu takich chorób jak guzkowe zapalenie tętnic, zapalenie naczyń w przebiegu tocznia rumieniowatego układowego, reumatoidalnego zapalenia stawów czy nadciśnienia złośliwego. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu histopatologicznym materiału biopsyjnego, które pozwala na identyfikację charakterystycznych zmian w ścianie naczyń.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół churga-straussa – Patofizjologia i mechanizm
Eozynofilowe zapalenie naczyń z ziarniniakowatością (EGPA) to rzadka układowa waskulopatia charakteryzująca się zapaleniem małych i średnich naczyń, astmą oraz eozynofilią. Patogeneza EGPA opiera się na nieprawidłowej adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej, w szczególności nadaktywności limfocytów Th2, które wydzielają IL-5, IL-4 i IL-13, prowadząc do silnej eozynofilii. IL-5 stymuluje produkcję, dojrzewanie i aktywację eozynofili oraz hamuje ich apoptozę, co skutkuje uwalnianiem cytotoksycznych białek (ECP, EPO, EDN, MBP) odpowiedzialnych za uszkodzenie tkanek. W patogenezie istotną rolę odgrywają także limfocyty Th1, Th17 oraz limfocyty B, których udział potwierdza skuteczność terapii rytuksymabem. Występuje dychotomia kliniczna i patogenetyczna: u około 35% pacjentów obecne są MPO-ANCA, co wiąże się z uszkodzeniem śródbłonka i objawami kłębuszkowego zapalenia nerek oraz mononeuropatii, natomiast u 60% pacjentów ANCA jest negatywnych, a dominującym mechanizmem jest eozynofilowe zapalenie tkanek, zwłaszcza serca i przewodu pokarmowego.
allel HLA, antagonista receptora leukotrienowego, antybiotyk makrolidowy, astma, białko kationowe eozynofili, eotaksyna-3, eozynofilowe zapalenie naczyń z ziarniniakowatością, flutikazon, interleukina-5, karbamazepina, kłębuszkowe zapalenie nerek, limfocyt T pomocniczy, limfocyt Th17, limfocyt Th2, limfocyt Treg, limfopoetyna zrębu grasicy, martwica włóknikoidalna, mononeuropatia, mononeuropatia mnoga, montelukast, neurotoksyna eozynofilowa, peroksydaza eozynofilowa, plamica, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, przeciwciało ANCA, reaktywna forma tlenu, rytuksymab, salmeterol, waskulopatia, zafirlukast, zapalenie naczyń, zapalenie naczyń związane z ANCA, zespół Churga-Straussa - Leksykon chorób i schorzeń
Nefryt lupusowy – Leczenie
Nefryt lupusowy, występujący u 40-60% pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym (SLE), jest poważnym powikłaniem prowadzącym do uszkodzenia kłębuszków nerkowych i upośledzenia funkcji filtracyjnej nerek. Bez odpowiedniego leczenia, w 10-30% przypadków dochodzi do schyłkowej niewydolności nerek (ESRD), wymagającej dializoterapii lub przeszczepu nerki. Terapia jest dostosowana do klasy histopatologicznej (ISN/RPS) i obejmuje stosowanie hydroksychlorochiny, inhibitorów ACE lub ARB (cel ciśnienia <130/80 mmHg), a w cięższych postaciach (klasy III, IV, V) intensywną immunosupresję z glikokortykosteroidami, mykofenolanem mofetylu (2-3 g/dobę), cyklofosfamidem, belimumabem lub inhibitorami kalcyneuryny (woklosporyna, takrolimus). Nowoczesne wytyczne (EULAR 2023, KDIGO 2024, ACR 2024) rekomendują terapię potrójną od początku leczenia, łączącą glikokortykosteroidy, MMF i nowoczesne leki biologiczne lub inhibitory kalcyneuryny, co poprawia wskaźniki odpowiedzi nerkowej i zmniejsza ryzyko nawrotów.
anifrolumab, azatiopryna, belimumab, białkomocz, biopsja nerki, bloker receptora angiotensyny, cyklosporyna, dializoterapia, dyslipidemia, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid, hydroksychlorochina, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor konwertazy angiotensyny, kłębuszek nerkowy, kwas mykofenolowy, martwica włóknikoidalna, medycyna precyzyjna, mezenchymalna komórka macierzysta, mykofenolan mofetylu, nefryt lupusowy, obinutuzumab, osteoporoza, plazmafereza, profilowanie molekularne, przeciwciało monoklonalne, przeszczep nerki, przewlekła choroba nerek, rytuksymab, schyłkowa niewydolność nerek, takrolimus, terapia CAR-T, toczeń rumieniowaty układowy, woklosporyna, zapalenie płuc Pneumocystis jirovecii, zespół antyfosfolipidowy