czas przeżycia wolnego od progresji

Czas przeżycia wolnego od progresji (PFS, ang. progression-free survival) to kluczowy parametr oceny skuteczności terapii przeciwnowotworowych, definiowany jako okres od rozpoczęcia leczenia do momentu progresji choroby lub zgonu pacjenta z jakiejkolwiek przyczyny. Jest to jeden z najważniejszych drugorzędowych punktów końcowych w badaniach klinicznych onkologicznych, zaraz po całkowitym czasie przeżycia (OS).

PFS jest powszechnie stosowany w ocenie efektywności nowych terapii, ponieważ wymaga krótszego okresu obserwacji niż całkowity czas przeżycia i nie jest zakłócany przez terapie stosowane po progresji. Parametr ten pozwala na wcześniejszą ocenę potencjalnych korzyści klinicznych nowego leczenia, szczególnie w przypadku nowotworów o powolnym przebiegu.

W praktyce klinicznej ocena PFS opiera się na regularnych badaniach obrazowych (TK, MRI, PET) oraz ocenie klinicznej, zgodnie z kryteriami RECIST (Response Evaluation Criteria in Solid Tumors) lub innymi standaryzowanymi wytycznymi. Wydłużenie PFS wskazuje na skuteczność terapii w hamowaniu progresji nowotworu, co często przekłada się na poprawę jakości życia pacjenta, nawet jeśli nie zawsze koreluje z istotnym wydłużeniem całkowitego przeżycia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl