radiomika
Radiomika (ang. radiomics) to zaawansowana dziedzina analizy obrazów medycznych, która łączy technologie obrazowania, takie jak tomografia komputerowa (TK), rezonans magnetyczny (MR) czy pozytonowa tomografia emisyjna (PET), z metodami analizy danych i uczenia maszynowego. Polega na ekstrakcji i analizie dużej liczby ilościowych cech z obrazów medycznych, które są niewidoczne dla ludzkiego oka.
W procesie radiomiki obrazy medyczne są przetwarzane za pomocą algorytmów komputerowych, które wyodrębniają setki lub tysiące parametrów opisujących teksturę, kształt, heterogeniczność i inne właściwości tkanek. Te cechy mogą być następnie analizowane pod kątem korelacji z wynikami klinicznymi, odpowiedzią na leczenie czy charakterystyką genetyczną guza.
Głównym celem radiomiki jest wspomaganie podejmowania decyzji klinicznych poprzez dostarczanie obiektywnych biomarkerów obrazowych. Ma ona szczególne zastosowanie w onkologii, gdzie może pomóc w precyzyjnej klasyfikacji guzów, przewidywaniu ich złośliwości, planowaniu spersonalizowanej terapii oraz monitorowaniu odpowiedzi na leczenie. Radiomika stanowi ważny element medycyny precyzyjnej, umożliwiając bardziej zindywidualizowane podejście do diagnozy i leczenia pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Tłuszczak – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Tłuszczaki (lipoma) stanowią najczęstsze łagodne nowotwory tkanki miękkiej, charakteryzujące się doskonałym rokowaniem dzięki braku ryzyka transformacji złośliwej. Kluczowym elementem terapii jest całkowite wycięcie chirurgiczne wraz z torebką włóknistą, co minimalizuje ryzyko nawrotów. W przypadku tłuszczaków rdzenia kręgowego, całkowita lub prawie całkowita resekcja (T/NT) zapewnia 82,8% przeżycia bez progresji po 16 latach, podczas gdy częściowa resekcja wiąże się z jedynie 34,6% przeżycia bez progresji po 10,5 latach. Diagnostyka różnicowa z atypowymi guzami tłuszczowymi (ALT) i tłuszczakomięsakami (liposarcoma), zwłaszcza dobrze zróżnicowanym tłuszczakomięsakiem (WDLS), opiera się na badaniach poziomu D-dimerów, systemach oceny histopatologicznej oraz analizie immunohistochemicznej (MDM2, CDK4). Gęstość mikronaczyń ≥38,75 naczyń/mm² jest silnym predyktorem złośliwości z czułością 94,1% i swoistością 100% (AUC=0,999, p<0,001).
analiza Kaplana-Meiera, analiza ROC, atypia komórkowa, badanie immunohistochemiczne, D-dimer, diagnostyka różnicowa, dokładność diagnostyczna, gęstość mikronaczyń, głębokie uczenie, kohorta walidacyjna, lipoblast, nowotwór tkanki miękkiej, ocena histopatologiczna, ocena przedoperacyjna, przeżycie bez progresji choroby, radiomika, resekcja, rokowanie długoterminowe, tłuszczak, tłuszczak rdzenia kręgowego, tłuszczakomięsak, torebka włóknista, transformacja nowotworowa, uczenie maszynowe, złośliwość guza - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gardła – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w raku gardła jest ściśle związane z lokalizacją, stadium zaawansowania oraz cechami biologicznymi nowotworu. Ogólna 5-letnia względna przeżywalność dla nowotworów głowy i szyi wynosi 50-60%, przy czym rak krtani cechuje się wskaźnikiem około 61,6%, a rak jamy ustnej i gardła 68,5%. Wczesne wykrycie raka krtani (stadium I i II) wiąże się z przeżywalnością na poziomie 80-90%, natomiast rak gardła dolnego (hypopharynx) ma gorsze rokowanie z 5-letnią przeżywalnością około 50%. Przeżywalność znacząco obniża się wraz z zajęciem węzłów chłonnych (spadek o 50%) oraz obecnością przerzutów odległych (34% przeżycia 5-letniego). Czynniki takie jak stopień zróżnicowania histologicznego, status HPV, wiek pacjenta, ogólny stan zdrowia oraz historia palenia również wpływają na prognozę. Mediana przeżycia nieleczonych pacjentów wynosi około 12 miesięcy, a w stadium IVc jedynie 3 miesiące.
HPV, hypopharynx, nowotwór głowy i szyi, przerzut, przerzut do węzłów chłonnych, przeżycie wolne od nawrotu, radiomika, rak gardła, rak głośni, rak głowy i szyi, rak jamy ustnej, rak krtani, rak migdałków, Random Survival Forest, ryzyko nawrotu, stadium nowotworu, stadium T, stopień zróżnicowania nowotworu, struny głosowe, wirus brodawczaka ludzkiego, współczynnik przeżycia, względny współczynnik przeżycia - Leksykon chorób i schorzeń
Kamica nerkowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Kamica nerkowa jest powszechnym schorzeniem o rosnącej zapadalności, z częstością występowania sięgającą do 14,8% populacji. Ryzyko nawrotu kamicy w ciągu 5 lat wynosi około 50%. Wielkość kamienia jest kluczowym czynnikiem prognostycznym w samoistnym wydaleniu – kamienie <6 mm wydalane są samoistnie w 86-90% przypadków, natomiast kamienie >6 mm w 59-60%. Terapia ekspulsyjna alfa-blokerami (np. tamsulosyna 0,4 mg/dobę, doksazosyna 4 mg/dobę) zwiększa skuteczność wydalenia kamieni, zmniejsza ból i redukuje potrzebę interwencji chirurgicznych. Skuteczność litotrypsji falami uderzeniowymi (SWL) zależy od wielkości kamienia (próg 12,95 mm), objętości (121,38 mm²), gęstości (739 HU) oraz typu kamienia, z gorszymi wynikami w kamieniach cystynowych i jednowodnych szczawianów wapnia. Po zabiegu SWL wskaźnik powikłań septycznych wynosi około 1%, ale wzrasta do 10% przy kamieniach odlewowych lub skolonizowanych. W przypadku przezskórnej nefrolitotomii (PCNL) systemy oceny CROES i Guys Stone Score (GSS) pomagają przewidzieć skuteczność leczenia i ryzyko powikłań, z 83,7% pacjentów osiągających stan wolny od kamieni.
alfa-bloker, algorytm Adaboost, choroba sercowo-naczyniowa, dobowa zbiórka moczu, doksazosyna, kamica nerkowa, litotrypsja falami uderzeniowymi, odmiedniczkowe zapalenie nerek, przewlekła choroba nerek, przezskórna nefrolitotomia, radiomika, schyłkowa niewydolność nerek, szczawian wapnia, tamsulosyna, terapia ekspulsyjna, uczenie maszynowe, wodonercze, zakażenie układu moczowego, zwapnienie naczyń - Leksykon chorób i schorzeń
Rak przełyku – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak przełyku stanowi istotne wyzwanie onkologiczne, będąc dziewiątym najczęściej diagnozowanym nowotworem i szóstą przyczyną zgonów z powodu raka na świecie. Pomimo postępów terapeutycznych, 5-letni wskaźnik przeżywalności pozostaje niski, wynosząc poniżej 20%, a w Kanadzie 16%. Rokowanie jest ściśle związane ze stadium zaawansowania choroby według klasyfikacji TNM AJCC: stadium I cechuje 5-letnie przeżycie około 65%, stadium II – 30%, stadium III – 20%, a stadium IV – jedynie 5% (przeżycie 4-letnie). Lokalizacja guza i podtyp histologiczny również wpływają na prognozę – np. mieszany podtyp gruczolakoraka (EAM) wykazuje lepsze wskaźniki przeżycia całkowitego (48,4% po roku, 11% po 5 latach) niż rak płaskonabłonkowo-gruczołowy (EASC). Nawrót choroby jest powszechny, z ponad 50% pacjentów doświadczających wznowy w ciągu 1-3 lat po leczeniu operacyjnym, a mediana przeżycia po nawrocie wynosi 12,9 miesiąca. Leczenie chirurgiczne zapewnia istotnie lepsze wyniki przeżycia niż samodzielna chemioradioterapia lub chemioterapia/radioterapia.
18F-FDG PET/CT, chemioradioterapia, DeepSurv, gruczolakorak przełyku, klasyfikacja TNM, leczenie uzupełniające, metylacja DNA, metylacja MGMT, model predykcyjny, model proporcjonalnego hazardu Coxa, nawrót choroby, nomogram prognostyczny, połączenie żołądkowo-przełykowe, przerzut do wątroby, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, przeżycie całkowite, przeżycie specyficzne dla raka, radiomika, rak gruczołowy przełyku, rak płaskonabłonkowy przełyku, rak przełyku, Random Survival Forest, stadium zaawansowania, uczenie maszynowe, wskaźnik przeżywalności - Leksykon chorób i schorzeń
Złośliwość guzowata – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Złośliwość guzowata (TSC) to autosomalne dominujące zaburzenie genetyczne o częstości występowania 1:6760 do 1:13520 żywych urodzeń, charakteryzujące się tworzeniem łagodnych guzów w mózgu i innych narządach. Rokowanie zależy od liczby, wielkości i lokalizacji guzów, które wpływają na funkcjonowanie narządów. Fenotyp choroby jest cięższy przy mutacji genu TSC2, związanej z większą liczbą podwyściółkowych olbrzymiokomórkowych gwiaździaków, naczyniakomięśniakotłuszczaków oraz farmakoopornych napadów padaczkowych. Mutacje TSC2 występują de novo w 86% przypadków, co wiąże się z cięższym przebiegiem choroby i ograniczoną reprodukcją. IQ/DQ ma rozkład bimodalny, z ponad połową pacjentów w normie, jednak deficyty neuropsychologiczne i oporne na leczenie napady padaczkowe znacząco pogarszają jakość życia i rokowanie. Wykrycie mutacji jest skuteczniejsze u pacjentów z definitywnym rozpoznaniem TSC (85%) niż u tych z możliwym (29%).
deficyt neuropsychologiczny, elektroencefalografia, guz mózgu, inhibitor mTOR, lek przeciwpadaczkowy, naczyniakomięśniakotłuszczak, napad padaczkowy, padaczka, podwyściółkowy olbrzymiokomórkowy gwiaździak, radiomika, stwardnienie guzowate, wyładowanie padaczkopodobne, zaburzenie autosomalne dominujące, zaburzenie neuropsychiatryczne, złośliwość guzowata - Leksykon chorób i schorzeń
Proktitis – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Proktitis, w tym wrzodziejące zapalenie odbytnicy (UP), stanowi istotne wyzwanie kliniczne ze względu na ryzyko proksymalnego rozszerzenia zapalenia i konieczność eskalacji terapii. W badaniach z medianą obserwacji 71 miesięcy, sukces terapeutyczny osiągnięto u 87% pacjentów z UP, jednak 28% wymagało leczenia biologicznego, które wykazało wyższą skuteczność (70% sukcesu) w porównaniu do azatiopryny. Tiopuryny, leki anty-TNF oraz vedolizumab są rekomendowane w terapii opornego UP, a szybka eskalacja do leków biologicznych może zapobiegać progresji choroby, poprawiając kontrolę stanu zapalnego i jakość życia pacjentów. Popromienne zapalenie odbytnicy, szczególnie po radioterapii raka szyjki macicy, wymaga wczesnej diagnozy i optymalizacji leczenia, co wpływa na przeżywalność pacjentów.
azatiopryna, gastroenterologia, głębokie uczenie, immunomodulator, lek anty-TNF, leki biologiczne, obraz CT, onkologia, popromienne zapalenie odbytnicy, proktitis, radiologia, radiomika, radioterapia, rak szyjki macicy, sztuczna inteligencja, tiopuryna, vedolizumab, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony śluzowej odbytnicy, zapalenie odbytnicy - Leksykon chorób i schorzeń
Rak płuca – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak płuca, szczególnie niedrobnokomórkowy rak płuca (NDRP), stanowi istotne wyzwanie kliniczne ze względu na niskie 5-letnie przeżycie na poziomie 18,6%. Standardowe metody oceny ryzyka oparte na stadium zaawansowania nie są wystarczająco precyzyjne, co potwierdza fakt, że nawet w stadium I umiera do 30% pacjentów w ciągu 5 lat. Modele prognostyczne, takie jak Lung Cancer Prognostic Index (LCPI), integrujące czynniki kliniczne, genetyczne i demograficzne, wykazują lepszą zdolność do stratyfikacji pacjentów i przewidywania przeżycia dwuletniego (od 84% do 5% w zależności od grupy LCPI). Genomika, w tym analiza mutacji somatycznych, obciążenia mutacjami nowotworowymi (TMB) oraz sygnatur genowych (np. 12-genowa sygnatura prognostyczna), odgrywa kluczową rolę w personalizacji terapii i prognozowaniu odpowiedzi na leczenie, zwłaszcza immunoterapię. Zaawansowane metody uczenia maszynowego, takie jak model kinetics-machine learning (kML) z indeksem c=0,79 oraz uczenie półnadzorowane (SSL) z dokładnością do 85%, poprawiają precyzję przewidywania przeżycia, wykorzystując dane kliniczne i radiomiczne z PET/CT.
biomarker molekularny, cecha radiomiczna, chemioterapia, chemioterapia adjuwantowa, dehydrogenaza mleczanowa, gruczolakorak płuca, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, mutacja somatyczna, niedrobnokomórkowy rak płuca, obciążenie mutacjami nowotworowymi, przeciwciało monoklonalne, radiomika, rak płaskonabłonkowy, stadium zaawansowania nowotworu, sygnatura genowa, terapia adjuwantowa, terapia celowana, wydolność krążeniowo-oddechowa - Leksykon chorób i schorzeń
Glejak wielopostaciowy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Glejak wielopostaciowy (GBM) to najagresywniejszy pierwotny nowotwór mózgu u dorosłych, sklasyfikowany jako glejak IV stopnia przez WHO, z medianą przeżycia całkowitego (OS) około 14,6 miesiąca i 5-letnim wskaźnikiem przeżycia wynoszącym 6,8-6,9%. Rokowanie jest niekorzystne, mimo agresywnego leczenia chirurgicznego, radioterapii i chemioterapii temozolomidem (TMZ), które wydłużają medianę przeżycia o około 2,5 miesiąca w porównaniu do samej radioterapii. Czynniki prognostyczne obejmują wiek pacjenta (lepsze rokowanie poniżej 55 lat), płeć (kobiety mają lepsze wyniki), stan sprawności oraz molekularne markery, takie jak metylacja promotora MGMT i mutacje IDH. Metylacja MGMT istotnie koreluje z lepszym przeżyciem i odpowiedzią na RT/TMZ (p=0,002), a przeżycie wolne od progresji po 6 miesiącach jest silnym prognostykiem (p=0,0001). Zakres resekcji chirurgicznej oraz czas od diagnozy do interwencji chirurgicznej również wpływają na wyniki leczenia.
głębokie uczenie, glejak wielopostaciowy, glejak wysokiego stopnia, mediana przeżycia całkowitego, metylacja promotora MGMT, mutacja IDH, oporność na leczenie, perfuzja mózgowa, pierwotny nowotwór mózgu, przeżycie wolne od progresji, radiomika, resekcja chirurgiczna, sekwencjonowanie RNA, stan sprawności, temozolomid, uczenie maszynowe - Leksykon chorób i schorzeń
Kalcifilaksja – Diagnostyka i diagnoza
Kalcifilaksja (wapniejąca arteriolopatia mocznicy, CUA) to rzadkie, ale ciężkie schorzenie występujące głównie u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek w stadium schyłkowym, zwłaszcza dializowanych, charakteryzujące się kalcyfikacją małych naczyń skóry i tkanki podskórnej, prowadzącą do niedokrwienia i martwicy tkanek. Częstość występowania wynosi około 1/600 pacjentów dializowanych rocznie, a śmiertelność sięga 50-80% w ciągu roku, głównie z powodu powikłań septycznych. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym (ból skóry, sinicze plamy, niegojące się owrzodzenia, martwica) oraz badaniu fizykalnym, a rozpoznanie wymaga obecności czynników ryzyka (np. dializoterapia) i charakterystycznych zmian skórnych na tułowiu lub kończynach. Biopsja skóry pozostaje złotym standardem diagnostycznym, wykazując zwapnienia naczyń, zakrzepicę i zapalenie tkanki tłuszczowej, jednak jej wykonanie wiąże się z ryzykiem powikłań. W diagnostyce pomocne są badania obrazowe (RTG, scyntygrafia Tc 99m, mammografia tkanek miękkich, CT, ultrasonografia POCUS) oraz ocena laboratoryjna gospodarki wapniowo-fosforanowej, choć brak jest specyficznych markerów.
biopsja klinowa, biopsja skóry, biopsja sztancowa, dializoterapia, DIC, funkcja nerek, gospodarka wapniowo-fosforanowa, iloczyn wapniowo-fosforanowy, kalcyfikacja naczyń krwionośnych, livedo reticularis, martwica skóry, niedokrwienie tkanek, owrzodzenie skórne, panniculitis, parathormon, paratyreoidektomia, POCUS, posiew krwi, powikłanie septyczne, przeszczepienie nerki, przewlekła choroba nerek, pyoderma gangrenosum, radiomika, scyntygrafia kości, tiosiarczan sodu, tomografia komputerowa, zdjęcie rentgenowskie, zespół antyfosfolipidowy, złoty standard diagnostyczny, zwapnienie naczyń - Leksykon chorób i schorzeń
Guz mózgu – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Prognozowanie rokowania guzów mózgu opiera się na integracji danych klinicznych, obrazowych oraz molekularnych, co umożliwia bardziej precyzyjne przewidywanie przebiegu choroby i planowanie leczenia. Kluczowe czynniki wpływające na przeżycie to typ guza, lokalizacja, możliwość całkowitego usunięcia, wiek pacjenta (korzystniejsze rokowanie u osób <65 lat), stan sprawności oraz stopień złośliwości guza. Szczególnie niekorzystne rokowanie obserwuje się w glejaku wielopostaciowym (GBM), gdzie średni czas przeżycia wynosi 12-18 miesięcy, a 5-letni wskaźnik przeżycia to zaledwie 5%. Nowoczesne metody radiomiki i uczenia maszynowego, wykorzystujące cechy MRI, takie jak ekstrakcja cech Hd95 oraz markery molekularne (np. ekspresja MGMT), znacząco poprawiają dokładność modeli prognostycznych, osiągając C-Index na poziomie 0,66 (95% CI 0,54–0,80). Wprowadzenie klasyfikacji WHO 2021, uwzględniającej profil metylacji DNA i ekspresję genów, zrewolucjonizowało diagnostykę i rokowanie guzów OUN, umożliwiając lepszą stratyfikację ryzyka i personalizację terapii.
biomarker molekularny, chłoniak mózgu, czas przeżycia wolnego od progresji, czaszkogardlak, deep learning, glejak wielopostaciowy, glioblastoma, guz mózgu, guz osłonek nerwowych, guz przysadki mózgowej, guz zarodkowy, gwiaździak anaplastyczny, marker molekularny, naczyniak, ośrodkowy układ nerwowy, profil metylacji DNA, radiomika, rezonans magnetyczny, skąpodrzewiak, spektroskopia rezonansu magnetycznego, stan sprawności pacjenta, stopień złośliwości guza, uczenie maszynowe, wyściółczak - Leksykon chorób i schorzeń
Podejrzane guzy piersi – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Prognoza raka piersi jest ściśle związana ze stadium zaawansowania choroby oraz zajęciem węzłów chłonnych, które stanowią kluczowe czynniki prognostyczne. Wczesne stadium raka piersi cechuje się niższym ryzykiem nawrotu i lepszym rokowaniem, z pięcioletnim wskaźnikiem przeżycia sięgającym 96%. W przypadku zajęcia innych tkanek wskaźnik ten spada do 73% lub mniej, a przy przerzutach odległych leczenie ma charakter paliatywny, ukierunkowany na spowolnienie progresji i łagodzenie objawów. Czas do nawrotu oraz lokalizacja wznowy również wpływają na rokowanie – nawroty miejscowe po lumpektomii i radioterapii mają korzystniejszą prognozę niż przerzuty odległe. W diagnostyce obrazowej, zmiany BI-RADS 4 wykazują szeroki zakres ryzyka złośliwości (3-94%), co podkreśla potrzebę zaawansowanych technik ultrasonograficznych w celu precyzyjnej oceny charakteru zmian i ograniczenia niepotrzebnych biopsji.
badanie ultrasonograficzne, biomarker obrazowy, choroba włóknisto-torbielowata, elastografia fali poprzecznej, klasyfikacja BI-RADS, lumpektomia, mammografia, nawrót choroby, nawrót raka piersi, nowotwór, przerzuty do węzłów chłonnych, przerzuty odległe, radiomika, regresja logistyczna, ryzyko złośliwości, ultrasonografia z kontrastem, węzły chłonne, wskaźnik przeżycia, złośliwy guz - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy gruczołów ślinowych – Diagnostyka i diagnoza
Guzy gruczołów ślinowych to heterogenna grupa nowotworów o zróżnicowanej histologii i nieprzewidywalnym przebiegu biologicznym, co wymaga kompleksowej diagnostyki obejmującej badanie kliniczne, obrazowe oraz histopatologiczne. Diagnostyka rozpoczyna się od badania fizykalnego i wywiadu, a następnie wykorzystuje techniki obrazowe takie jak USG, CT, MRI (w tym zaawansowane metody jak DWI) oraz PET-CT, które pozwalają ocenić lokalizację, rozległość i potencjalne przerzuty. Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa (FNAB) jest podstawową metodą potwierdzającą diagnozę, klasyfikowaną według Systemu Mediolańskiego (MSRSGC) z sześcioma kategoriami diagnostycznymi. Jednak FNAB ma ograniczenia, zwłaszcza w rozróżnianiu typów złośliwych i wykazuje do 33% fałszywie ujemnych wyników w raku gruczołowo-torbielowatym. Biopsja nacinająca oraz badania immunohistochemiczne i molekularne stanowią uzupełnienie diagnostyki, szczególnie w trudnych przypadkach.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie obrazowe, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja nacinająca, dysfagia, fuzja genu, gruczolak wielopostaciowy, guz gruczołu ślinowego, mutacja CTNNB1, obrazowanie dyfuzyjne, pozytonowa tomografia emisyjna, profilowanie molekularne, radiomika, rak gruczołowo-torbielowaty, rak wydzielniczy, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie guza, ślinianka przyuszna, stopień histologiczny, system TNM, tomografia komputerowa, ultrasonografia, węzeł chłonny - Leksykon chorób i schorzeń
Włókniakogruczolak piersi – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Włókniakogruczolak piersi (fibroadenoma) charakteryzuje się łagodnym przebiegiem i bardzo dobrym rokowaniem, z minimalnym potencjałem złośliwym oraz ryzykiem transformacji nowotworowej na poziomie 0,01-0,3%. Rzadkie przypadki rozwoju raka piersi w obrębie włókniakogruczolaka (BcaFad) wykazują częstość od 0,002% do 0,125%, a rokowanie w tych sytuacjach jest korzystniejsze niż w innych typach raka piersi. Włókniakogruczolak złożony (complex fibroadenoma) może nieznacznie zwiększać ryzyko raka piersi, jednak pacjentki powinny stosować się do zaleceń dotyczących badań przesiewowych. Diagnostyka różnicowa z potrójnie ujemnym rakiem piersi (TNBC) jest wspomagana przez systemy punktacji radiomicznej w badaniu USG, które wykazują wysoką skuteczność (AUC 0,910 w zestawie treningowym, 0,838 w walidacyjnym; p<0,001), co może ograniczyć liczbę inwazyjnych biopsji.
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zapalna jelit – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroby zapalne jelit (IBD), obejmujące chorobę Leśniowskiego-Crohna (CD) oraz wrzodziejące zapalenie jelita grubego (UC), charakteryzują się heterogenicznością fenotypową i kliniczną, co utrudnia skuteczne zarządzanie terapią. Obecnie brak jest zwalidowanych biomarkerów prognostycznych i predykcyjnych, które pozwalałyby na precyzyjne prognozowanie przebiegu choroby oraz odpowiedzi na leczenie. Standardowe wskaźniki, takie jak białko C-reaktywne (CRP) i kalprotektyna kałowa (FC), są użyteczne w monitorowaniu aktywności choroby, jednak ich czułość i swoistość są ograniczone. Zaawansowane techniki obrazowania, w tym ultrasonografia jelitowa (IUS) oraz enterografia rezonansu magnetycznego (MRE), wykazują potencjał w ocenie aktywności choroby i przewidywaniu odpowiedzi na terapię, choć wymagają dalszej walidacji. Nowatorskie podejścia, takie jak radiomika oraz analiza czynników transkrypcyjnych (TF), oferują obiecujące możliwości identyfikacji złożonych biomarkerów, które mogą lepiej odzwierciedlać dynamikę molekularną i kliniczną IBD.
białko C-reaktywne, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, czynnik transkrypcyjny, dysplazja, enterografia rezonansu magnetycznego, gojenie śluzówki, kalprotektyna kałowa, medycyna precyzyjna, mikrobiom jelitowy, nawrót choroby, radiomika, rak jelita grubego, rezonans magnetyczny, sekwencja gruczolak-gruczolakorak, terapia biologiczna, ultrasonografia jelitowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Rak głowy i szyi – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak głowy i szyi (HNSCC) charakteryzuje się heterogennością kliniczną i biologiczną, z pięcioletnim przeżyciem wahającym się od 30% do 70% w zależności od lokalizacji i stopnia zaawansowania guza. Najważniejsze czynniki prognostyczne to wiek (HR = 1,04; 95% CI: 1,02-1,05) oraz zaawansowanie guza (stadium III-IV, HR = 2,00; 95% CI: 1,41-2,84). Pięcioletnie przeżycie całkowite wynosi średnio 60,6%, z różnicami w zależności od lokalizacji: jama ustna 49,0%, gardło środkowe 54,8%, gardło dolne 50,0%, krtań 63,4%. Biomarkery takie jak PD-L1, HPV/p16 oraz markery nowotworowe (CEA, SCC, TPS, CYFRA 21-1, sIL-2R) mają znaczenie prognostyczne i predykcyjne, przy czym niskie poziomy CYFRA 21-1 i sIL-2R korelują z lepszym przeżyciem. Objętość guza (GTVp) jest istotnym czynnikiem ryzyka niepowodzenia leczenia i gorszego przeżycia (HR dla kontroli miejscowej = 1,34; 95% CI: 1,22-1,47). Radiomika MRI oraz modele uczenia maszynowego oparte na obrazach CT, MRI i PET dostarczają dodatkowych, nieinwazyjnych informacji prognostycznych, poprawiając dokładność predykcji wyników leczenia.
dysfagia, gardło dolne, gardło środkowe, kontrola miejscowa, krtań, leczenie wielomodalne, ligand programowanej śmierci 1, marker nowotworowy, model uczenia maszynowego, nawrót choroby, objętość guza, obraz CT, obrazowanie MRI, opieka paliatywna, palenie tytoniu, pięcioletnie przeżycie, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od choroby, radiomika, radioterapia, rak gardła środkowego, rak głowy i szyi, rak jamy ustnej, rak płaskonabłonkowy głowy i szyi, sieć neuronowa, spożycie alkoholu, stopień zaawansowania guza, uczenie maszynowe, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wątrobowokomórkowy – Diagnostyka i diagnoza
Rak wątrobowokomórkowy (HCC) stanowi najczęstszy pierwotny nowotwór złośliwy wątroby, a jego wczesne wykrycie jest kluczowe dla poprawy rokowania, z pięcioletnim wskaźnikiem przeżycia przekraczającym 70% przy wykryciu małych guzów. Nadzór zalecany przez AASLD, EASL i APASL obejmuje ultrasonografię (USG) co 6 miesięcy, często z oznaczaniem alfa-fetoproteiny (AFP). USG cechuje się czułością około 60% i swoistością 97% w marskości, jednak dla zmian <2 cm czułość spada do 21%. Diagnostyka obrazowa opiera się na wielofazowej tomografii komputerowej (CT) i rezonansie magnetycznym (MRI), które wykazują charakterystyczne cechy HCC, takie jak hiperwzmocnienie w fazie tętniczej i wypłukiwanie w fazie żylnej. MRI z kontrastem hepato-specyficznym (np. Gd-EOB-DTPA) jest preferowaną metodą dla małych zmian. System LI-RADS standaryzuje klasyfikację zmian wątroby na podstawie cech obrazowych.
AASLD, alfa-fetoproteina, białko szoku cieplnego 70, biopsja płynna, biopsja wątroby, des-gamma-karboksyprotrombina, glipikan-3, kwas gadoksetowy, marskość wątroby, pierwotny nowotwór wątroby, przewlekła choroba wątroby, radiomika, rak wątrobowokomórkowy, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie genomu, syntetaza glutaminowa, sztuczna inteligencja, ultrasonografia, ultrasonografia z kontrastem, zakażenie HBV - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy wilmsa – Diagnostyka i diagnoza
Guz Wilmsa (nephroblastoma) jest najczęstszym złośliwym nowotworem nerek u dzieci, diagnozowanym najczęściej przed 6. rokiem życia, ze średnim wiekiem rozpoznania 3,5 roku. W około 10-15% przypadków występuje w kontekście zespołów genetycznych, takich jak WAGR, Denysa-Drasha czy Beckwitha-Wiedemanna, co wymaga regularnej kontroli u dzieci z predyspozycjami. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, badaniach laboratoryjnych (morfologia, biochemia, badania koagulologiczne, cytogenetyczne) oraz obrazowych, w tym USG jamy brzusznej z Dopplerem, TK i MRI, które pozwalają na ocenę lokalizacji, charakterystyki guza oraz ewentualnych przerzutów, zwłaszcza do płuc. Ostateczne rozpoznanie potwierdza badanie histopatologiczne, z klasyfikacją na korzystną (ok. 90%) i niekorzystną histologię (anaplastyczną, 3-7%), co ma istotne znaczenie prognostyczne. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić neuroblastoma, mięsak jasnokomórkowy nerki, guz rabdoidny oraz inne nowotwory nerek u dzieci.
badania biochemiczne krwi, badania cytogenetyczne, badania koagulologiczne, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, biopsja igłowa, chemioterapia przedoperacyjna, guz Wilmsa, krążący DNA guza, krwiomocz, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nefrektomia, nephroblastoma, nerczak zarodkowy, neuroblastoma, radiomika, rak nerkowokomórkowy, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, tomografia komputerowa, ultrasonografia jamy brzusznej, utrata heterozygotyczności, zespół Beckwitha-Wiedemanna, zespół Denysa-Drasha, zespół klinicystów, zespół WAGR - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy i torbiele szczęk – Diagnostyka i diagnoza
Guzy i torbiele szczęk, choć stosunkowo rzadkie, stanowią istotne wyzwanie diagnostyczne ze względu na różnorodność ich charakteru – od łagodnych, przez miejscowo agresywne, aż po złośliwe zmiany. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz szerokim spektrum badań obrazowych, takich jak zdjęcia rentgenowskie (wewnątrzustne i pantomogramy), tomografia komputerowa (CT), tomografia stożkowa (CBCT) oraz rezonans magnetyczny (MRI). Torbiele zazwyczaj manifestują się jako obszary radiolucencyjne z wyraźnym radiocieniem brzegowym, mogą być jednokomorowe lub wielokomorowe, natomiast guzy lite wykazują bardziej zróżnicowany obraz radiologiczny. Biopsja, w tym biopsja wycinkowa, wycięciowa oraz cienkoigłowa (FNAC), pozostaje złotym standardem w ustaleniu ostatecznej diagnozy, umożliwiając ocenę histopatologiczną i wykluczenie zmian agresywnych, takich jak ameloblastoma czy keratotorbiel zębopochodna. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić torbiele zębopochodne (np. torbiel korzeniowa, zawiązkowa, keratotorbiel), guzy zębopochodne (np. ameloblastoma, włókniak zębopochodny) oraz zmiany zapalne i nowotworowe niezębopochodne.
ameloblastoma, badanie histopatologiczne, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja wycięciowa, biopsja wycinkowa, chirurg szczękowo-twarzowy, guz i torbiel szczęki, hemimandibulektomia, keratotorbiel zębopochodna, morfologia krwi, obrzęk szczęki, pantomogram, patolog, radiologia, radiomika, rezonans magnetyczny, stomatolog, tomografia komputerowa, tomografia stożkowa, torbiel korzeniowa, torbiel pierwotna, torbiel resztkowa, torbiel szczęki, torbiel zawiązkowa, węzeł chłonny, zębiak