ropień okołokoronowy

Ropień okołokoronowy (pericoronitis) to ostre zapalenie dziąsła otaczającego koronę częściowo wyrzniętego zęba, najczęściej trzeciego zęba trzonowego (zęba mądrości) w żuchwie. Stan ten charakteryzuje się obecnością stanu zapalnego, obrzęku, silnego bólu oraz często zbierania się ropy pod pokrywającym ząb płatem dziąsłowym.

Przyczyną ropnia okołokoronowego jest zakażenie bakteryjne, które rozwija się, gdy bakterie płytki nazębnej gromadzą się między częściowo wyrzniętym zębem a nakrywającym go dziąsłem. Przestrzeń ta stanowi idealne środowisko dla namnażania się bakterii beztlenowych, które są głównym czynnikiem etiologicznym tego schorzenia. Najczęściej występuje u młodych dorosłych w wieku 20-30 lat.

Objawy kliniczne obejmują silny, pulsujący ból, obrzęk i zaczerwienienie dziąsła wokół zęba, trudności w otwieraniu ust (szczękościsk), nieprzyjemny zapach z ust, powiększenie regionalnych węzłów chłonnych oraz podwyższoną temperaturę ciała. W ciężkich przypadkach infekcja może rozprzestrzeniać się do sąsiednich przestrzeni anatomicznych, prowadząc do poważnych powikłań, takich jak ropowica dna jamy ustnej czy angina Ludwiga.

Leczenie ropnia okołokoronowego obejmuje drenaż ropnia poprzez nacięcie i oczyszczenie kieszeni dziąsłowej, płukanie antyseptykami, antybiotykoterapię w przypadkach nasilonych objawów ogólnoustrojowych oraz leki przeciwbólowe i przeciwzapalne. W wielu przypadkach ostatecznym rozwiązaniem jest ekstrakcja problematycznego zęba, szczególnie gdy epizody zapalenia są nawracające.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl