nadciśnienie tętnicze samoistne

Nadciśnienie tętnicze samoistne, określane również jako nadciśnienie pierwotne lub idiopatyczne, stanowi najczęstszą postać nadciśnienia tętniczego, obejmującą około 90-95% wszystkich przypadków. Jest to stan charakteryzujący się trwale podwyższonymi wartościami ciśnienia tętniczego (≥140/90 mmHg), bez uchwytnej przyczyny organicznej.

Patofizjologia nadciśnienia samoistnego jest złożona i wieloczynnikowa, obejmując zaburzenia układu renina-angiotensyna-aldosteron, dysfunkcję śródbłonka naczyniowego, zwiększoną aktywność układu współczulnego oraz nieprawidłowości w gospodarce sodowej. Istotną rolę odgrywają również czynniki genetyczne, które mogą wpływać na mechanizmy regulacji ciśnienia tętniczego.

Diagnostyka nadciśnienia samoistnego opiera się na wykluczeniu wtórnych przyczyn nadciśnienia poprzez dokładny wywiad, badanie przedmiotowe oraz wybrane badania laboratoryjne i obrazowe. Leczenie obejmuje modyfikację stylu życia (redukcja masy ciała, ograniczenie spożycia soli, aktywność fizyczna, ograniczenie alkoholu) oraz farmakoterapię, w której stosuje się leki z pięciu głównych grup: diuretyki, beta-adrenolityki, antagoniści wapnia, inhibitory ACE oraz sartany.

Długotrwałe, nieleczone nadciśnienie tętnicze samoistne prowadzi do powikłań narządowych, w tym przerostu lewej komory serca, niewydolności serca, choroby wieńcowej, udaru mózgu, niewydolności nerek oraz retinopatii nadciśnieniowej. Właściwe rozpoznanie i systematyczne leczenie mają kluczowe znaczenie dla prewencji tych powikłań i zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl