dysregulacja naczyniowa

Dysregulacja naczyniowa to zaburzenie funkcji układu naczyniowego, charakteryzujące się nieprawidłową reakcją naczyń krwionośnych na bodźce fizjologiczne i patologiczne. Stan ten manifestuje się nieprawidłową kontrolą napięcia ścian naczyń, co prowadzi do zaburzeń perfuzji tkankowej.

Klinicznie dysregulacja naczyniowa może objawiać się hipotonią ortostatyczną, nietolerancją wysiłku, zawrotami głowy, zmęczeniem, zaburzeniami koncentracji oraz objawami zespołu POTS (zespołu posturalnej tachykardii ortostatycznej). Pacjenci często doświadczają również akrocyjanozy, zjawiska Raynauda oraz trudności w regulacji temperatury ciała.

Etiologia dysregulacji naczyniowej jest złożona i może obejmować czynniki genetyczne, immunologiczne oraz nabyte. Często występuje w przebiegu chorób autoimmunologicznych, po infekcjach wirusowych, w zespole przewlekłego zmęczenia oraz w Long COVID. Diagnostyka obejmuje testy pochyleniowe, ocenę zmienności rytmu serca oraz badania naczyniowe.

Leczenie dysregulacji naczyniowej jest wielokierunkowe i obejmuje zwiększenie podaży soli i płynów, regularną aktywność fizyczną oraz farmakoterapię (beta-blokery, fludrokortyzon, midodryna). Istotna jest również terapia schorzeń współistniejących oraz rehabilitacja ukierunkowana na poprawę adaptacji układu sercowo-naczyniowego.