bąbel skórny

Bąbel skórny (łac. urtica, ang. wheal, hive) to zmiana skórna o charakterze wykwitu wyniosłego ponad powierzchnię skóry, będąca wynikiem obrzęku naczyniowego skóry właściwej. Charakteryzuje się nagłym pojawianiem się, różnymi rozmiarami (od kilku milimetrów do kilku centymetrów) oraz tendencją do szybkiego ustępowania, zwykle w ciągu 24 godzin.

Patofizjologicznie bąbel powstaje w wyniku rozszerzenia naczyń krwionośnych i zwiększenia ich przepuszczalności pod wpływem mediatorów zapalnych, głównie histaminy. Prowadzi to do przesięku płynu do otaczających tkanek i powstania obrzęku. Klinicznie objawia się jako uniesiona, bladoróżowa lub biała zmiana z otaczającym rumieniem, często towarzyszy jej świąd.

Bąble skórne są charakterystycznym objawem pokrzywki, ale mogą również występować w reakcjach alergicznych, dermografizmie, obrzęku naczynioruchowym, po ukąszeniach owadów czy w chorobach autoimmunologicznych. Diagnostyka przyczyn powstawania bąbli obejmuje wywiad, badania fizykalne oraz testy alergologiczne, a leczenie zależy od etiologii i może obejmować leki przeciwhistaminowe, kortykosteroidy lub leki immunomodulujące.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl