zaburzenie funkcji słuchowej

Zaburzenie funkcji słuchowej to szerokie pojęcie obejmujące różnorodne nieprawidłowości w odbiorze, przetwarzaniu i interpretacji dźwięków. Zaburzenia te mogą występować na każdym etapie drogi słuchowej – od ucha zewnętrznego, przez ucho środkowe i wewnętrzne, aż po nerw słuchowy i ośrodki słuchowe w mózgu.

Klinicznie zaburzenia funkcji słuchowej dzieli się na przewodzeniowe (związane z utrudnieniem transmisji dźwięku do ucha wewnętrznego), odbiorcze (dotyczące ślimaka lub nerwu słuchowego) oraz centralne (dotyczące przetwarzania sygnałów w ośrodkowym układzie nerwowym). Mogą one występować jako jednostronne lub obustronne, a także jako częściowe lub całkowite.

Diagnostyka zaburzeń funkcji słuchowej obejmuje badania audiometryczne (audiometria tonalna, słowna), obiektywne badania słuchu (otoemisja akustyczna, potencjały wywołane pnia mózgu), a także badania obrazowe (TK, MRI) pozwalające na ocenę struktur ucha i drogi słuchowej. Wczesne wykrycie i odpowiednia interwencja mają kluczowe znaczenie dla rozwoju mowy i funkcji poznawczych, szczególnie u dzieci.

Leczenie zaburzeń funkcji słuchowej zależy od ich przyczyny i może obejmować farmakoterapię, interwencje chirurgiczne, rehabilitację słuchową oraz stosowanie urządzeń wspomagających słyszenie (aparaty słuchowe, implanty ślimakowe). W przypadku centralnych zaburzeń przetwarzania słuchowego istotna jest terapia audiologiczna ukierunkowana na poprawę zdolności rozumienia mowy w trudnych warunkach akustycznych.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl