obraz kliniczny depresji

Obraz kliniczny depresji charakteryzuje się szeregiem objawów, które mogą występować z różnym nasileniem. Dominującym symptomem jest obniżony nastrój, utrzymujący się przez większość dnia, prawie codziennie, niezależnie od okoliczności zewnętrznych. Towarzyszy mu anhedonia – utrata zdolności odczuwania przyjemności z aktywności wcześniej sprawiających radość.

Pacjenci z depresją doświadczają również zaburzeń psychomotorycznych, które mogą przyjmować formę spowolnienia (bradypsychizm, bradykineza) lub pobudzenia. Powszechne są zaburzenia snu (bezsenność lub nadmierna senność), zmiany apetytu prowadzące do utraty lub przyrostu masy ciała, a także uczucie przewlekłego zmęczenia i utrata energii.

W obrazie klinicznym depresji często występują zaburzenia funkcji poznawczych – problemy z koncentracją, podejmowaniem decyzji oraz obniżone poczucie własnej wartości. Pacjenci mogą zgłaszać nieuzasadnione poczucie winy, bezwartościowości oraz myśli o śmierci i samobójstwie. U niektórych osób pojawiają się objawy somatyczne: bóle głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe czy bóle mięśniowo-stawowe.

Zgodnie z kryteriami diagnostycznymi, rozpoznanie epizodu depresji wymaga utrzymywania się objawów przez co najmniej 2 tygodnie oraz istotnego wpływu na funkcjonowanie społeczne i zawodowe pacjenta. Kluczowa jest ocena nasilenia objawów (łagodne, umiarkowane, ciężkie) oraz ewentualnej obecności objawów psychotycznych, które determinują wybór odpowiedniego leczenia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl