epizod dużej depresji
Epizod dużej depresji (ang. Major Depressive Episode, MDE) to rozpoznanie kliniczne definiowane jako okres co najmniej dwóch tygodni, podczas którego występuje obniżony nastrój lub anhedonia (utrata zainteresowania lub przyjemności), wraz z co najmniej pięcioma dodatkowymi objawami, takimi jak zaburzenia snu, zmiana apetytu, problemy z koncentracją, uczucie zmęczenia, poczucie winy lub myśli samobójcze.
Diagnostyka epizodu dużej depresji opiera się na kryteriach zawartych w klasyfikacjach ICD-11 oraz DSM-5. Kluczowe znaczenie ma różnicowanie z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, ponieważ leczenie obu tych stanów znacząco się różni. Ważna jest również ocena nasilenia epizodu (łagodny, umiarkowany, ciężki) oraz obecności objawów psychotycznych.
Leczenie epizodu dużej depresji obejmuje farmakoterapię (najczęściej z wykorzystaniem leków z grupy SSRI lub SNRI), psychoterapię (szczególnie poznawczo-behawioralną), a w cięższych przypadkach – elektrowstrząsy. Współczesne standardy kliniczne zalecają podejście multimodalne, łączące różne metody terapeutyczne oraz uwzględniające indywidualne potrzeby pacjenta.
Epizod dużej depresji wiąże się z istotnym ryzykiem samobójstwa, które wymaga systematycznej oceny w trakcie leczenia. Nawet po ustąpieniu objawów ostrej fazy, zaleca się kontynuację leczenia przez okres 6-12 miesięcy w celu zapobieżenia nawrotom. U około 30% pacjentów obserwuje się oporność na standardowe leczenie przeciwdepresyjne, co wymaga zastosowania strategii augmentacji lub zmiany modalności terapeutycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fluoksetyna EGIS 20 mg
Fluoksetyna, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) z kodem ATC N06AB03, jest dostępna w kapsułkach twardych o dawkach 10 mg i 20 mg. Mechanizm jej działania opiera się na selektywnym hamowaniu wychwytu zwrotnego serotoniny, bez istotnego powinowactwa do innych receptorów adrenergicznych, dopaminergicznych czy GABA. W badaniach klinicznych u dorosłych z epizodami dużej depresji wykazano istotną przewagę fluoksetyny (20 mg/dobę) nad placebo w skali Hamiltona (HAM-D), z wyższym odsetkiem odpowiedzi terapeutycznych (≥50% redukcji punktów HAM-D) oraz remisji. W zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych efekt kliniczny obserwowano już przy dawce 20 mg/dobę, a dawki 40-60 mg/dobę zwiększały odsetek odpowiedzi, choć skuteczność w długoterminowym leczeniu nie została potwierdzona. W bulimii dawka 60 mg/dobę znacząco ograniczała epizody objadania się i wymiotów, natomiast w przedmiesiączkowych zaburzeniach dysforycznych (PMDD) stosowanie 20 mg/dobę (ciągle lub w fazie lutealnej) poprawiało drażliwość, lęk i dysforię, choć dane dotyczące optymalnego czasu leczenia są niejednoznaczne.
bulimia, duża depresja, dysforia, epizod dużej depresji, faza lutealna, fluoksetyna, PMDD, psychiatra dziecięcy, receptor adrenergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor GABA, receptor histaminergiczny, receptor serotoninergiczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Hamiltona, skala oceny depresji wieku dziecięcego, skala ogólnego wrażenia poprawy klinicznej, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Venlafaxine Teva 37,5 mg
Venlafaxine Teva to preparat zawierający wenlafaksynę w formie chlorowodorku, dostępny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu. Lek jest wskazany przede wszystkim w leczeniu epizodów dużej depresji (MDD), wykazując skuteczność w łagodzeniu objawów takich jak obniżony nastrój, zaburzenia snu, łaknienia, poczucie winy oraz myśli samobójcze. Ponadto, Venlafaxine Teva jest stosowany w profilaktyce nawrotów depresji oraz w terapii uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej oraz lęku napadowego z agorafobią lub bez niej. Kapsułki o przedłużonym uwalnianiu zapewniają stabilne stężenie leku, co minimalizuje wahania nastroju i ryzyko działań niepożądanych.
agorafobia, chlorowodorek, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy z agorafobią, myśl samobójcza, napad lęku, objaw lękowy, obniżenie nastroju, profilaktyka nawrotów, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lęku społecznego, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Oriven 225 mg
Oriven (wenlafaksyna) w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu dostępny jest w dawkach 37,5 mg, 75 mg, 150 mg oraz 225 mg. Standardowa dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę w leczeniu epizodów dużej depresji. W zaburzeniach lękowych dawka maksymalna wynosi 225 mg/dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się zmniejszenie dawki o około 50% (łagodne i umiarkowane) lub ponad 50% (ciężkie), natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (GFR <30 ml/min) lub poddawanych hemodializie dawkę należy zmniejszyć o 50%. Nie jest konieczna modyfikacja dawki wyłącznie ze względu na wiek, jednak u osób starszych zaleca się ostrożność i stosowanie najmniejszej skutecznej dawki. Wenlafaksyna nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dostosowanie dawkowania, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, łagodne i umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, nawrót epizodu dużej depresji, przedłużone uwalnianie, reakcja odstawienia, remisja, wenlafaksyna o natychmiastowym uwalnianiu, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Paxtin 40 40 mg
Paxtin (paroksetyna) w dawkach 20 mg i 40 mg, dostępny w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do leczenia szerokiego spektrum zaburzeń psychicznych, w tym epizodu dużej depresji, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD), zaburzeń lękowych z napadami lęku (z agorafobią i bez), fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego (GAD) oraz zespołu stresu pourazowego (PTSD). Decyzja o terapii powinna być poprzedzona szczegółową oceną kliniczną, uwzględniającą nasilenie objawów, kryteria diagnostyczne oraz wykluczenie innych przyczyn. Paroksetyna jest stosowana jako element kompleksowego leczenia, często w połączeniu z psychoterapią, zwłaszcza w OCD i PTSD. Tabletki 20 mg i 40 mg charakteryzują się możliwością podziału na równe dawki, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
agorafobia, anhedonia, chlorowodorek paroksetyny, duszność, epizod dużej depresji, farmakoterapia, flashback, fobia społeczna, kołatanie serca, kompulsja, koszmar senny, mania, myśli natrętne, myśli samobójcze, nadmierna czujność, nadmierny lęk, napad lęku, napięcie mięśniowe, niepokój ruchowy, objaw somatyczny, obniżony nastrój, obsesja, paroksetyna, psychoterapia poznawczo-behawioralna, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie snu, zaburzenie stresowe pourazowe, zachowanie samobójcze, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sertagen 50 mg
Sertagen, zawierający sertralinę w postaci chlorowodorku, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 50 mg i 100 mg, które można dzielić w celu precyzyjnego dostosowania terapii. Lek jest wskazany w leczeniu epizodów dużej depresji u dorosłych, zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej zapobiegającej nawrotom. Ponadto Sertagen znajduje zastosowanie w leczeniu zaburzeń lękowych, takich jak lęk napadowy z agorafobią lub bez niej, zespół lęku społecznego oraz zespół lęku pourazowego (PTSD). Wskazaniem unikalnym dla tej substancji jest leczenie zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat, co podkreśla jej rolę w terapii pediatrycznej zaburzeń psychicznych.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek sertraliny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kompulsja, lęk napadowy, lęk społeczny, natręctwo myślowe, nawracający epizod depresji, objaw lękowy, obsesja, reakcja lękowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia podtrzymująca, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zapobieganie nawrotom, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mirzaten Q-Tab 15 mg
Mirzaten Q-Tab to preparat zawierający mirtazapinę, dostępny w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 15 mg, 30 mg oraz 45 mg, przeznaczony wyłącznie do leczenia epizodów dużej depresji u dorosłych. Lek jest szczególnie wskazany u pacjentów z trudnościami w połykaniu standardowych tabletek oraz u osób, u których pożądane jest działanie przeciwdepresyjne, przeciwlękowe i poprawiające jakość snu. Przed zastosowaniem konieczna jest dokładna diagnostyka zgodna z obowiązującymi klasyfikacjami zaburzeń psychicznych oraz wykluczenie przeciwwskazań. Tabletki zawierają substancje pomocnicze takie jak laktoza (od 35,62 mg do 106,87 mg), sorbitol (4,9-41,5 mg) oraz aspartam (1,6-4,8 mg), co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją cukrów lub fenyloketonurią.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Duloxetine Medical Valley 90 mg
Duloxetine Medical Valley jest dostępna w kapsułkach dojelitowych o dawkach 90 mg i 120 mg duloksetyny (chlorowodorek). W leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych zaleca się dawkę początkową i podtrzymującą 60 mg raz na dobę, z efektem terapeutycznym pojawiającym się zwykle po 2-4 tygodniach. W przypadku zaburzeń lękowych uogólnionych (GAD) dawka początkowa wynosi 30 mg raz na dobę, a dawka podtrzymująca 60 mg, z możliwością zwiększenia do 90 mg lub 120 mg w razie niewystarczającej odpowiedzi klinicznej. U pacjentów z nawracającymi epizodami depresji można rozważyć długotrwałe leczenie podtrzymujące w dawce 60-120 mg/dobę. Duloksetynę można przyjmować niezależnie od posiłków, a kapsułki można połknąć w całości lub wysypać peletki na mus jabłkowy, podając natychmiast po przygotowaniu, unikając żucia lub kruszenia, aby zachować integralność otoczki dojelitowej.
chlorowodorek, dawka podtrzymująca, duloksetyna, duże zaburzenia depresyjne, efekt terapeutyczny, epizod dużej depresji, kapsułka dojelitowa, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, nawrót choroby, objawy odstawienia, odpowiedź kliniczna, odpowiedź terapeutyczna, otoczka dojelitowa, przeciwwskazanie, środowisko kwaśne, zaburzenia lękowe uogólnione, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – ApoSerta 100 mg
ApoSerta to preparat zawierający chlorowodorek sertraliny w dawkach 50 mg i 100 mg (odpowiednio 56 mg i 112 mg chlorowodorku sertraliny), stosowany w leczeniu epizodów dużej depresji (MDD), zaburzeń lękowych (lęk napadowy z agorafobią lub bez, zespół lęku społecznego), zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat, a także zespołu stresu pourazowego (PTSD). Sertralina jest lekiem pierwszego rzutu w MDD, gdzie leczenie powinno trwać minimum 6 miesięcy po ustąpieniu objawów, aby zapobiec nawrotom. W zaburzeniach lękowych i PTSD terapia wymaga często dłuższego stosowania, powyżej 12 miesięcy, i powinna być prowadzona w ramach kompleksowego podejścia terapeutycznego, często łącząc farmakoterapię z psychoterapią poznawczo-behawioralną.
agorafobia, anhedonia, chlorowodorek sertraliny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kompulsja, koszmar senny, leczenie podtrzymujące, lęk napadowy, nawrót depresji, objaw odstawienny, obsesja, sertralina, tabletka powlekana, terapia poznawczo-behawioralna, wspomnienie traumatyczne, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie poznawcze, zaburzenie snu, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Velaxin ER 75 mg 75 mg
Velaxin ER, zawierający wenlafaksynę o przedłużonym uwalnianiu, stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 75 mg raz na dobę (w lęku napadowym początkowo 37,5 mg przez 7 dni), z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji oraz 225 mg/dobę w zaburzeniach lękowych i fobii społecznej. Leczenie powinno trwać co najmniej 6 miesięcy od osiągnięcia remisji w depresji, a w pozostałych wskazaniach kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności. Kapsułki należy przyjmować doustnie podczas posiłku, nie dzieląc ani nie żując, a w przypadku przejścia z formy o natychmiastowym uwalnianiu dawki należy dostosować indywidualnie. Szczególną ostrożność zaleca się u osób starszych oraz pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, gdzie dawkę należy odpowiednio zmniejszyć (np. o 50% przy łagodnych i umiarkowanych zaburzeniach wątroby oraz u pacjentów z GFR <30 ml/min lub wymagających hemodializy).
ciężkie zaburzenia czynności wątroby, długotrwała terapia, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, nagłe odstawienie leku, objawy odstawienia, podeszły wiek, remisja, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Wenlafaksyna – Właściwości farmakodynamiczne
Wenlafaksyna wykazuje przeciwdepresyjne działanie poprzez silną inhibicję wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny oraz słabą inhibicję wychwytu dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym. Jej główny aktywny metabolit, O-demetylowenlafaksyna (ODV), posiada podobny profil farmakodynamiczny, co zapewnia spójność działania. Wenlafaksyna zmniejsza odpowiedź β-adrenergiczną już po pojedynczej dawce oraz w terapii przewlekłej, co odróżnia ją od trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Charakteryzuje się niskim powinowactwem do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych, α1-adrenergicznych, opioidowych i benzodiazepinowych, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych takich jak efekty antycholinergiczne, sedacja czy zaburzenia układu sercowo-naczyniowego. Ponadto, wenlafaksyna nie hamuje monoaminooksydazy (MAO), co zmniejsza ryzyko interakcji farmakologicznych. W badaniu elektrofizjologicznym nie wykazano klinicznie istotnego wydłużenia odstępu QT przy dawce dobowej 450 mg, choć zgłaszano przypadki wydłużenia QTc i torsade de pointes w sytuacjach przedawkowania lub u pacjentów z czynnikami ryzyka.
agorafobia, arytmia komorowa, działanie antycholinergiczne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hipotensja ortostatyczna, inhibitor wychwytu zwrotnego dopaminy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, lęk napadowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź beta-adrenergiczna, odstęp QTc, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, torsade de pointes, uogólnione zaburzenie lękowe, wychwyt zwrotny neuroprzekaźników - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Faxigen XL 37,5 mg 37,5 mg
Wenlafaksyna, substancja czynna leku Faxigen XL, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny oraz słabym inhibitorem wychwytu dopaminy, co stanowi podstawę jej działania przeciwdepresyjnego. Nie wykazuje istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych, α1-adrenergicznych, opioidowych ani benzodiazepinowych, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa i mniejsze ryzyko działań niepożądanych typowych dla innych leków przeciwdepresyjnych. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazują zbliżone działanie farmakodynamiczne, w tym zmniejszenie odpowiedzi β-adrenergicznej. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność wenlafaksyny w leczeniu epizodów dużej depresji (dawki 75-375 mg/dobę, optymalnie 75-225 mg/dobę), zaburzeń lękowych uogólnionych (37,5-225 mg/dobę), fobii społecznej (75-225 mg/dobę) oraz lęku napadowego (75-225 mg/dobę, z dawką początkową 37,5 mg/dobę przez 7 dni). Badania długoterminowe wykazały skuteczność w zapobieganiu nawrotom depresji i utrzymaniu efektu terapeutycznego w zaburzeniach lękowych.
agorafobia, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwdepresyjne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, GAD, inhibitor wychwytu dopaminy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, komorowe zaburzenie rytmu serca, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawrót depresji, neuroprzekaźnik, odpowiedź β-adrenergiczna, ODV, ośrodkowy układ nerwowy, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, sedacja, torsade de pointes, wychwyt zwrotny noradrenaliny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie depresyjne, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Prefaxine 37,5 mg
Prefaxine, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest lekiem z grupy SNRI stosowanym przede wszystkim w leczeniu epizodów dużej depresji oraz profilaktyce nawrotów. Preparat wykazuje skuteczność w łagodzeniu objawów depresyjnych, takich jak obniżony nastrój, anhedonia, zaburzenia snu i apetytu oraz spadek napędu psychoruchowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 37,5 mg, z możliwością stopniowego zwiększania dawki w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji. Kapsułki o przedłużonym uwalnianiu umożliwiają podawanie leku raz na dobę, co zapewnia stabilny poziom substancji czynnej. Należy zwrócić uwagę na zawartość sodu w kapsułkach: 0,76 mg (37,5 mg), 1,51 mg (75 mg) oraz 3,03 mg (150 mg), co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej.
agorafobia, anhedonia, atak paniki, dawkowanie, derealizacja, dieta niskosodowa, duszność, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kołatanie serca, lęk napadowy, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, napęd psychoruchowy, nawracające zaburzenie depresyjne, nawrót depresji, psychiatra, remisja, SNRI, terapia podtrzymująca, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie lękowe, zaburzenie snu, zawrót głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlafaxine Actavis 37,5 mg
Venlafaxine Actavis jest dostępny w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. W leczeniu epizodów dużej depresji zalecana dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę. W terapii uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz napadów paniki dawki maksymalne wynoszą odpowiednio 225 mg/dobę, przy czym w napadach paniki dawka początkowa to 37,5 mg przez 7 dni, następnie 75 mg raz na dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną kliniczną i stosowaniem najmniejszej skutecznej dawki. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana modyfikacja dawki wyłącznie ze względu na wiek, jednak należy zachować ostrożność ze względu na możliwe zaburzenia czynności nerek i zmiany wrażliwości neuroprzekaźników.
epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lek przeciwdepresyjny, napad paniki, objaw niepożądany, profilaktyka nawrotów, przekaźniki nerwowe, przewód pokarmowy, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlectine 75 mg
Venlectine, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawka początkowa wynosi zazwyczaj 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji oraz 225 mg/dobę w zaburzeniach lękowych i fobii społecznej. W lęku napadowym terapia rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększa do 75 mg/dobę, z możliwością dalszego wzrostu do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy, z co najmniej 6-miesięcznym kontynuowaniem po osiągnięciu remisji w depresji. Kapsułki należy przyjmować doustnie podczas posiłku, nie dzieląc ani nie żując, a zmiany z formy o natychmiastowym uwalnianiu na przedłużone uwalnianie powinny uwzględniać równoważne dawki dobowej.
chlorowodorek wenlafaksyny, dawka maksymalna, epizod dużej depresji, fobia społeczna, GFR, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, neuroprzekaźnik, reakcja odstawienia, remisja, substancja czynna, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie depresyjne, zespół odstawienny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Faxigen XL 150 mg 150 mg
Faxigen XL to preparat zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, dostępny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg wenlafaksyny (odpowiednio 42,43 mg, 84,86 mg i 169,71 mg chlorowodorku). Lek jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji, zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej zapobiegającej nawrotom. Ponadto, wykazuje skuteczność w leczeniu zaburzeń lękowych, w tym zaburzeń lękowych uogólnionych, fobii społecznej oraz lęku napadowego z agorafobią lub bez niej. Kapsułki o przedłużonym uwalnianiu zapewniają stabilne stężenie substancji czynnej, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, najlepiej rano, z posiłkiem.
agorafobia, anhedonia, atak paniki, chlorowodorek wenlafaksyny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, myśl samobójcza, nawrót depresji, terapia podtrzymująca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe społeczne, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie nastroju, zaburzenie psychiczne, zespół odstawienny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlafaxine Bluefish XL 150 mg
Venlafaxine Bluefish XL jest dostępny w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu 150 mg i stosowany doustnie raz na dobę podczas posiłku, bez dzielenia czy żucia. W leczeniu ciężkich epizodów depresyjnych dawka początkowa wynosi 75 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę, przy czym odstępy między zwiększaniem dawki nie powinny być krótsze niż 4 dni. W terapii uogólnionych zaburzeń lękowych i fobii społecznej dawka początkowa to 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W leczeniu lęku napadowego zaleca się rozpoczęcie od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększenie do 75 mg/dobę, a w razie potrzeby do 225 mg/dobę. Terapia powinna trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną efektów i indywidualnym dostosowaniem dawki. U dzieci i młodzieży poniżej 18 lat lek nie jest zalecany ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
ciężki epizod depresyjny, epizod dużej depresji, farmakoterapia, fobia społeczna, hemodializa, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, objawy niepożądane, objawy odstawienia, remisja, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, terapia przeciwdepresyjna, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Venlectine 75 mg
Wenlafaksyna, należąca do grupy „innych leków przeciwdepresyjnych” (kod ATC: N06AX16), wykazuje działanie przeciwdepresyjne poprzez hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny oraz słabsze hamowanie wychwytu dopaminy w OUN. Zarówno substancja czynna, jak i jej główny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazują podobny profil farmakodynamiczny, w tym zmniejszenie reaktywności receptorów β-adrenergicznych. Wenlafaksyna charakteryzuje się brakiem istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, H1-histaminergicznych, α1-adrenergicznych, opioidowych i benzodiazepinowych, co przekłada się na ograniczone działania niepożądane, brak sedacji, mniejsze ryzyko działań przeciwcholinergicznych oraz ograniczony potencjał uzależniający. Ponadto, lek nie hamuje aktywności monoaminooksydazy (MAO), co zmniejsza ryzyko interakcji farmakologicznych typowych dla inhibitorów MAO.
agorafobia, badanie randomizowane, badanie z podwójnie ślepą próbą, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sedatywne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, forma o natychmiastowym uwalnianiu, forma o przedłużonym uwalnianiu, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawracający epizod dużej depresji, nawrót depresji, O-demetylowenlafaksyna, ośrodkowy układ nerwowy, receptor benzodiazepinowy, receptor H1-histaminergiczny, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, receptor β-adrenergiczny, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, wychwyt zwrotny dopaminy, wychwyt zwrotny noradrenaliny, zaburzenie lękowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mirtagen 15 mg
Lek Mirtagen, zawierający mirtazapinę w dawkach 15 mg, 30 mg oraz 45 mg, jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji u pacjentów dorosłych. Tabletki ulegają rozpadowi w jamie ustnej, co ułatwia podawanie leku osobom z trudnościami w połykaniu oraz pacjentom starszym. Każda dawka ma charakterystyczne oznaczenia: 15 mg (kod „36” i litera „A”), 30 mg (kod „37” i litera „A”) oraz 45 mg (kod „38” i litera „A”). Substancją pomocniczą jest aspartam, którego zawartość wynosi odpowiednio 3 mg, 6 mg i 9 mg w zależności od dawki mirtazapiny.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Efectin ER 150 150 mg
Wenlafaksyna w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (Efectin ER 150) stosowana jest w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę (w lęku napadowym 37,5 mg przez 7 dni, następnie 75 mg), z możliwością stopniowego zwiększania co 2 tygodnie lub dłużej do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji i 225 mg/dobę w zaburzeniach lękowych. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z co najmniej 6-miesięczną kontynuacją po remisji w depresji. Kapsułki należy podawać doustnie podczas posiłku, nie dzielić ani nie żuć, a dawkę dostosowywać indywidualnie, uwzględniając ocenę kliniczną i ryzyko działań niepożądanych.
dawka równoważna, Efectin, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, niewydolność nerek, odpowiedź terapeutyczna, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Faxolet ER 37,5 mg
Faxolet ER (wenlafaksyna) jest dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, z indywidualnym dostosowaniem dawkowania w zależności od wskazania i stanu klinicznego pacjenta. W leczeniu epizodów dużej depresji zalecana dawka początkowa wynosi 75 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 375 mg/dobę w odstępach co najmniej 14 dni (lub co 4 dni w uzasadnionych przypadkach). W uogólnionych zaburzeniach lękowych i fobii społecznej dawka początkowa to 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W lęku napadowym rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności rutynowej modyfikacji dawki, jednak zaleca się ostrożność i monitorowanie ze względu na zmiany czynności nerek i neuroprzekaźników. Lek nie jest zalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu braku potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dysfagia, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, nagłe odstawienie leku, objawy odstawienia, podeszły wiek, przekaźnik nerwowy, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Oriven 150 mg
Wenlafaksyna w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (Oriven) stosowana jest w leczeniu epizodów dużej depresji, zaburzeń lękowych uogólnionych, fobii społecznej oraz zaburzeń lękowych z napadami lęku. Dawka początkowa w epizodach dużej depresji wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 375 mg/dobę, przy odstępach co najmniej 2 tygodni (w wyjątkowych przypadkach nie krótszych niż 4 dni). W zaburzeniach lękowych i fobii społecznej dawka maksymalna to 225 mg/dobę, a w zaburzeniu lękowym z napadami lęku rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną kliniczną. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana modyfikacja dawki, jednak zaleca się ostrożność i stosowanie najmniejszej skutecznej dawki. Wenlafaksyna nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, indywidualizacja dawkowania, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwdepresyjny, objaw depresyjny, podanie doustne, redukcja dawki, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, wenlafaksyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zespół odstawienny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sastium 50 mg
Sastium, zawierający sertralinę w dawkach 50 mg i 100 mg w formie tabletek powlekanych, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu epizodów dużej depresji (MDD), zaburzeń lękowych (w tym lęku napadowego z lub bez agorafobii, zespołu lęku społecznego oraz zespołu stresu pourazowego – PTSD) oraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K). Wskazania obejmują zarówno terapię ostrą, jak i długoterminową profilaktykę nawrotów. Szczególnie istotne jest zastosowanie u dzieci i młodzieży (6-17 lat) w leczeniu ZO-K, co stanowi unikalne wskazanie dla tego leku. Dawkę 50 mg można dzielić, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
Decyzja o wdrożeniu terapii Sastium powinna opierać się na dokładnej ocenie klinicznej i spełnieniu kryteriów diagnostycznych dla poszczególnych zaburzeń. W MDD zaleca się stosowanie u pacjentów z co najmniej umiarkowanym nasileniem objawów, zwłaszcza z dominującymi zaburzeniami nastroju i napędu. W lęku napadowym leczenie jest wskazane przy nawracających atakach paniki z objawami somatycznymi i lękiem antycypacyjnym, niezależnie od obecności agorafobii. W PTSD i zespole lęku społecznego terapia jest dedykowana pacjentom z istotnym upośledzeniem funkcjonowania. Sastium jest także efektywnym wyborem w przypadku współwystępowania depresji i zaburzeń lękowych, umożliwiając kompleksowe leczenie objawów.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek, chlorowodorek sertraliny, depresja nawracająca, depresja o nasileniu umiarkowanym, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kołatanie serca, lęk antycypacyjny, lęk napadowy, nawrót epizodu depresyjnego, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, zaburzenie nastroju, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Etiagen XR 300 mg
Lek Etiagen XR, zawierający kwetiapinę w postaci fumaranu, jest wskazany w leczeniu schizofrenii, zaburzenia afektywnego dwubiegunowego (ChAD) oraz jako terapia wspomagająca w ciężkiej dużej depresji (MDD). W schizofrenii stosowany jest zarówno w fazie ostrej, jak i w leczeniu podtrzymującym, zapobiegając nawrotom. W ChAD lek znajduje zastosowanie w leczeniu umiarkowanych i ciężkich epizodów maniakalnych, epizodów dużej depresji oraz w profilaktyce nawrotów manii i depresji u pacjentów, którzy wcześniej odpowiedzieli na kwetiapinę. W MDD Etiagen XR jest stosowany jako dodatek do terapii przeciwdepresyjnej u pacjentów z nieoptymalną odpowiedzią na monoterapię. Przed rozpoczęciem leczenia w tym wskazaniu konieczna jest ocena profilu bezpieczeństwa i bilansu korzyści do ryzyka.
anhedonia, ciężka depresja, dezorganizacja myślenia, drażliwy nastrój, duża depresja, epizod dużej depresji, epizod maniakalny, fumaran kwetiapiny, gonitwa myśli, halucynacja, kwetiapina, leczenie podtrzymujące, leczenie przeciwdepresyjne, monoterapia przeciwdepresyjna, myśli samobójcze, schizofrenia, spowolnienie psychoruchowe, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia wspomagająca, urojenie, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie funkcji poznawczych, zapobieganie nawrotom - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Banavin
Wortioksetyna, substancja czynna produktu leczniczego Banavin, nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku 7-17 lat z dużym zaburzeniem depresyjnym (MDD) ze względu na brak potwierdzonej skuteczności oraz zwiększone ryzyko działań niepożądanych, w tym bólu brzucha i nasilenia myśli samobójczych. U dorosłych pacjentów, zwłaszcza poniżej 25. roku życia, obserwuje się podwyższone ryzyko zachowań samobójczych na początku terapii lub po zmianie dawkowania, co wymaga ścisłego monitorowania. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią zachowań samobójczych, maniakalnych epizodów, napadów drgawkowych oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek i wątroby. W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych lub zespołu serotoninowego (objawy: pobudzenie, niestabilność układu wegetatywnego, hiperrefleksja, nudności) lub złośliwego zespołu neuroleptycznego, leczenie należy natychmiast przerwać. Produkt zawiera mniej niż 23 mg sodu na tabletkę, co klasyfikuje go jako lek „wolny od sodu”.
atypowy lek antypsychotyczny, ciśnienie wewnątrzgałkowe, duże zaburzenie depresyjne, epizod dużej depresji, hiponatremia, inhibitor MAO, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, krwotok poporodowy, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwkrzepliwy, lek serotoninergiczny, mania, marskość wątroby, mydriaza, myśli samobójcze, napad drgawkowy, niestabilna padaczka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pobudzenie, remisja objawów, rozszerzenie źrenic, SSRI, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wortioksetyna, zaburzenie krwawienia, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mirzaten 45 mg 45 mg
Produkt leczniczy Mirzaten zawiera mirtazapinę półwodną (Mirtazapinum hemihydratum) i jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji u pacjentów dorosłych. Dostępny jest w postaci tabletek powlekanych o dawkach 30 mg (pomarańczowobrązowe, owalne, dwuwypukłe z rowkiem podziału, zawierające 120,56 mg laktozy) oraz 45 mg (białe, owalne, dwuwypukłe, zawierające 180,84 mg laktozy). Lek należy stosować zgodnie z aktualnymi wytycznymi dotyczącymi leczenia zaburzeń depresyjnych, uwzględniając indywidualny profil pacjenta, współistniejące choroby oraz inne przyjmowane leki. Produkt nie jest przeznaczony dla dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fluoxetine Aurovitas 20 mg
Fluoxetine Aurovitas zawiera 22,357 mg fluoksetyny chlorowodorku, odpowiadającego 20 mg fluoksetyny w każdej kapsułce. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania klinicznego, wieku pacjenta oraz współistniejących schorzeń. W leczeniu epizodów dużej depresji u dorosłych i osób starszych zalecana dawka początkowa wynosi 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 60 mg/dobę przy braku odpowiedzi klinicznej, przy czym ocenę skuteczności przeprowadza się po 3-4 tygodniach. W OCD dawka początkowa jest również 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 60 mg/dobę, a skuteczność ocenia się po 10 tygodniach terapii. W bulimii zalecana dawka to 60 mg/dobę, jednak skuteczność długoterminowa powyżej 3 miesięcy nie została potwierdzona. U dzieci i młodzieży (≥ 8 lat) z umiarkowanym do ciężkiego epizodem depresji dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę (2,5 ml roztworu), z możliwością zwiększenia do 20 mg/dobę, a ocenę skuteczności wykonuje się po 9 tygodniach. U pacjentów w podeszłym wieku dawki zwykle nie przekraczają 40 mg/dobę, z maksymalną dawką 60 mg/dobę, a u osób z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się stosowanie mniejszych lub rzadszych dawek, np. 20 mg co drugi dzień.
biorównoważność, bulimia, chlorowodorek fluoksetyny, dawka podzielona, dawka pojedyncza, epizod dużej depresji, fluoksetyna, interakcja lekowa, objawy odstawienne, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, psychoterapia behawioralna, terapia fluoksetyną, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Oriven 150 mg
Wenlafaksyna (Oriven) jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowymi słabymi właściwościami hamowania wychwytu dopaminy, co stanowi podstawę jej działania przeciwdepresyjnego. Lek dostępny jest w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg, 150 mg i 225 mg. Charakteryzuje się wysoką selektywnością receptorową, nie wykazując istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych, α1-adrenergicznych, opioidowych ani benzodiazepinowych, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych typowych dla klasycznych leków przeciwdepresyjnych. Wenlafaksyna nie hamuje monoaminooksydazy (MAO). Badania kliniczne potwierdziły skuteczność wenlafaksyny w leczeniu epizodów dużej depresji (dawki do 375 mg/dobę w formie natychmiastowego uwalniania oraz 75-225 mg/dobę w formie o przedłużonym uwalnianiu), a także w zapobieganiu nawrotom choroby przy kontynuacji terapii do 26 tygodni i w badaniach 12-miesięcznych.
agorafobia, chlorowodorek, działanie niepożądane, działanie sedatywne, efekt przeciwcholinergiczny, elektrofizjologia mięśnia sercowego, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hamowanie monoaminooksydazy, inhibitor MAO, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, komorowe zaburzenie rytmu serca, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, mechanizm przeciwdepresyjny, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź β-adrenergiczna, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, psychoanaleptyki, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, wenlafaksyna, wychwyt dopaminy, wychwyt noradrenaliny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Elicea Q-Tab 15 mg
Preparat Elicea Q-Tab zawiera escytalopram w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg. Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), jest wskazany w leczeniu epizodów dużej depresji, zaburzeń lękowych (w tym lęku panicznego z lub bez agorafobii, fobii społecznej, uogólnionego zaburzenia lękowego) oraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych. Tabletki charakteryzują się zawartością laktozy jednowodnej proporcjonalną do dawki (od 58,935 mg w dawce 5 mg do 235,74 mg w dawce 20 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy. Forma farmaceutyczna ułatwia podawanie leku pacjentom z dysfagią, osobom starszym, pacjentom z lękiem przed połykaniem leków oraz tym, którzy nie mają dostępu do wody.
agorafobia, anhedonia, derealizacja, dysfagia, działanie niepożądane, enzym CYP2C19, epizod dużej depresji, escytalopram, fobia społeczna, kołatanie serca, lęk paniczny, napad lęku panicznego, napięcie mięśniowe, nietolerancja laktozy, obniżony nastrój, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie lękowe społeczne, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie snu, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zespół odstawienny - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie depresyjne nawracające (depresja jednobiegunowa) – Epidemiologia
Zaburzenie depresyjne nawracające (depresja jednobiegunowa) stanowi istotny problem zdrowia publicznego, dotykając około 5% dorosłej populacji globalnie, co przekłada się na 280-300 milionów osób. Wskaźnik punktowy rozpowszechnienia dużej depresji wynosi około 4,4-4,7%, z najwyższymi wartościami w regionach dotkniętych konfliktami. W USA roczne rozpowszechnienie dużej depresji wynosi 8,3% u dorosłych, a wśród nastolatków 12-17 lat 20,1%, z tendencją wzrostową w ostatnich latach. Depresja występuje dwukrotnie częściej u kobiet (10,3%) niż u mężczyzn (6,2%), a ponad 10% kobiet w ciąży i połogu doświadcza depresji poporodowej. Najwyższe wskaźniki zachorowań obserwuje się w grupie wiekowej 18-25 lat (18,6% w USA), a średni wiek pierwszego epizodu to 25-30 lat. Depresja często współwystępuje z innymi zaburzeniami psychicznymi (np. zaburzenia lękowe u 50% pacjentów) oraz chorobami somatycznymi, co komplikuje leczenie i zwiększa obciążenie zdrowotne.
choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, choroby autoimmunologiczne, choroby neurodegeneracyjne, choroby sercowo-naczyniowe, cukrzyca, depresja, depresja jednobiegunowa, depresja oporna na leczenie, depresja poporodowa, dokładność diagnostyczna, duża depresja, epizod dużej depresji, lata życia skorygowane niepełnosprawnością, lata życia z niepełnosprawnością, nawroty choroby, obciążenie ekonomiczne, otyłość, przewlekły ból, różnice kulturowe, samobójstwo, status socjoekonomiczny, stygmatyzacja, substancje psychoaktywne, TRD, współwystępowanie zaburzeń, zaburzenia lękowe, zaburzenie depresyjne nawracające - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zoloft 50 mg
Sertralina, substancja czynna leku Zoloft, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu epizodów dużej depresji, zaburzeń lękowych (w tym lęku napadowego z agorafobią, zespołu lęku społecznego oraz zespołu stresu pourazowego) oraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K). Lek jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 50 mg i 100 mg, przy czym tabletki 50 mg są podzielne, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawkowania. Sertralina wykazuje skuteczność zarówno w terapii objawowej, jak i profilaktyce nawrotów epizodów depresyjnych, a jej zastosowanie u dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat jest dopuszczone wyłącznie w leczeniu ZO-K, co stanowi istotną opcję terapeutyczną w populacji pediatrycznej.
agorafobia, atak paniki, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kompulsja, lęk napadowy, nawracający epizod depresyjny, obsesja, PTSD, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, tabletka powlekana, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zapobieganie nawrotom, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego, Zoloft - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Elicea 20 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Elicea, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o wysokim powinowactwie do pierwotnego miejsca wiązania na transporterze serotoniny, co stanowi podstawę jego mechanizmu działania. Charakteryzuje się wyjątkową selektywnością, wykazując minimalne powinowactwo do receptorów serotoninowych 5-HT1A i 5-HT2, dopaminowych D1 i D2, adrenergicznych α1, α2 i β, histaminowych H1, muskarynowych cholinergicznych, benzodiazepinowych oraz opioidowych, co przekłada się na ograniczenie działań niepożądanych, takich jak sedacja, efekty antycholinergiczne czy wpływ na układ sercowo-naczyniowy. W badaniach EKG u zdrowych ochotników wykazano dawkozależne wydłużenie odstępu QTc (wg wzoru Fridericia) o 4,3 ms (90% CI 2,2–6,4) przy dawce terapeutycznej 10 mg/dobę oraz 10,7 ms (90% CI 8,6–12,8) przy dawce supraterapeutycznej 30 mg/dobę, co wymaga uwagi u pacjentów z ryzykiem zaburzeń przewodnictwa sercowego.
badanie elektrokardiograficzne, epizod dużej depresji, escytalopram, fobia społeczna, hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, lek przeciwdepresyjny, miejsce allosteryczne, nawrót depresji, odstęp QTc, profilaktyka nawrotu, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor serotoninowy, skala Yale-Brown, transporter serotoniny, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sertralina Krka 50 mg
Sertralina Krka jest dostępna w postaci tabletek powlekanych o mocy 50 mg i 100 mg, które można dzielić na równe dawki. Dawkowanie zależy od wskazania, wieku pacjenta oraz indywidualnej odpowiedzi na leczenie, a zmiany dawki powinny być wprowadzane co najmniej co tydzień, ze względu na 24-godzinny okres półtrwania leku. W leczeniu depresji i zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K) dawka początkowa wynosi 50 mg/dobę, natomiast w lęku napadowym, PTSD i zespole lęku społecznego rozpoczyna się od 25 mg/dobę, zwiększając po tygodniu do 50 mg/dobę. Maksymalna dawka dobowa to 200 mg. Pełny efekt terapeutyczny może wymagać dłuższego stosowania, zwłaszcza w ZO-K. Długotrwałe leczenie depresji powinno trwać co najmniej 6 miesięcy po ustąpieniu objawów, natomiast w lęku napadowym i ZO-K konieczna jest regularna ocena potrzeby kontynuacji terapii.
ciężkie zaburzenia czynności wątroby, duża depresja, działania niepożądane, efekt terapeutyczny, epizod dużej depresji, hiponatremia, leczenie podtrzymujące, lęk napadowy, niewydolność nerek, objawy odstawienia, okres półtrwania leku, sertralina, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku napadowego, zespół lęku społecznego, zespół odstawienia, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Velaxin ER 37,5 mg 37,5 mg
Velaxin ER (wenlafaksyna) w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu dostępny jest w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg (odpowiednio 42,42 mg, 84,84 mg i 169,68 mg chlorowodorku wenlafaksyny). Lek jest wskazany przede wszystkim w leczeniu epizodów dużej depresji, zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej, gdzie zapobiega nawrotom. Ponadto, Velaxin ER znajduje zastosowanie w leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej (SAD) oraz lęku napadowego z lub bez agorafobii. Szczególnie istotne jest, że kapsułki o przedłużonym uwalnianiu umożliwiają dawkowanie raz na dobę, co sprzyja poprawie adherencji do terapii. Dawka 150 mg zawiera 36 mg sodu, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek wenlafaksyny, dieta niskosodowa, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk antycypacyjny, lęk napadowy, nawrót epizodu depresyjnego, objaw odstawienny, przekaźnictwo noradrenergiczne, przekaźnictwo serotoninergiczne, remisja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie depresyjne nawracające - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Faxolet ER 150 mg
Faxolet ER to lek zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, dostępny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Jest wskazany do leczenia umiarkowanych i ciężkich epizodów dużej depresji zgodnie z ICD-10, a także do profilaktyki nawrotów tych epizodów u pacjentów, którzy odpowiedzieli na terapię wenlafaksyną. Ponadto, lek wykazuje skuteczność w leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego z lub bez agorafobii. Kapsułki o przedłużonym uwalnianiu zapewniają stabilne stężenie leku w surowicy, co może poprawiać tolerancję i efektywność terapii.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek, epizod depresyjny, epizod dużej depresji, Faxolet ER, fobia społeczna, interwencja farmakologiczna, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, nawrót depresji, psychiatra, substancja czynna, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie depresyjne, zaburzenie psychiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Oriven 225 mg
Wenlafaksyna, klasyfikowana jako psychoanaleptyk i inne leki przeciwdepresyjne (kod ATC: N06AX16), działa poprzez hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny oraz słabe hamowanie wychwytu dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym. Jej aktywny metabolit, O-demetylowenlafaksyna (ODV), wykazuje podobny profil farmakodynamiczny. Wenlafaksyna nie wykazuje powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych i α1-adrenergicznych, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych typowych dla leków przeciwdepresyjnych. Nie hamuje monoaminooksydazy (MAO) ani nie oddziałuje na receptory opioidowe czy benzodiazepinowe. W badaniu QT u zdrowych osób dawka 450 mg/dobę (225 mg dwa razy dziennie) nie powodowała istotnego wydłużenia odstępu QT, jednak po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki wydłużenia QTc i torsade de pointes, zwłaszcza przy przedawkowaniu lub u pacjentów z czynnikami ryzyka.
agorafobia, chlorowodorek wenlafaksyny, działanie przeciwcholinergiczne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, komorowe zaburzenia rytmu serca, monoaminooksydaza, nawrót depresji, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź ß-adrenergiczna, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, substancja pomocnicza o znanym działaniu, torsade de pointes, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, wychwyt zwrotny dopaminy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku - Leksykon chorób i schorzeń
Depresja u dorosłych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Depresja jest poważnym zaburzeniem nastroju charakteryzującym się utrzymującym się smutkiem, anhedonią, zmęczeniem, zaburzeniami snu i apetytu, a także myślami samobójczymi, które muszą trwać niemal codziennie przez co najmniej dwa tygodnie, aby spełnić kryteria dużej depresji. W populacji dorosłych USA dotyka około 8,4% (21 milionów osób), a na świecie około 5%. U osób starszych objawy mogą być atypowe, z przewagą dolegliwości somatycznych i apatii. Czynniki ryzyka obejmują historię rodzinną (wzrost ryzyka o 40% przy krewnych pierwszego stopnia), choroby przewlekłe, izolację społeczną, traumę oraz nadużywanie substancji. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym i narzędziach przesiewowych takich jak PHQ-9, PHQ-2 oraz GDS u seniorów, z obowiązkową oceną ryzyka samobójczego. Zalecane jest przesiewowe badanie depresji w populacji dorosłych, w tym kobiet w ciąży i poporodowych, z zapewnieniem systemów wsparcia i leczenia.
aktywacja behawioralna, anhedonia, apatia, edukacja pacjenta, elektrowstrząsy, epizod dużej depresji, funkcjonowanie społeczne, Geriatryczna Skala Depresji, higiena snu, izolacja społeczna, kontrakt o niesamobójstwie, myśli samobójcze, niepokój psychoruchowy, objawy odstawienia, objawy somatyczne, obraz kliniczny, PHQ-9, przewlekły ból, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, psychoedukacja, psychoterapia, ryzyko samobójcze, SNRI, SSRI, stygmatyzacja, terapia interpersonalna, terapia poznawczo-behawioralna, trauma, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, zaburzenia poznawcze, zaburzenia snu, zaburzenie nastroju - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Efectin ER 37,5 37,5 mg
Lek Efectin ER, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w dawkach odpowiadających 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg wenlafaksyny w postaci wolnej zasady, jest wskazany przede wszystkim w leczeniu epizodów dużej depresji (MDD). Mechanizm działania opiera się na zwiększeniu stężenia serotoniny i noradrenaliny w przestrzeni synaptycznej, co skutkuje redukcją objawów takich jak obniżenie nastroju, anhedonia, zaburzenia snu, apetytu, koncentracji oraz myśli samobójcze. Ponadto, Efectin ER jest stosowany w terapii podtrzymującej zapobiegającej nawrotom MDD, co jest szczególnie istotne u pacjentów z nawracającymi epizodami depresyjnymi. Lek znajduje także zastosowanie w leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej (SAD) oraz lęku napadowego z agorafobią lub bez, poprawiając funkcjonowanie pacjentów poprzez łagodzenie objawów lękowych i somatycznych.
atak paniki, epizod dużej depresji, fobia społeczna, leczenie podtrzymujące, lęk napadowy z agorafobią, myśl samobójcza, napięcie mięśniowe, nawracający epizod depresyjny, neuroprzekaźnik, objaw odstawienny, przedłużone uwalnianie, remisja objawów, serotonina i noradrenalina, uogólnione zaburzenie lękowe, utrata zainteresowań, wenlafaksyna, współpraca pacjenta, zaburzenie apetytu, zaburzenie koncentracji, zaburzenie lękowe, zaburzenie snu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Oriven 75 mg
Oriven, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek, jest lekiem przeciwdepresyjnym o działaniu serotoninergiczno-noradrenergicznym, dostępnym w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg, 150 mg oraz 225 mg. Preparat jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji, zapobiegania nawrotom oraz leczenia zaburzeń lękowych, takich jak zaburzenie lękowe uogólnione (GAD), fobia społeczna oraz zaburzenie paniczne z lub bez agorafobii. Mechanizm działania polega na hamowaniu wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, co prowadzi do złagodzenia objawów depresyjnych i lękowych oraz poprawy funkcjonowania pacjenta. Kapsułki o przedłużonym uwalnianiu umożliwiają stabilne stężenie leku i dawkowanie raz na dobę, co sprzyja poprawie compliance terapii.
agorafobia, chlorowodorek, epizod dużej depresji, farmakoterapia, fobia społeczna, interwencja psychoterapeutyczna, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwdepresyjny, napad lęku, nawrót depresji, objaw somatyczny, reakcja alergiczna, remisja, substancja pomocnicza, terapia podtrzymująca, wenlafaksyna, wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny, zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe społeczne, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie paniczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sertralina Krka 100 mg
Sertralina Krka w tabletkach powlekanych 50 mg i 100 mg stosowana jest w różnych wskazaniach psychiatrycznych z różnym schematem dawkowania początkowego: 50 mg/dobę w depresji i zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K), natomiast w lęku napadowym, PTSD i zespole lęku społecznego rozpoczyna się od 25 mg/dobę, zwiększając po tygodniu do 50 mg/dobę. Dawkę można modyfikować co najmniej co 7 dni o 50 mg, maksymalnie do 200 mg/dobę. Początek działania terapeutycznego obserwuje się po około 7 dniach, jednak pełny efekt, zwłaszcza w ZO-K, wymaga dłuższego leczenia. W terapii podtrzymującej zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki, z uwzględnieniem specyfiki wskazań i indywidualnej odpowiedzi pacjenta. U pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności wątroby (szczególnie ciężkimi) oraz u dzieci (tylko w ZO-K) konieczne jest dostosowanie dawkowania i zachowanie szczególnej ostrożności.
depresja u dzieci, epizod dużej depresji, faza eliminacji, hiponatremia, leczenie podtrzymujące, niewydolność nerek, objawy odstawienne, odpowiedź na leczenie, okres półtrwania, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku napadowego, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sertagen 50 mg
Sertagen (chlorowodorek sertraliny) jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 50 mg i 100 mg, a jego dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do rodzaju leczonego zaburzenia oraz potrzeb pacjenta. W leczeniu depresji i zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (ZO-K) dawka początkowa wynosi 50 mg raz na dobę, natomiast w przypadku lęku napadowego, zespołu stresu pourazowego (PTSD) i zespołu lęku społecznego zaleca się rozpoczęcie od 25 mg raz na dobę przez pierwszy tydzień, z późniejszym zwiększeniem do 50 mg. Dawkę można stopniowo zwiększać co tydzień o 50 mg do maksymalnej dawki 200 mg/dobę, uwzględniając okres półtrwania sertraliny wynoszący 24 godziny. Terapia powinna trwać co najmniej 6 miesięcy w przypadku depresji, a dawkowanie w fazie podtrzymującej utrzymywać na najniższym skutecznym poziomie. U dzieci i młodzieży z ZO-K dawki początkowe to 25 mg (6-12 lat) lub 50 mg (13-17 lat), z możliwością zwiększenia do 200 mg/dobę, przy czym dawkowanie powinno być ostrożnie dostosowywane ze względu na masę ciała i brak skuteczności w leczeniu dużej depresji u dzieci.
chlorowodorek sertraliny, dawka terapeutyczna, dysfagia, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, efekt terapeutyczny, epizod dużej depresji, hiponatremia, leczenie podtrzymujące, lęk napadowy, monitorowanie kliniczne, nawrót choroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy odstawienne, okres półtrwania eliminacji, sertralina, tabletka powlekana, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku społecznego, zespół odstawienia, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Prefaxine 150 mg
Prefaxine (wenlafaksyna) w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu dostępna jest w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. W leczeniu epizodów dużej depresji zaleca się rozpoczęcie terapii od 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę. W uogólnionych zaburzeniach lękowych oraz fobii społecznej dawka początkowa wynosi 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W lęku napadowym terapia rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększa do 75 mg/dobę, z możliwością dalszego wzrostu do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki wyłącznie ze względu na wiek, jednak zaleca się ostrożność i stosowanie najmniejszej skutecznej dawki. Wenlafaksyna nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak dowodów skuteczności.
dawka ekwiwalentna, dysfagia, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, leczenie depresji, leczenie przeciwdepresyjne, lęk napadowy, nawrót epizodu dużej depresji, objaw odstawienny, reakcja odstawienna, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Paxtin 20 20 mg
Paxtin (paroksetyna) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z których większość ma charakter łagodny do umiarkowanego i nie wymaga przerwania terapii. Do najczęstszych należą nudności (≥1/10), zaburzenia funkcji seksualnych (≥1/10), senność, bezsenność, zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zaburzenia koncentracji, zaparcia, biegunka, suchość błony śluzowej jamy ustnej, pocenie się, osłabienie, zwiększenie masy ciała oraz wzrost stężenia cholesterolu (≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się hiponatremię, reakcje maniakalne, lęk, akatyzję, drgawki, zaburzenia miesiączkowania, hiperprolaktynemię, a bardzo rzadko trombocytopenię, zespół SIADH, zespół serotoninowy, ciężkie reakcje alergiczne, ostre zapalenie wątroby, czy zespół Stevensa-Johnsona (<1/10 000). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko myśli i zachowań samobójczych, które mogą wystąpić z nieznaną częstością, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, oraz na możliwość wystąpienia zespołu serotoninowego, który stanowi stan zagrożenia życia.
akatyzja, bradykardia, depersonalizacja, drgawka, dystonia ustno-twarzowa, epizod dużej depresji, hiperkineza, hiperprolaktynemia, hiponatremia, krwotok poporodowy, lek przeciwdepresyjny, leukopenia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, mlekotok, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, nadmierne krwawienie miesiączkowe, nadwrażliwość na światło, napad paniki, niedociśnienie ortostatyczne, nieprawidłowe krwawienie, nietrzymanie moczu, niewydolność wątroby, objaw pozapiramidowy, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omam, ostra jaskra, paroksetyna, pokrzywka, priapizm, reakcja maniakalna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, SIADH, splątanie, SSRI, tachykardia zatokowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wybroczyna, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie kontroli glikemii, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół niespokojnych nóg, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Asertin 50 50 mg
Dawkowanie sertraliny (Asertin) jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego, wieku pacjenta oraz obecności chorób współistniejących. W leczeniu depresji i zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych dawka początkowa wynosi 50 mg/dobę, natomiast w przypadku lęku napadowego, PTSD i zespołu lęku społecznego rozpoczyna się od 25 mg/dobę przez pierwszy tydzień, z późniejszym zwiększeniem do 50 mg/dobę. Dawkę można stopniowo zwiększać co tydzień o 50 mg, maksymalnie do 200 mg/dobę, z uwzględnieniem 24-godzinnego okresu półtrwania leku. Efekt terapeutyczny może pojawić się już po 7 dniach, jednak pełna skuteczność, zwłaszcza w OCD, wymaga dłuższego leczenia. U dzieci i młodzieży (6-17 lat) sertralina jest stosowana wyłącznie w OCD, z dawkami początkowymi 25-50 mg/dobę i maksymalną dawką 200 mg/dobę, przy czym u młodszych dzieci należy uwzględnić mniejszą masę ciała.
choroba współistniejąca, dawkowanie początkowe, depresja u dzieci, efekt terapeutyczny, epizod dużej depresji, hiponatremia, leczenie podtrzymujące, lęk napadowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy niepożądane, objawy odstawienia, okres półtrwania eliminacji, sertralina, tabletka powlekana, upośledzenie czynności wątroby, wskazanie kliniczne, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zapobieganie nawrotom, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Venlafaxine Actavis 37,5 mg
Wenlafaksyna, należąca do grupy innych leków przeciwdepresyjnych (kod ATC: N06AX16), działa poprzez hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny oraz słabe hamowanie wychwytu dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym. Zarówno wenlafaksyna, jak i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazują podobne właściwości farmakodynamiczne, nie wykazując jednocześnie powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych, α-adrenergicznych, opioidowych ani benzodiazepinowych, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych typowych dla innych leków przeciwdepresyjnych. Wenlafaksyna nie hamuje aktywności monoaminooksydazy (MAO), co odróżnia ją od klasycznych inhibitorów MAO. Skuteczność leku została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych, obejmujących epizody dużej depresji, uogólnione zaburzenia lękowe, fobię społeczną oraz napady paniki, z dawkami wahającymi się od 37,5 mg do 375 mg na dobę, stosowanymi zarówno w formie o natychmiastowym, jak i przedłużonym uwalnianiu.
agorafobia, arytmia komorowa, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, duże zaburzenie depresyjne, działanie antycholinergiczne, elektrofizjologia serca, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor MAO, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, monoaminooksydaza, napad paniki, nawrót epizodu depresyjnego, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź beta-adrenergiczna, odstęp QTc, receptor alfa-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, wychwyt zwrotny dopaminy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie depresyjne nawracające - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Elicea Q-Tab 15 mg
Escytalopram w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Elicea Q-Tab) stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, zaburzeń lękowych (w tym lęku panicznego, fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego) oraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 20 mg ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa wyższych dawek. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania, wieku i stanu pacjenta, z dawkami początkowymi od 5 mg do 10 mg na dobę, a standardowymi dawkami 10 mg na dobę. Efekt terapeutyczny pojawia się zwykle po 2-4 tygodniach (depresja, fobia społeczna) lub po około 3 miesiącach (lęk paniczny). Zalecany czas leczenia wynosi od minimum 12 tygodni do 6 miesięcy, a w przypadku epizodów depresyjnych i zaburzeń lękowych uogólnionych co najmniej 6 miesięcy po ustąpieniu objawów. U pacjentów powyżej 65 roku życia dawka początkowa wynosi 5 mg, z możliwością zwiększenia do 10 mg na dobę.
agorafobia, biorównoważność, efekt przeciwdepresyjny, Elicea Q-Tab, epizod dużej depresji, escytalopram, farmakoterapia, fobia społeczna, izoenzym CYP2C19, klirens kreatyniny, lęk paniczny, objaw odstawienia, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dulsevia 60 mg
Dulsevia to lek zawierający duloksetynę w postaci chlorowodorku, dostępny w kapsułkach dojelitowych o dawkach 30 mg i 60 mg. Substancja czynna działa na ośrodkowy układ nerwowy, modulując przekaźnictwo serotoninergiczne i noradrenergiczne, co czyni ją skuteczną w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych, bólu neuropatycznego w przebiegu cukrzycowej neuropatii obwodowej oraz uogólnionych zaburzeń lękowych u dorosłych pacjentów. Kapsułki dojelitowe chronią substancję czynną przed degradacją w żołądku, umożliwiając uwalnianie w jelitach. Każda kapsułka zawiera odpowiednio 30 mg lub 60 mg duloksetyny oraz do 43 mg lub 87 mg sacharozy, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją cukrów.
ból neuropatyczny, chlorowodorek, duloksetyna, duże zaburzenia depresyjne, epizod dużej depresji, hamowanie bólu, kapsułki dojelitowe, kwas żołądkowy, leczenie przeciwdepresyjne, nietolerancja cukrów, obwodowa neuropatia cukrzycowa, ośrodkowy układ nerwowy, powikłania neurologiczne, przekaźnictwo serotoninergiczne, sacharoza, substancja czynna, układ serotoninergiczny, zaburzenia lękowe uogólnione, zachowania samobójcze