przekaźniki nerwowe
Przekaźniki nerwowe, znane również jako neuroprzekaźniki, to związki chemiczne uwalniane z zakończeń nerwowych, które umożliwiają przekazywanie sygnałów między komórkami nerwowymi (neuronami) lub między neuronami a komórkami efektorowymi. Odgrywają kluczową rolę w funkcjonowaniu układu nerwowego, wpływając na procesy poznawcze, emocjonalne oraz kontrolę funkcji motorycznych.
Do głównych neuroprzekaźników należą: acetylocholina, dopamina, serotonina, noradrenalina, GABA (kwas gamma-aminomasłowy), glutaminian oraz glicyna. Każdy z nich pełni specyficzne funkcje w organizmie – na przykład dopamina uczestniczy w regulacji nastroju i motywacji, serotonina wpływa na nastrój i sen, a GABA działa hamująco na układ nerwowy.
Zaburzenia w funkcjonowaniu przekaźników nerwowych wiążą się z wieloma chorobami neurologicznymi i psychiatrycznymi. Niedobór dopaminy jest charakterystyczny dla choroby Parkinsona, zaburzenia w przekaźnictwie serotoninergicznym wiążą się z depresją, a nieprawidłowości w systemie glutaminianergicznym mogą prowadzić do chorób neurodegeneracyjnych jak choroba Alzheimera.
Liczne leki neurologiczne i psychiatryczne działają poprzez modyfikację stężenia neuroprzekaźników w szczelinie synaptycznej, hamowanie ich wychwytu zwrotnego lub wpływ na receptory dla tych substancji. Przykładami są inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) stosowane w leczeniu depresji, leki przeciwpsychotyczne blokujące receptory dopaminowe czy leki przeciwpadaczkowe modulujące działanie GABA.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlafaxine Actavis 37,5 mg
Venlafaxine Actavis jest dostępny w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. W leczeniu epizodów dużej depresji zalecana dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę. W terapii uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz napadów paniki dawki maksymalne wynoszą odpowiednio 225 mg/dobę, przy czym w napadach paniki dawka początkowa to 37,5 mg przez 7 dni, następnie 75 mg raz na dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną kliniczną i stosowaniem najmniejszej skutecznej dawki. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana modyfikacja dawki wyłącznie ze względu na wiek, jednak należy zachować ostrożność ze względu na możliwe zaburzenia czynności nerek i zmiany wrażliwości neuroprzekaźników.
epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lek przeciwdepresyjny, napad paniki, objaw niepożądany, profilaktyka nawrotów, przekaźniki nerwowe, przewód pokarmowy, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Alventa 75 mg
Wenlafaksyna w postaci chlorowodorku (Alventa) w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu jest stosowana w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawkowanie początkowe wynosi 75 mg raz na dobę dla depresji, zaburzeń lękowych i fobii społecznej, natomiast w lęku napadowym rozpoczyna się od 37,5 mg przez 7 dni, następnie 75 mg. Maksymalne dawki dobowe to odpowiednio 375 mg dla depresji oraz 225 mg dla pozostałych wskazań. Zwiększanie dawki powinno odbywać się stopniowo, w odstępach około 2 tygodni (w wyjątkowych przypadkach nie krócej niż 4 dni). Leczenie trwa zwykle kilka miesięcy lub dłużej, a w przypadku depresji podtrzymujące co najmniej 6 miesięcy po remisji. Kapsułki należy przyjmować doustnie podczas posiłku, nie dzieląc ani nie uszkadzając ich struktury.
chlorowodorek wenlafaksyny, duża depresja, fobia społeczna, hemodializa, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, leczenie podtrzymujące, lek Alventa, lęk napadowy, nawrót depresji, objawy odstawienia, przekaźniki nerwowe, remisja, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenia lękowe, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby