transplantacja allogeniczna

Transplantacja allogeniczna to procedura medyczna polegająca na przeszczepieniu komórek, tkanek lub narządów od genetycznie różnego dawcy tego samego gatunku do biorcy. Jest to jedna z najczęściej wykonywanych form przeszczepów, stosowana m.in. w transplantacji szpiku kostnego, komórek macierzystych krwi obwodowej, narządów miąższowych (nerki, wątroba, serce) oraz tkanek (rogówka, skóra).

W przeciwieństwie do przeszczepów autologicznych (gdzie dawcą jest sam pacjent) i syngenicznych (od identycznego genetycznie bliźniaka), transplantacja allogeniczna wiąże się z ryzykiem odrzucenia przeszczepu przez układ immunologiczny biorcy. Kluczowe znaczenie ma więc dobór dawcy pod względem zgodności antygenów HLA (Human Leukocyte Antigens), co minimalizuje ryzyko reakcji odrzuceniowej oraz choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi (GvHD).

Pacjenci poddawani transplantacji allogenicznej wymagają stosowania protokołów immunosupresyjnych przed i po zabiegu. W hematologii allotransplantacja szpiku lub komórek macierzystych krwi obwodowej może oferować dodatkową korzyść w postaci efektu przeszczep przeciwko białaczce (GvL), gdzie limfocyty dawcy rozpoznają i niszczą pozostałe komórki nowotworowe.

Główne wskazania do transplantacji allogenicznej obejmują choroby hematologiczne (białaczki, chłoniaki, niedokrwistość aplastyczną), niewydolność narządów (serca, nerek, wątroby, płuc), niektóre choroby metaboliczne oraz stany urazowe wymagające rekonstrukcji tkanek. Pomimo postępu w zakresie metod immunosupresji, problemy związane z dostępnością zgodnych dawców, powikłaniami infekcyjnymi oraz GvHD pozostają istotnymi wyzwaniami w allotransplantacji.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl