analog ceramidowy
Analogi ceramidowe to syntetyczne związki, które naśladują strukturę i funkcje naturalnych ceramidów występujących w skórze. Ceramidy są kluczowymi lipidami stanowiącymi około 50% składu międzykomórkowej macierzy lipidowej naskórka, odpowiadającymi za utrzymanie prawidłowej bariery skórnej i zatrzymywanie wody w skórze.
W dermatologii analogi ceramidowe wykorzystywane są w preparatach stosowanych w leczeniu i pielęgnacji skóry atopowej, suchej oraz z zaburzeniami bariery naskórkowej. Badania kliniczne potwierdzają ich skuteczność w redukcji przeznaskórkowej utraty wody (TEWL), przywracaniu prawidłowego nawilżenia skóry oraz zmniejszaniu stanu zapalnego.
Mechanizm działania analogów ceramidowych polega na wbudowywaniu się w struktury lipidowe naskórka, wypełnianiu przestrzeni międzykomórkowych i odtwarzaniu uszkodzonej bariery skórnej. W przeciwieństwie do naturalnych ceramidów, analogi często charakteryzują się lepszą stabilnością, biodostępnością oraz zmodyfikowaną strukturą umożliwiającą lepszą penetrację przez warstwę rogową naskórka.
W praktyce klinicznej analogi ceramidowe są składnikiem emolientów, preparatów nawilżających i kremów barierowych, stanowiących istotny element terapii podstawowej w atopowym zapaleniu skóry, łuszczycy oraz pielęgnacji skóry geriatrycznej. Najnowsze badania wskazują również na potencjalne zastosowanie analogów ceramidowych w formulacjach wspomagających transport przeznaskórkowy leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Chantico 0,5 mg
Fingolimod, podawany doustnie, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (93%, 95% CI: 79-111%) oraz powolnym wchłanianiem z Tmax wynoszącym 12-16 godzin. Aktywnym metabolitem jest fosforan fingolimodu, który odpowiada za efekt terapeutyczny. Lek wykazuje szeroką dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji około 1200±260 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (>99%). Fingolimod i jego metabolit przenikają przez barierę krew-mózg, a ich stężenia osiągają stan stacjonarny po 1-2 miesiącach stosowania. Metabolizm obejmuje stereoselektywną fosforylację oraz oksydacyjną biotransformację głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4. Okres półtrwania wynosi 6-9 dni, a klirens około 6,3±2,3 l/h. Wydalanie odbywa się głównie przez mocz w postaci nieaktywnych metabolitów (81% dawki), natomiast lek i metabolit są obecne w kale (<2,5% dawki). Farmakokinetyka jest liniowa w dawkach 0,5-1,25 mg/dobę, a spożycie posiłków nie wpływa istotnie na ekspozycję leku.
analog ceramidowy, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, CYP4F2, dystrybucja tkankowa, erytrocyt, fosforan fingolimodu, fosforylacja, izoenzym, klirens fingolimodu, metabolit aktywny, metabolit nieaktywny, metabolizm kwasów tłuszczowych, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stwardnienie rozsiane, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Alvogen 0,5 mg
Fingolimod, będący prolekiem, jest metabolizowany do farmakologicznie aktywnego fosforanu fingolimodu, który odpowiada za efekt terapeutyczny. Lek charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 93% (95% CI: 79-111%) oraz powolnym wchłanianiem z Tmax 12-16 godzin. W stanie stacjonarnym, osiąganym po 1-2 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg raz na dobę, stężenia fingolimodu są około 10-krotnie wyższe niż po pierwszej dawce. Dystrybucja jest intensywna, z objętością dystrybucji około 1200±260 litrów i znacznym wychwytem przez erytrocyty (86%), podczas gdy fosforan fingolimodu wykazuje wychwyt <17%. Oba związki wiążą się silnie z białkami osocza (>99%). Metabolizm zachodzi głównie przez stereoselektywną fosforylację oraz oksydację katalizowaną przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, prowadząc do nieaktywnych metabolitów, które są eliminowane głównie przez nerki (81% dawki). Okres półtrwania fingolimodu i jego fosforanu wynosi 6-9 dni, a klirens z krwi to 6,3±2,3 l/h. Farmakokinetyka jest liniowa, a spożycie posiłków nie wpływa istotnie na ekspozycję leku (AUC).
analog ceramidowy, AUC, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, Cmax, CYP4F2, dystrybucja do tkanek, farmakokinetyka, fosforan fingolimodu, fosforylacja stereoselektywna, izoenzym, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, metabolit nieaktywny, okres półtrwania, oksydacja, podanie doustne, powinowactwo do białek, stan stacjonarny, stwardnienie rozsiane, wchłanianie leku, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Efigalo 0,5 mg
Fingolimod, będący substancją czynną leku Efigalo, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z maksymalnym stężeniem osiąganym po 12-16 godzinach oraz wysoką biodostępnością doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Stabilne stężenia w stanie stacjonarnym uzyskuje się po 1-2 miesiącach regularnego dawkowania (raz na dobę), przy czym stężenia te są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Pokarm nie wpływa istotnie na ekspozycję (AUC) fingolimodu, a jedynie nieznacznie zmniejsza Cmax fosforanu fingolimodu o 34%, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Fingolimod wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (>99%) oraz znaczną dystrybucję do erytrocytów (86%) i tkanek, w tym przenikanie przez barierę krew-mózg, z objętością dystrybucji około 1200±260 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnego fosforanu fingolimodu oraz nieaktywnych metabolitów, które są eliminowane głównie z moczem (81%) i w mniejszym stopniu z kałem (<2,5%). Okres półtrwania wynosi 6-9 dni, a klirens z krwi to 6,3±2,3 l/h.
analog ceramidowy, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, CYP4F2, czynny metabolit, dystrybucja w erytrocytach, farmakokinetyka liniowa, fosforan fingolimodu, izoenzym CYP4F2, klasyfikacja Child-Pugh, metabolizm kwasów tłuszczowych, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stereoselektywna fosforylacja, stwardnienie rozsiane, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Stada 0,5 mg
Fingolimod wykazuje powolne wchłanianie z przewodu pokarmowego z Tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępność ≥85%, a stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach dawkowania raz na dobę, przy czym są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek i jego aktywny metabolit, fosforan fingolimodu, wiążą się silnie z białkami osocza (>99%) i wykazują dużą objętość dystrybucji (~1200±260 l), co wskazuje na wysokie powinowactwo do tkanek, w tym przenikanie przez barierę krew-mózg. Eliminacja zachodzi głównie przez oksydacyjną biotransformację z udziałem CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, a klirens wynosi 6,3±2,3 l/h, z okresem półtrwania 6-9 dni. Po podaniu doustnym około 81% dawki jest wydalane z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów, natomiast sam lek i fosforan fingolimodu nie są wydalane w formie niezmienionej.
analog ceramidowy, AUC, bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność bezwzględna, Cmax, CYP3A4, CYP4F2, cytochrom P450, dystrybucja w erytrocytach, faza terminalna, fosforan fingolimodu, klirens, liniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stereoselektywna fosforylacja, stężenie maksymalne we krwi, stwardnienie rozsiane, Tmax, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bonaxon 0,5 mg
Fingolimod charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (93%, 95% CI: 79-111%) oraz powolnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z Tmax wynoszącym 12-16 godzin. Stężenia stacjonarne osiągane są po 1-2 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg raz na dobę, przy czym Cmax i AUC fosforanu fingolimodu nie ulegają istotnym zmianom po spożyciu posiłku, co umożliwia podawanie leku niezależnie od jedzenia. Lek wykazuje dużą dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 1200 ± 260 l) oraz znaczące wiązanie z białkami osocza (>99%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i potencjalnie CYP3A4, z eliminacją w postaci nieaktywnych metabolitów (81% dawki) głównie z moczem, a okres półtrwania wynosi 6-9 dni. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg i nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć, rasę czy umiarkowane do ciężkiego zaburzenia czynności nerek.
analog ceramidowy, biodostępność bezwzględna, biodostępność leku, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, dawkowanie dobowe, dystrybucja tkankowa, dystrybucja w erytrocytach, fosforan fingolimodu, izoenzym CYP4F2, klasyfikacja Child-Pugh, klirens fingolimodu, maksymalne stężenie, metabolit czynny farmakologicznie, metabolizm fingolimodu, nieaktywny farmakologicznie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stereoselektywna fosforylacja, stężenie stacjonarne, stężenie w osoczu, stężenie we krwi, stwardnienie rozsiane, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – INZOLFI 0,5 mg
Fingolimod wykazuje powolne wchłanianie z tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępność doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach dawkowania i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Pokarm nie wpływa istotnie na ekspozycję (AUC) fingolimodu, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków. Substancja wykazuje dużą dystrybucję tkankową (Vd około 1200±260 l) oraz znaczną akumulację w erytrocytach (86%), a jej aktywny metabolit – fosforan fingolimodu – charakteryzuje się mniejszym wychwytem w komórkach krwi (99%). Metabolizm obejmuje stereoselektywną fosforylację do aktywnego (S)-enancjomeru oraz oksydacyjną biotransformację głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, prowadząc do nieaktywnych metabolitów. Klirens wynosi 6,3±2,3 l/h, a okres półtrwania 6-9 dni, z liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 0,5-1,25 mg/dobę. Wydalanie odbywa się głównie przez mocz (81% dawki w postaci metabolitów) i kał, bez wydalania niezmienionego fingolimodu lub fosforanu.
analog ceramidowy, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, CYP4F2, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka fingolimodu, fosforan fingolimodu, izoenzym, klasyfikacja Child-Pugh, klirens fingolimodu, łagodne zaburzenie czynności wątroby, maksymalne stężenie, metabolizm fingolimodu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stereoselektywna fosforylacja, stężenie we krwi, stwardnienie rozsiane, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Pharmaselect 0,5 mg
Fingolimod charakteryzuje się powolną kinetyką wchłaniania z Tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępnością doustną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Stężenia stacjonarne osiągane są po 1-2 miesiącach codziennego podawania, przy czym są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek wykazuje intensywną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 1200 ± 260 l) oraz znaczną akumulację w erytrocytach (86%). Metabolit aktywny, fosforan fingolimodu, powstaje w wyniku odwracalnej fosforylacji i odpowiada za efekt terapeutyczny. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolizm oksydacyjny, głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4, z klirensem 6,3 ± 2,3 l/h i okresem półtrwania 6-9 dni. Po podaniu doustnym około 81% dawki jest wydalane z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów, natomiast mniej niż 2,5% dawki jest wydalane z kałem w postaci niezmienionej. Farmakokinetyka fingolimodu jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg/dobę i nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć, rasę ani umiarkowane do ciężkich zaburzenia czynności nerek.
analog ceramidowy, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, dystrybucja w krwinkach czerwonych, faza eliminacji, fosforan fingolimodu, izoenzym CYP4F2, klasyfikacja Child-Pugh, klirens fingolimodu, komórka krwi, liniowa farmakokinetyka, metabolizm kwasów tłuszczowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stereoselektywna fosforylacja, stężenie stacjonarne, stwardnienie rozsiane, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Richter 0,5 mg
Fingolimod charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 93% (95% CI: 79-111%) oraz powolnym wchłanianiem z Tmax 12-16 godzin. Po podaniu dawki 0,5 mg raz na dobę stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek wykazuje szeroką dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji około 1200±260 l) oraz wysokie wiązanie z białkami (>99%). Fingolimod ulega odwracalnej fosforylacji do farmakologicznie czynnego metabolitu – fosforanu fingolimodu, który wykazuje niższy stopień dystrybucji do erytrocytów (<17%) w porównaniu do substancji macierzystej (86%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP4F2 i CYP3A4, a eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie nieaktywnych metabolitów z moczem (81% dawki) oraz w mniejszym stopniu z kałem (<2,5% dawki). Okres półtrwania fingolimodu i jego fosforanu wynosi 6-9 dni, a klirens z krwi to 6,3±2,3 l/h.
analog ceramidowy, AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, dawkowanie dobowe, dysfunkcja wątroby, dystrybucja w krwinkach czerwonych, enancjomer S, farmakokinetyka liniowa, fosforan fingolimodu, fosforylacja stereoselektywna, izoenzym CYP4F2, izotop węgla, klirens, metabolit farmakologicznie czynny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pozorny okres półtrwania, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, stężenie w stanie stacjonarnym, stopień wchłaniania, stwardnienie rozsiane, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – INZOLFI 0,25 mg
Fingolimod wykazuje wysoką biodostępność doustną (93%, 95% CI: 79-111%) oraz powolne wchłanianie z Tmax wynoszącym 12-16 godzin. Po podaniu dawki 0,5 mg raz na dobę stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach i są około 10-krotnie wyższe niż po dawce początkowej. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~1200±260 l) i silnym wiązaniem z białkami osocza (>99%). Metabolizowany jest głównie przez CYP4F2 i prawdopodobnie CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów, a okres półtrwania wynosi 6-9 dni. Eliminacja zachodzi głównie przez mocz w postaci metabolitów (81% dawki), natomiast sam fingolimod i jego fosforan stanowią mniej niż 2,5% dawki w kale. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-1,25 mg i nie wykazuje istotnych różnic ze względu na płeć, rasę czy umiarkowane do ciężkich zaburzenia czynności nerek.
analog ceramidowy, AUC, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, CYP4F2, ejakulat, farmakokinetyka fingolimodu, fosforan fingolimodu, fosforylacja, metabolizm kwasów tłuszczowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugha, stereoselektywna fosforylacja, stwardnienie rozsiane, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fingolimod Adamed 0,5 mg
Fingolimod wykazuje powolne wchłanianie z przewodu pokarmowego z Tmax wynoszącym 12-16 godzin oraz wysoką biodostępność bezwzględną na poziomie 93% (95% CI: 79-111%). Stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 1-2 miesiącach regularnego dawkowania, przy czym fingolimod wykazuje liniową farmakokinetykę i znaczną dystrybucję do krwinek czerwonych (86%) oraz wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza. Objętość dystrybucji wynosi około 1200±260 litrów, a klirens z krwi 6,3±2,3 l/h. Okres półtrwania wynosi 6-9 dni, a eliminacja zachodzi głównie przez metabolity wydalane z moczem (81%) i w mniejszym stopniu z kałem (<2,5% w postaci niezmienionej). Fosforan fingolimodu, aktywny metabolit, wykazuje mniejszą dystrybucję do komórek krwi (<17%) i podobny okres półtrwania.
analog ceramidowy, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biotransformacja oksydacyjna, CYP3A4, CYP4F2, farmakokinetyka, farmakokinetyka fingolimodu, fosforan fingolimodu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens fingolimodu, metabolizm kwasów tłuszczowych, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pozorny okres półtrwania, stan stacjonarny, stereoselektywna fosforylacja, stwardnienie rozsiane, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby