masa erytrocytarna
Masa erytrocytarna to całkowita objętość krwinek czerwonych (erytrocytów) w organizmie. Jest to kluczowy parametr hematologiczny, który pozwala na ocenę całkowitej ilości komórek transportujących tlen we krwi pacjenta.
Badanie masy erytrocytarnej wykonuje się najczęściej przy pomocy znakowanych izotopowo erytrocytów, co umożliwia dokładne określenie objętości krwinek czerwonych. Prawidłowa masa erytrocytarna wynosi około 20-30 ml/kg masy ciała u mężczyzn i 20-25 ml/kg u kobiet.
Zwiększona masa erytrocytarna (erytrocytoza) występuje w czerwienicy prawdziwej (policytemia vera), wtórnej czerwienicy (np. w przewlekłych chorobach płuc, niektórych wadach serca) oraz w erytremiach wtórnych. Zmniejszona masa erytrocytarna jest charakterystyczna dla różnych postaci niedokrwistości.
Ocena masy erytrocytarnej ma szczególne znaczenie w diagnostyce różnicowej czerwienic, pozwalając odróżnić prawdziwą erytrocytozę od stanu zagęszczenia krwi. Jest również istotna przy planowaniu leczenia krwioupustami oraz monitorowaniu skuteczności terapii chorób hematologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amsidyl 75 mg/1,5 ml
Amsidyl (amsakryna) jest lekiem cytostatycznym stosowanym wyłącznie przez doświadczonych onkologów lub pod ich nadzorem, w terapii skojarzonej z innymi cytotoksynami. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest skorygowanie stężenia potasu w surowicy do wartości >4 mEq/l. Standardowa dawka w jednym cyklu wynosi 300-650 mg/m² powierzchni ciała, podawana w dawkach podzielonych przez 3-7 dni, z maksymalną dawką całkowitą 750 mg/m². W fazie konsolidacji stosuje się dawki porównywalne lub nieco mniejsze niż w fazie indukcji. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek lub wątroby zaleca się redukcję dawki początkowej o 20-30%, z dalszym dostosowaniem w zależności od toksyczności klinicznej. Lek nie jest zarejestrowany do stosowania u dzieci i młodzieży, a dane dotyczące wpływu wieku na farmakokinetykę i tolerancję są ograniczone.
amsakryna, cytostatyki, EKG, farmakokinetyka, faza podtrzymująca, indukcja remisji, infuzja dożylna, jony chlorkowe, konsolidacja remisji, leki cytotoksyczne, masa erytrocytarna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niezgodność farmaceutyczna, parametry laboratoryjne, płytki krwi, potas w surowicy, roztwór glukozy, toksyczność kliniczna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Kladrybina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Kladrybina, stosowana w terapii nowotworów hematologicznych, wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego oraz wnikliwej oceny stanu pacjenta przed każdym podaniem. Konieczne jest monitorowanie morfologii krwi, w tym liczby granulocytów i płytek krwi (granulocyty <1,0 G/l, płytki <50 G/l), oraz ocena funkcji nerek i wątroby. Podczas terapii należy zapewnić odpowiednie nawodnienie i diurezę, a w razie potrzeby stosować dożylne płyny lub leki moczopędne. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności szpiku, neurotoksycznością, zakażeniami oraz niewydolnością nerek, co może wymagać zmniejszenia dawki lub przerwania leczenia. Kladrybina nie jest wskazana u pacjentów w bardzo ciężkim stanie ogólnym.
analog nukleozydu, białaczka włochatokomórkowa, Biodribin, biopsja mózgu, chemioterapia chorób nowotworowych, cytopenia, czynność nerek i wątroby, granulocytopenia, immunosupresja, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja wirusowa, kladrybina, leczenie przeciwinfekcyjne, limfopenia, małopłytkowość, masa erytrocytarna, mielosupresja, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, polimerazowa reakcja łańcuchowa, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rezonans magnetyczny, skaza krwotoczna, transfuzja płytek krwi, wirus JC, wtórny nowotwór, zaburzenia czynności szpiku kostnego, zakażenie oportunistyczne, zespół rozpadu nowotworu