nadciśnienie płucne tętnicze
Nadciśnienie płucne tętnicze (PAH – Pulmonary Arterial Hypertension) to podtyp nadciśnienia płucnego charakteryzujący się patologicznym wzrostem ciśnienia w tętnicach płucnych powyżej 25 mmHg w spoczynku, przy prawidłowym ciśnieniu zaklinowania (PAWP ≤ 15 mmHg). Stan ten prowadzi do zwiększonego oporu naczyniowego w krążeniu płucnym i przeciążenia prawej komory serca.
W patofizjologii PAH kluczową rolę odgrywa przebudowa naczyń płucnych, obejmująca proliferację komórek śródbłonka, mięśni gładkich naczyń oraz fibroblastów. Proces ten prowadzi do zwężenia światła naczyń, wzrostu oporu naczyniowego i ostatecznie do niewydolności prawokomorowej serca. W mechanizmie molekularnym zaangażowane są szlaki prostacyklin, endoteliny-1 i tlenku azotu.
Diagnostyka PAH opiera się na cewnikowaniu prawego serca (złoty standard), badaniach obrazowych (echokardiografia, tomografia komputerowa), testach czynnościowych płuc oraz biomarkerach (NT-proBNP). Klasyfikacja funkcjonalna WHO dzieli pacjentów na cztery klasy w zależności od stopnia ograniczenia aktywności fizycznej i nasilenia objawów.
Leczenie PAH jest wielokierunkowe i obejmuje terapię specyficzną ukierunkowaną na trzy główne szlaki patofizjologiczne: antagonisty receptora endoteliny (bosentan, ambrisentan), inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (sildenafil, tadalafil) oraz analogi prostacyklin (epoprostenol, treprostinil). U pacjentów z ciężkim przebiegiem choroby lub nieodpowiadających na leczenie farmakologiczne rozważa się przeszczepienie płuc.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Defekt przegrody międzyprzedsionkowej – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Defekt przegrody międzyprzedsionkowej (ASD) jest najczęstszą wrodzoną wadą serca u dorosłych, a rokowanie zależy od wielkości ubytku, obecności nadciśnienia płucnego (PH), wieku pacjenta oraz zastosowanego leczenia. Zamknięcie ASD, zarówno u pacjentów z PH, jak i bez niego, poprawia długoterminowe przeżycie, co potwierdzają dane wskazujące na 65% przeżywalność po 20 latach u pacjentów z PH i zamkniętym ASD w porównaniu do 41% u pacjentów z otwartym ASD. Nawet u pacjentów z nieistotnym hemodynamicznie przeciekiem (Qp:Qs < 1,5:1) zamknięcie ASD przynosi znaczącą poprawę kliniczną i hemodynamiczną. Wysokie skurczowe ciśnienie w tętnicy płucnej (PASP > 67,5 mmHg) jest silnym predyktorem utrzymującego się nadciśnienia płucnego tętniczego (rPAH) po zabiegu, a stopień normalizacji PAH po zamknięciu zależy od wyjściowego naczyniowego oporu płucnego (PVR): 100% przy łagodnym, 56,2% przy umiarkowanym i 28,6% przy ciężkim PVR.
defekt przegrody międzyprzedsionkowej, dysfunkcja prawej komory, naczyniowy opór płucny, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, niedomykalność zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, okluder, parametr hemodynamiczny, poważne zdarzenie sercowo-naczyniowe, przezskórne zamknięcie ASD, skurczowe ciśnienie w tętnicy płucnej, stosunek przepływu płucnego do systemowego, strategia treat and repair, uszkodzenie serca, wrodzona wada serca, zaburzenie rytmu serca, zespół Eisenmengera - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Treprostinil Reddy 10 mg/ml
Treprostinil Reddy jest wskazany do ciągłej infuzji podskórnej (preferowanej ze względu na mniejsze ryzyko zakażeń) lub dożylnej u pacjentów z nadciśnieniem płucnym (PAH). Początkowa dawka wynosi 1,25 ng/kg mc./min, z możliwością zmniejszenia do 0,625 ng/kg mc./min w przypadku nietolerancji, a następnie stopniowego zwiększania dawki pod nadzorem lekarskim (1,25 ng/kg mc./min tygodniowo przez 4 tygodnie, potem 2,5 ng/kg mc./min). Średnie dawki stosowane w badaniach klinicznych wynosiły 26 ng/kg mc./min po 12 miesiącach, 36 ng/kg mc./min po 24 miesiącach i 42 ng/kg mc./min po 48 miesiącach. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawkę początkową należy zmniejszyć do 0,625 ng/kg mc./min ze względu na znaczne zwiększenie ekspozycji na lek (AUC wzrasta o 260-510%). U osób starszych i z nadwagą dawkowanie powinno uwzględniać indywidualne cechy pacjenta. Nagłe odstawienie lub zmniejszenie dawki może wywołać efekt „z odbicia” nadciśnienia płucnego, dlatego należy unikać przerw w terapii i stosować indywidualne strategie wznowienia infuzji.
cewnik żylny centralny, chlorek sodu, drobnoustrój Gram-ujemny, epoprostenol, infuzja dożylna, infuzja podskórna, klirens osoczowy, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, nadwaga, narażenie ogólnoustrojowe, niedociśnienie tętnicze, prostacyklina, remisja, skala Child-Pugh, tętnicze nadciśnienie płucne, woda jałowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze, zakażenie krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zestaw do infuzji podskórnej - Leksykon chorób i schorzeń
Częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych – Diagnostyka i diagnoza
Częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych (PAPVR) to rzadka wrodzona wada serca, charakteryzująca się nieprawidłowym odpływem jednej lub więcej żył płucnych do prawego przedsionka lub układu żylnego systemowego, zamiast do lewego przedsionka. Powoduje to przeciek lewo-prawy, który może prowadzić do przeciążenia prawej komory, nadciśnienia płucnego i niewydolności serca. Częstość występowania PAPVR wynosi około 0,4-0,7%, a objawy kliniczne są zróżnicowane – od bezobjawowych po duszność, ból w klatce piersiowej i objawy niewydolności prawej komory. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, echokardiografii (TTE i TEE), tomografii komputerowej (MDCT) oraz rezonansie magnetycznym serca (CMR), które umożliwiają dokładną ocenę anatomii i hemodynamiki. Czułość echokardiografii w wykrywaniu anomalii żył płucnych wynosi do 97,6%, natomiast MDCT i CMR oferują bardzo wysoką dokładność obrazowania, pozwalając na precyzyjne określenie liczby, przebiegu i drenażu żył płucnych. Cewnikowanie serca pozostaje złotym standardem w ocenie hemodynamicznej, zwłaszcza w pomiarze stosunku przepływu płucnego do systemowego (Qp:Qs) oraz ciśnień w tętnicy płucnej.
angiografia CT, angiografia rezonansu magnetycznego, badanie dopplerowskie, cewnikowanie prawego serca, cewnikowanie serca, choroba wieńcowa, częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych, duszność, dysfunkcja węzła zatokowego, echokardiografia kontrastowa, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiogram przezklatkowy, elektrokardiografia, hemodynamika, kardioangiografia, kardiomegalia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, niewydolność prawego serca, obrzęk płuc, opór naczyniowy płucny, opór naczyniowy systemowy, PAPVR, przeciek lewo-prawy, przegroda przedsionkowa, przepływ płucny, przerost prawej komory, przetrwała lewa żyła główna górna, przetrwały przewód tętniczy, pulsoksymetria, rezonans magnetyczny serca, szmer serca, tachykardia, tomografia komputerowa z bramkowaniem EKG, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, ubytek przegrody przedsionkowej, wielorzędowa tomografia komputerowa, wrodzona wada serca, zatoka wieńcowa, zespół Turnera, zwężenie żyły płucnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Remodulin 2,5 mg/ml
Remodulin (treprostynil) jest podawany w formie ciągłej infuzji podskórnej lub dożylnej, z preferencją dla drogi podskórnej ze względu na mniejsze ryzyko powikłań związanych z centralnymi cewnikami żylnymi. Leczenie powinno być inicjowane i monitorowane przez doświadczonych lekarzy w dziedzinie nadciśnienia płucnego, rozpoczynając od dawki początkowej 1,25 ng/kg mc./min, z możliwością zmniejszenia do 0,625 ng/kg mc./min w przypadku nietolerancji. Dawkę zwiększa się stopniowo o 1,25 ng/kg mc./min tygodniowo przez pierwsze 4 tygodnie, a następnie o 2,5 ng/kg mc./min, dostosowując indywidualnie do tolerancji i efektu klinicznego. Średnie dawki podtrzymujące w badaniach klinicznych wynosiły 26 ng/kg mc./min po 12 miesiącach, 36 ng/kg mc./min po 24 miesiącach oraz 42 ng/kg mc./min po 48 miesiącach terapii. U pacjentów z nadwagą dawkę należy ustalać na podstawie idealnej masy ciała. Nagłe przerwanie leczenia może wywołać efekt „z odbicia” i nasilenie nadciśnienia płucnego, dlatego konieczne jest unikanie przerw i szybkie wznowienie infuzji pod kontrolą medyczną.
cewnik żylny centralny, działania niepożądane, efekt z odbicia, epoprostenol dożylny, hipotensja, infuzja podskórna, klirens osoczowy treprostynilu, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, niewydolność wątroby, polichlorek winylu, pompa infuzyjna, posocznica, prostacyklina, rumień twarzy, skala Child-Pugh, treprostynil - Leksykon chorób i schorzeń
Nadciśnienie płucne – Patofizjologia i mechanizm
Nadciśnienie płucne (PH) definiuje się jako średnie ciśnienie w tętnicy płucnej (mPAP) ≥ 25 mmHg w spoczynku, mierzone podczas cewnikowania prawego serca. Patogeneza PH jest wieloczynnikowa i obejmuje dysfunkcję śródbłonka, zaburzenia sygnalizacji TGF-β/BMPR2, stan zapalny, nieprawidłową angiogenezę oraz zmiany metaboliczne, w tym efekt Warburga. Kluczowe komórki zaangażowane w przebudowę naczyń to komórki śródbłonka, mięśni gładkich i fibroblasty tętnicy płucnej. W PAH obserwuje się zwiększoną produkcję wazokonstryktorów (endotelina-1, tromboksan, serotonina) oraz zmniejszoną syntezę wazodylatatorów (tlenek azotu, prostacyklina, peptyd naczynioaktywny jelita), co prowadzi do wzrostu oporu naczyniowego. Mutacje w genie BMPR2 odpowiadają za ponad 70% przypadków rodzinnego PAH i około 20% sporadycznych, zaburzając równowagę proliferacji i apoptozy komórek naczyniowych. Stan zapalny i autoimmunizacja odgrywają istotną rolę, z udziałem cytokin, limfocytów T, makrofagów i autoprzeciwciał, co potwierdzają nacieki okołonaczyniowe i zmiany w układzie odpornościowym.
Mechanizmy patofizjologiczne różnią się w zależności od grupy PH według klasyfikacji WHO: w PAH (grupa I) dominuje nieprawidłowa przebudowa i proliferacja naczyń, w nadciśnieniu płucnym spowodowanym chorobą lewego serca (grupa II) główną rolę odgrywa ciśnienie wsteczne i uszkodzenie bariery pęcherzykowo-włośniczkowej, a w PH związanym z chorobami płuc i hipoksją (grupa III) – hipoksyczny skurcz naczyń płucnych i przebudowa naczyń. W przewlekłym zatorowo-zakrzepowym PH (CTEPH, grupa IV) dochodzi do okluzji naczyń przez zakrzepy i wtórnej przebudowy. Przewlekłe podwyższenie ciśnienia w tętnicy płucnej prowadzi do przerostu i niewydolności prawej komory, która jest główną przyczyną zgonów. Nowoczesne badania genetyczne i epigenetyczne, w tym analiza lncRNA, wskazują na nowe cele terapeutyczne, a terapie ukierunkowane na szlaki NO, ET-1 i PGI2 poprawiają rokowanie. Ponadto, długotrwały stan zapalny po COVID-19 może predysponować do rozwoju PH i innych chorób sercowo-płucnych.
acetylacja histonów, autoprzeciwciała, cewnikowanie prawego serca, CTEPH, czynnik indukowany hipoksją, czynnik von Willebranda, długi COVID, długie niekodujące RNA, efekt Warburga, endotelina-1, inhibitor aktywatora plazminogenu-1, komórki NK, limfocyty T, makrofagi, metylacja DNA, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, opór naczyniowy, prostacyklina, przebudowa naczyniowa, serotonina, skurcz naczyń, średnie ciśnienie w tętnicy płucnej, tkankowy aktywator plazminogenu, tlenek azotu, transformujący czynnik wzrostu β, tromboksan, trombomodulina, zakrzepica in situ - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dasatinib Krka 20 mg
Dasatinib Krka, zawierający dazatynib, jest stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL). Profil bezpieczeństwa leku opiera się na danych z badań klinicznych obejmujących 2900 pacjentów, z medianą czasu leczenia wynoszącą od 6,2 do 60 miesięcy w zależności od fazy choroby i grupy wiekowej. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zahamowanie czynności szpiku kostnego (niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość), zatrzymanie płynów (wysięk opłucnowy u 28% po 60 miesiącach, obrzęki powierzchowne 14%, nadciśnienie płucne 5%), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), wysypka skórna oraz bóle mięśniowo-szkieletowe. U 19% pacjentów działania niepożądane doprowadziły do przerwania terapii, przy czym u dzieci i młodzieży z CML w fazie przewlekłej odsetek ten wyniósł 1,5%. Występują również poważne powikłania, takie jak krwawienia z przewodu pokarmowego stopnia 3/4 oraz tętnicze nadciśnienie płucne, które może ustępować po odstawieniu leku.
aplazja czerwonokrwinkowa, ból mięśniowo-szkieletowy, cholestaza, chromosom Philadelphia, dazatynib, ginekomastia, gorączka neutropeniczna, krwawienie śródczaszkowe, łysienie, małopłytkowość, martwica kości, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca zastoinowa, nudności, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra niewydolność wątroby, owrzodzenie żołądka, piorunujące zapalenie wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, retencja płynów, tachykardia, udar mózgu, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, wysypka, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zespół nerczycowy, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bosutinib Zentiva 400 mg
Bosutinib Zentiva jest stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (ALL Ph+). Analiza bezpieczeństwa obejmująca 1372 pacjentów wykazała, że 98,3% zgłosiło co najmniej jedno działanie niepożądane, z czego 68,7% doświadczyło działań stopnia 3. lub 4. Najczęstsze działania niepożądane (≥20%) to biegunka (80,4%), nudności (41,5%), ból brzucha (35,6%), małopłytkowość (34,4%), wymioty (33,7%), wysypka (32,8%), zmęczenie (32,0%), podwyższenie aktywności AlAT (28,0%) i AspAT (22,5%), niedokrwistość (27,2%) oraz gorączka (23,4%). Działania niepożądane stopnia 3. lub 4. występowały najczęściej w postaci małopłytkowości (19,7%), wzrostu AlAT (14,6%), neutropenii (10,6%), biegunki (10,6%) i niedokrwistości (10,3%). Mediana czasu leczenia wynosiła 26,3 miesiąca, a działania niepożądane pojawiały się w różnym czasie, np. mediana czasu do pierwszej niedokrwistości to 29 dni, neutropenii 56 dni, a małopłytkowości 28 dni.
aktywność AlAT, aktywność AspAT, aktywność lipazy, bosutynib, dysfagia, gorączka neutropeniczna, granulocytopenia, hiperkaliemia, hipofosfatemia, inhibitor kinazy tyrozynowej, kinaza tyrozynowa BCR-ABL, małopłytkowość, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, obrzęk płuc, oporność na leczenie, ostra białaczka limfoblastyczna Philadelphia, ostre uszkodzenie nerek, ostre zapalenie trzustki, piorunujące zapalenie wątroby, płyn w osierdziu, polekowe uszkodzenie wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, reaktywacja wzw B, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie QTcF, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia nadkomorowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Tachykardia nadkomorowa (SVT) to arytmia charakteryzująca się przyspieszoną czynnością serca pochodzącą z obszarów powyżej komór. Rokowanie u pacjentów z SVT jest generalnie dobre, zwłaszcza u osób bez strukturalnych wad serca, gdzie przebieg jest łagodny, a leczenie skuteczne. W populacji z chorobami współistniejącymi, wadami strukturalnymi czy w ciąży, ryzyko powikłań jest wyższe, co wymaga indywidualizacji terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z permanent junctional reciprocating tachycardia, u których nieleczona arytmia może prowadzić do odwracalnej kardiomiopatii indukowanej tachykardią. Występowanie SVT jest istotne u chorych z nadciśnieniem płucnym, gdzie częstość SVT wynosi 25% w izolowanym pozawłośniczkowym nadciśnieniu płucnym (Ipc-PH), a nawet 51% w złożonym przed- i pozawłośniczkowym nadciśnieniu płucnym (Cpc-PH). Mimo wysokiej częstości arytmii w tej grupie, SVT nie koreluje ze zwiększoną śmiertelnością.
choroba współistniejąca, czynnik wyzwalający, funkcja serca, interwencja terapeutyczna, kardiomiopatia, kardiomiopatia indukowana tachykardią, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, nagła śmierć sercowa, napadowa tachykardia nadkomorowa, niewydolność serca, predyktor śmiertelności, tachykardia nadkomorowa, uszkodzenie serca, wczesna diagnoza, węzeł przedsionkowo-komorowy, wrodzona wada serca, zaburzenie rytmu serca - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół eisenmengera – Patofizjologia i mechanizm
Zespół Eisenmengera (ZE) jest zaawansowaną postacią nadciśnienia płucnego wtórnego do nieskorygowanych wrodzonych wad serca, takich jak ubytek przegrody międzykomorowej (VSD), międzyprzedsionkowej (ASD) oraz przetrwały przewód tętniczy (PDA). Patofizjologia obejmuje początkowy przeciek lewo-prawy, prowadzący do wzmożonego przepływu i ciśnienia w łożysku naczyniowym płuc, co skutkuje uszkodzeniem śródbłonka, przebudową naczyń (przerost media, pogrubienie intima, proliferacja mięśni gładkich) oraz wzrostem oporu naczyniowego płuc (PVR). W efekcie dochodzi do odwrócenia przecieku na prawo-lewy, co wywołuje sinicę, hipoksemię i wtórną erytrocytozę. Kluczowe mediatory molekularne to endotelina-1, tlenek azotu, prostacyklina i tromboksan A2, których zaburzenia równowagi prowadzą do wazokonstrykcji i progresji choroby. Mutacje w genie BMPR2 występują u około 6% pacjentów, co wskazuje na rolę czynników genetycznych w patogenezie. Przerost prawej komory jest mechanizmem adaptacyjnym, jednak z czasem może prowadzić do jej niewydolności, co pogarsza rokowanie.
analog prostacykliny, antagonista receptora endoteliny, czerwienica wtórna, dna moczanowa, dysfunkcja śródbłonka, endotelina-1, flebotomia, hiperurykemia, hipoksemia, inhibitor fosfodiesterazy 5, krwinka czerwona, krwioplucie, martwicze zapalenie tętnic, mutacja missense, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, niedobór żelaza, opór naczyniowy płuc, proliferacja mięśni gładkich, prostacyklina, przebudowa naczyń, przerost mięśnia sercowego, przerost prawej komory, przeszczep serca i płuc, przetrwały przewód tętniczy, sinica centralna, tlenek azotu, tromboksan A2, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wazokonstrykcja, wrodzona wada serca, zakrzepica, zespół Eisenmengera, zespół nadlepkości - Leksykon chorób i schorzeń
Częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych – Etiologia i przyczyny
Częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych (PAPVR) to wrodzona wada serca, w której jedna lub więcej żył płucnych odprowadza utlenowaną krew do prawego przedsionka lub naczyń systemowych zamiast do lewego przedsionka. Patogeneza związana jest z nieprawidłowym rozwojem wspólnej żyły płucnej, jej atrezją oraz utrzymaniem połączeń między układem płucnym a systemowym, co prowadzi do przecieku lewo-prawego na poziomie przedsionków. W około 80-90% przypadków PAPVR współistnieje z ubytkiem w przegrodzie międzyprzedsionkowej, najczęściej typu sinus venosus. Wada ta powoduje recyrkulację utlenowanej krwi przez krążenie płucne, zwiększając przepływ płucny (stosunek Qp:Qs około 1,3-1,6 przy pojedynczym przecieku) i prowadząc do przeciążenia objętościowego prawej komory oraz rozwoju nadciśnienia płucnego tętniczego (PAH). W przypadku braku korekcji może dojść do niewydolności prawej komory i zespołu Eisenmengera.
atrezja, choroba dwubiegunowa, cukrzyca, częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych, heterotaksja, lewy przedsionek, nadciśnienie płucne tętnicze, niewydolność prawej komory serca, opór naczyniowy płuc, prawy przedsionek, przeciek lewo-prawy, przegroda międzyprzedsionkowa, tętnica płucna, ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej, wrodzona wada serca, zespół Eisenmengera, zespół Scimitar, zespół Turnera, żyła główna górna - Leksykon chorób i schorzeń
Twardzina – Leczenie
Twardzina (skleroderma) to przewlekła choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się nadmiernym włóknieniem skóry i narządów wewnętrznych, bez możliwości całkowitego wyleczenia. Leczenie jest wielokierunkowe i indywidualizowane, obejmujące immunosupresję (metotreksat, mykofenolan mofetylu w dawce 1,5-3 g/dzień, cyklofosfamid, dożylne immunoglobuliny, rytuksymab, tocilizumab), terapię objawową (np. leczenie zespołu Raynauda antagonistami wapnia, inhibitorami PDE-5, dożylnym iloprostem) oraz metody niefarmakologiczne, takie jak fizjoterapia i modyfikacja stylu życia. Szczególną uwagę zwraca się na leczenie śródmiąższowej choroby płuc (ILD) i nadciśnienia płucnego (PAH), które są głównymi przyczynami śmiertelności, stosując m.in. mykofenolan mofetylu, nintedanib, tocilizumab oraz kombinacje leków z grupy inhibitorów PDE-5 i antagonistów receptora endoteliny. W terapii zmian skórnych stosuje się m.in. fotochemioterapię UVA-1 oraz leki immunosupresyjne, a w przypadku powikłań naczyniowych – leczenie farmakologiczne i zabiegowe (sympatektomia, toksyna botulinowa).
abatacept, antagonista receptora endoteliny, antagonista wapnia, bosentan, cyklofosfamid, fizjoterapia, glikokortykosteroid, iloprost dożylny, immunoglobulina dożylna, inhibitor fosfodiesterazy 5, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor receptora interleukiny-6, lek immunosupresyjny, metotreksat, mykofenolan mofetylu, nadciśnienie płucne tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nintedanib, odkładanie kolagenu, owrzodzenie palca, powikłanie narządowe, przeciwciało monoklonalne, przełom nerkowy, przeszczep komórek macierzystych krwiotwórczych, refluks żołądkowo-przełykowy, rytuksymab, śródmiąższowa choroba płuc, tocilizumab, tofacytynib, twardzina, twardzina układowa, zapalenie mięśni, zapalenie stawów, zespół Raynauda