skurczowe ciśnienie w tętnicy płucnej
Skurczowe ciśnienie w tętnicy płucnej (SPAP – Systolic Pulmonary Artery Pressure) to maksymalna wartość ciśnienia w tętnicy płucnej osiągana podczas skurczu prawej komory serca. Parametr ten odgrywa kluczową rolę w ocenie funkcji prawej komory oraz diagnostyce nadciśnienia płucnego.
Prawidłowa wartość SPAP wynosi zazwyczaj poniżej 30 mmHg. Podwyższone wartości (>35-40 mmHg) mogą wskazywać na nadciśnienie płucne, które może być następstwem chorób lewego serca, chorób płuc, zatorowości płucnej, chorób tkanki łącznej lub mieć charakter idiopatyczny.
SPAP można ocenić nieinwazyjnie za pomocą echokardiografii przezklatkowej, mierząc prędkość fali zwrotnej przez zastawkę trójdzielną i stosując zmodyfikowane równanie Bernoulliego. Złotym standardem diagnostycznym pozostaje jednak cewnikowanie prawego serca, które pozwala na precyzyjny pomiar wszystkich parametrów hemodynamicznych krążenia płucnego.
Monitorowanie SPAP jest istotne w prowadzeniu pacjentów z niewydolnością serca, przewlekłymi chorobami płuc, wadami zastawkowymi serca oraz wrodzonymi wadami serca. Utrzymujące się wysokie wartości SPAP wiążą się z gorszym rokowaniem i wymagają odpowiedniego leczenia ukierunkowanego na przyczynę nadciśnienia płucnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Defekt przegrody międzyprzedsionkowej – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Defekt przegrody międzyprzedsionkowej (ASD) jest najczęstszą wrodzoną wadą serca u dorosłych, a rokowanie zależy od wielkości ubytku, obecności nadciśnienia płucnego (PH), wieku pacjenta oraz zastosowanego leczenia. Zamknięcie ASD, zarówno u pacjentów z PH, jak i bez niego, poprawia długoterminowe przeżycie, co potwierdzają dane wskazujące na 65% przeżywalność po 20 latach u pacjentów z PH i zamkniętym ASD w porównaniu do 41% u pacjentów z otwartym ASD. Nawet u pacjentów z nieistotnym hemodynamicznie przeciekiem (Qp:Qs < 1,5:1) zamknięcie ASD przynosi znaczącą poprawę kliniczną i hemodynamiczną. Wysokie skurczowe ciśnienie w tętnicy płucnej (PASP > 67,5 mmHg) jest silnym predyktorem utrzymującego się nadciśnienia płucnego tętniczego (rPAH) po zabiegu, a stopień normalizacji PAH po zamknięciu zależy od wyjściowego naczyniowego oporu płucnego (PVR): 100% przy łagodnym, 56,2% przy umiarkowanym i 28,6% przy ciężkim PVR.
defekt przegrody międzyprzedsionkowej, dysfunkcja prawej komory, naczyniowy opór płucny, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, niedomykalność zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, okluder, parametr hemodynamiczny, poważne zdarzenie sercowo-naczyniowe, przezskórne zamknięcie ASD, skurczowe ciśnienie w tętnicy płucnej, stosunek przepływu płucnego do systemowego, strategia treat and repair, uszkodzenie serca, wrodzona wada serca, zaburzenie rytmu serca, zespół Eisenmengera - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia przerostowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Kardiomiopatia przerostowa (HCM) jest najczęstszą dziedziczną chorobą serca o częstości występowania 1/500. Pomimo potencjalnie poważnych powikłań, ogólna prognoza jest korzystna, z 10-letnim przeżyciem na poziomie 75,0% (95% CI 71,1-78,9%). Roczny wskaźnik śmiertelności związanej z HCM wynosi około 0,7%, a całkowita śmiertelność około 2,4 na 100 osobolat. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują wiek, klasę czynnościową NYHA, wywiad rodzinny nagłej śmierci sercowej, niewyjaśnione omdlenia, migotanie przedsionków, nieutrwalony częstoskurcz komorowy (nsVT), maksymalną grubość ściany lewej komory ≥30 mm oraz gradient drogi odpływu lewej komory ≥30 mmHg. Dodatkowo, obecność tętniaków koniuszkowych, włóknienia mięśnia sercowego, dysfunkcji rozkurczowej i skurczowej, podwyższonego ciśnienia w tętnicy płucnej (>36 mmHg) oraz wskaźnika objętości lewego przedsionka ≥34 ml/m² wiąże się z gorszym rokowaniem.
częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, dysfunkcja autonomiczna, dysfunkcja rozkurczowa, dysfunkcja skurczowa, dziedziczna choroba serca, ektopia komorowa, grubość ściany lewej komory, HFpEF, holter EKG, kardiomiopatia przerostowa, klasa czynnościowa NYHA, migotanie komór, migotanie przedsionków, mutacja genu sarkomerowego, nagła śmierć sercowa, nagły zgon sercowy, niedomykalność mitralna, nieutrwalony częstoskurcz komorowy, niewydolność serca, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, NT-proBNP, omdlenie, skurczowe ciśnienie w tętnicy płucnej, stan przedomdleniowy, tętniak koniuszkowy, trzepotanie przedsionków, włóknienie mięśnia sercowego, wskaźnik ALBI, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zwężenie drogi odpływu lewej komory - Leksykon chorób i schorzeń
Amyloidoza – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Amyloidoza łańcuchów lekkich (AL) charakteryzuje się odkładaniem nieprawidłowo sfałdowanych białek amyloidowych, z zajęciem serca jako głównym czynnikiem determinującym śmiertelność. Mediana przeżycia pacjentów z potwierdzonym zajęciem serca wynosi około 1,5 roku, a w stadium IIIb zaawansowanej amyloidozy sercowej spada do 4-6 miesięcy. Kluczowymi biomarkerami prognostycznymi są NT-proBNP, troponina sercowa (cTn) oraz różnica stężeń wolnych łańcuchów lekkich (dFLC), gdzie wartości dFLC ≥ 29,4 mg/dL (kappa) lub ≥ 18,2 mg/dL (lambda) korelują z gorszym przeżyciem (10,9 vs 37,1 miesiąca, p < 0,001). Systemy oceny stopnia zaawansowania, takie jak Mayo2004/European, wykorzystujące poziomy NT-proBNP i troponiny, skutecznie różnicują ryzyko pacjentów. Ponadto, funkcjonalne parametry lewej komory, w tym globalne odkształcenie podłużne (HR 1,12; p=0,007) oraz objętość końcowo-skurczowa (HR 1,02; p=0,001), są niezależnymi predyktorami rokowania.
amyloidoza, amyloidoza AL, amyloidoza łańcuchów lekkich, amyloidoza sercowa, amyloidoza systemowa, biomarkery sercowe, biopsja mięśnia sercowego, frakcja wyrzutowa, funkcja lewej komory, funkcja serca, klasa czynnościowa NYHA, komórki plazmatyczne, minimalna choroba resztkowa, niewydolność serca, NT-proBNP, odpowiedź hematologiczna, przerost lewej komory, skurczowe ciśnienie w tętnicy płucnej, stratyfikacja ryzyka, troponina sercowa - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki mitralnej – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przewidywanie wyników leczenia po wymianie zastawki mitralnej (MVR) u pacjentów z objawową przewlekłą niedomykalnością mitralną opiera się na kluczowych parametrach echokardiograficznych i czynnikach klinicznych. Istotne prognostycznie są: wielkość lewego przedsionka, frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) poniżej 60%, wymiar końcowo-skurczowy lewej komory (LVESD) ≥45 mm oraz indeksowany do powierzchni ciała obszar namiotu zastawki mitralnej ≥1,35 cm²/m² w przypadku funkcjonalnej niedomykalności mitralnej. Efektywne pole niedomykalności (EROA) pozwala na ilościową ocenę ciężkości niedomykalności, gdzie u bezobjawowych pacjentów z ciężką niedomykalnością pięcioletnia śmiertelność sercowa sięga około 40%. Do czynników klinicznych pogarszających rokowanie należą: zaawansowane objawy (klasy III i IV wg NYHA), nadciśnienie płucne ze skurczowym ciśnieniem ≥50 mmHg, migotanie przedsionków oraz utrzymująca się ciężka niedomykalność mitralna po procedurach sercowych, np. po TAVR, gdzie dwuletnia przeżywalność spada do 57,7% w porównaniu do 74,4% u pacjentów bez niedomykalności 3+.
choroba zastawki mitralnej, dysfagia, echokardiografia dwuwymiarowa, echokardiografia przezklatkowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, funkcja skurczowa lewej komory, klasyfikacja NYHA, lewy przedsionek, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, niedomykalność mitralna, niedomykalność zastawki mitralnej, przezcewnikowa implantacja zastawki aortalnej, skala Wilkinsa, skurczowe ciśnienie płucne, skurczowe ciśnienie w tętnicy płucnej, uczenie maszynowe, walwuloplastyka mitralna, wtórna niedomykalność mitralna, wymiana zastawki mitralnej, wymiar końcowo-skurczowy lewej komory