niedomykalność zastawki mitralnej

Niedomykalność zastawki mitralnej to stan, w którym zastawka mitralna (dwudzielna) nie zamyka się całkowicie podczas skurczu lewej komory, co powoduje wsteczny przepływ krwi z lewej komory do lewego przedsionka. Jest to jedna z najczęstszych wad zastawkowych serca, która może mieć różne przyczyny, w tym degeneracyjne zmiany płatków zastawki, zerwanie struny ścięgnistej, dysfunkcję mięśnia brodawkowatego, rozstrzeń pierścienia zastawki oraz reumatyczne uszkodzenie zastawki.

Objawy niedomykalności mitralnej zależą od stopnia nasilenia wady i mogą obejmować: duszność wysiłkową, zmęczenie, kołatanie serca, kaszel, a w zaawansowanych przypadkach objawy niewydolności serca. Charakterystycznym objawem osłuchowym jest szmer skurczowy, najlepiej słyszalny nad koniuszkiem serca, promieniujący do pachy.

Diagnostyka obejmuje badanie echokardiograficzne, które pozwala ocenić stopień niedomykalności, mechanizm jej powstania oraz konsekwencje hemodynamiczne. W przypadkach ciężkiej niedomykalności mitralnej może być konieczne leczenie operacyjne, polegające na naprawie zastawki (plastyka) lub jej wymianie na protezę. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niedomykalnością często wystarczające jest leczenie zachowawcze i regularna kontrola kardiologiczna.

Przewlekła niedomykalność mitralna może prowadzić do powiększenia lewego przedsionka i lewej komory, nadciśnienia płucnego oraz w konsekwencji do niewydolności serca. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie jest kluczowe dla zapobiegania tym powikłaniom. Wytyczne zalecają interwencję chirurgiczną lub przezcewnikową przed wystąpieniem dysfunkcji lewej komory, aby zapewnić najlepsze wyniki leczenia.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki aortalnej – Epidemiologia

Niedomykalność zastawki aortalnej (AR) jest trzecią najczęstszą wadą zastawkową serca, z częstością występowania około 4,9% w populacji ogólnej, a umiarkowane lub cięższe postacie dotyczą 0,5%. AR częściej dotyka mężczyzn (13% vs 8,5% u kobiet) i nasila się z wiekiem, osiągając około 2% u osób powyżej 70. roku życia. Etiologia AR jest zróżnicowana i zależy od regionu geograficznego: w krajach rozwiniętych dominują przyczyny degeneracyjne, takie jak poszerzenie opuszki aorty, dwupłatkowa zastawka aortalna (występująca u 1-2% populacji, z przewagą mężczyzn) oraz kalcyfikacja zastawki, natomiast w krajach rozwijających się główną przyczyną pozostaje reumatyczna choroba serca i infekcyjne zapalenie wsierdzia. Czynniki ryzyka progresji AR obejmują m.in. płeć męską, młodszy wiek przy diagnozie, obecność dwupłatkowej zastawki aortalnej, poszerzenie pierścienia aortalnego oraz nadciśnienie tętnicze, zwłaszcza rozkurczowe.
chirurgiczna wymiana zastawki aortalnej, choroba degeneracyjna, choroba wieńcowa, dwupłatkowa zastawka aortalna, dysfunkcja lewej komory, echokardiografia, echokardiografia przezklatkowa, funkcja skurczowa lewej komory, gorączka reumatyczna, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kalcyfikacja zastawek, kalcyfikacyjna choroba zastawki aortalnej, nadciśnienie tętnicze, niedomykalność zastawki aortalnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, opuszka aorty, reumatyczna choroba serca, stenoza aortalna, walwulopatia, wymiana zastawki aortalnej, wymiar końcowo-rozkurczowy lewej komory, wymiar końcowo-skurczowy lewej komory, zespół Marfana
Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki mitralnej – Diagnostyka i diagnoza

Niedomykalność zastawki mitralnej (NZM) jest najczęstszą chorobą zastawkową serca w krajach zachodnich, z częstością około 10% u osób powyżej 75 roku życia. Charakteryzuje się cofaniem krwi z lewej komory do lewego przedsionka podczas skurczu, co prowadzi do objawów takich jak zmęczenie, duszność wysiłkowa i niewydolność serca. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym (szmer holosystoliczny nad koniuszkiem serca), echokardiografii przezklatkowej (TTE) i przezprzełykowej (TEE), a także na ocenie ilościowej za pomocą dopplera, gdzie szerokość vena contracta ≥0,7 cm, EROA ≥0,4 cm², objętość fali zwrotnej (RVol) ≥60 ml i frakcja niedomykalności ≥50% wskazują na ciężką NZM. Dodatkowo stosuje się rezonans magnetyczny serca (CMR) i tomografię komputerową (CT) w celu dokładniejszej oceny anatomii i funkcji zastawki oraz lewej komory.
cewnikowanie serca, choroba zastawkowa serca, duszność spoczynkowa, duszność wysiłkowa, dysfagia, dysfunkcja komór, echokardiografia dopplerowska, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiografia trójwymiarowa, efektywne pole ujścia fali zwrotnej, elektrokardiogram, frakcja niedomykalności, kołatanie serca, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, naprawa zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność serca, objętość fali zwrotnej, obrzęk kończyn dolnych, powiększenie lewego przedsionka, powiększenie serca, próba wysiłkowa, rezonans magnetyczny serca, stenoza aortalna, szmer holosystoliczny, szmer sercowy, tomografia komputerowa serca, ubytek przegrody międzykomorowej, vena contracta, wstrząs, wymiana zastawki, zastój płucny
Leksykon chorób i schorzeń
Defekt przegrody międzyprzedsionkowej – Zapobieganie i profilaktyka

Defekt przegrody międzyprzedsionkowej (ASD) jest wrodzoną wadą serca charakteryzującą się obecnością otworu w przegrodzie międzyprzedsionkowej, prowadzącym do mieszania się krwi utlenowanej i odtlenowanej oraz przeciążenia prawej komory i nadciśnienia płucnego. Wczesne wykrycie i leczenie są kluczowe: małe ubytki <3 mm często zamykają się samoistnie, ubytki 3-8 mm mogą się zamknąć do 3. roku życia, natomiast średnie i duże ubytki z objawami przeciążenia wymagają zamknięcia chirurgicznego zwykle między 2. a 6. rokiem życia. Profilaktyka antybiotykowa jest wskazana przez pierwsze 6 miesięcy po zamknięciu ubytku oraz u pacjentów z historią infekcyjnego zapalenia wsierdzia (IE) lub pozostałym przeciekiem przy łacie lub urządzeniu protetycznym. Po tym okresie ryzyko IE jest niskie, a dalsza profilaktyka zależy od indywidualnej oceny.
badanie echokardiograficzne, cukrzyca, defekt przegrody międzyprzedsionkowej, doradca genetyczny, higiena jamy ustnej, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiolog dziecięcy, łata chirurgiczna, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki mitralnej, opieka prenatalna, poradnictwo genetyczne, profilaktyka antybiotykowa, przeciążenie objętościowe prawej komory, przeciek międzyprzedsionkowy, przegroda międzyprzedsionkowa, różyczka, toczeń, urządzenie protetyczne, wrodzona wada serca, zmiana hemodynamiczna
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół złamanego serca – Diagnostyka i diagnoza

Zespół złamanego serca (Takotsubo cardiomyopathy) to przejściowa dysfunkcja lewej komory serca, klinicznie imitująca ostry zespół wieńcowy (ACS). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, zwłaszcza w kierunku niedawnego silnego stresu emocjonalnego lub fizycznego, oraz badaniach takich jak EKG (uniesienie odcinka ST, odwrócenie załamka T, wydłużenie QT), umiarkowane podwyższenie biomarkerów sercowych (troponina, CK-MB) i peptydów natriuretycznych BNP. Echokardiografia wykazuje charakterystyczne balonowate rozszerzenie koniuszka lewej komory, hipokinezę lub akinezę segmentów środkowych i koniuszkowych oraz przejściowe obniżenie frakcji wyrzutowej. Koronarografia wyklucza istotne zwężenia tętnic wieńcowych, a rezonans magnetyczny serca (CMR) pozwala na ocenę obrzęku mięśnia sercowego i wykluczenie zawału czy zapalenia mięśnia sercowego (brak późnego wzmocnienia kontrastowego). Diagnostyka różnicowa obejmuje zawał mięśnia sercowego, zapalenie mięśnia sercowego, kardiomiopatię przerostową oraz guza chromochłonnego.
akineza, angiografia wieńcowa, biomarkery sercowe, ból w klatce piersiowej, czynniki ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, duszność, echokardiografia, elektrokardiografia, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, hipokineza, hipotonia, kardiomiopatia przerostowa, kinaza kreatynowa, kołatanie serca, koronarografia, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, obrzęk mięśnia sercowego, odwrócenie załamka T, ostry zespół wieńcowy, rezonans magnetyczny serca, troponina, uniesienie odcinka ST, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego, zespół złamanego serca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Proxacin 250

Produkt leczniczy Proxacin zawierający cyprofloksacynę wymaga szczególnej ostrożności w terapii ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym artropatii u dzieci (częstość do 9,0% w rocznej obserwacji), zapalenia i zerwania ścięgien (zwłaszcza Achillesa), a także reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji. Cyprofloksacyna nie jest zalecana jako monoterapia w ciężkich zakażeniach bakteriami Gram-dodatnimi i beztlenowymi oraz w zakażeniach wywołanych przez Streptococcus pneumoniae. W leczeniu zakażeń wywołanych przez Neisseria gonorrhoeae konieczne jest potwierdzenie wrażliwości szczepów na fluorochinolony. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest modyfikacja dawki, a u osób z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej należy unikać stosowania leku lub monitorować ryzyko hemolizy. Cyprofloksacyna może wydłużać odstęp QT, dlatego wymagana jest ostrożność u pacjentów z chorobami serca, zaburzeniami elektrolitowymi oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na QT.
artropatia, bakterie beztlenowe, bakterie Gram-dodatnie, biegunka podróżnych, choroba Behçeta, cyprofloksacyna, dysfagia, Escherichia coli, fluorochinolony, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, krystaluria, martwica wątroby, miastenia, mukowiscydoza, nadwrażliwość na światło, Neisseria gonorrhoeae, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedomykalność zastawki aortalnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki serca, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, polineuropatia czuciowo-ruchowa, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja hemolityczna, rozwarstwienie aorty, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, ścięgno Achillesa, śpiączka hipoglikemiczna, Streptococcus pneumoniae, tętniak, wąglik, wydłużenie odstępu QT, zakażenie pooperacyjne, zapalenie najądrza i jądra, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic Takayasu, zerwanie ścięgna, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Turnera
Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzone anomalie zastawki mitralnej – Epidemiologia

Wrodzone anomalie zastawki mitralnej stanowią rzadkie, ale klinicznie istotne wady serca, występujące u około 0,4-0,5% pacjentów z wrodzonymi wadami serca oraz u 5 na 100 000 osób w populacji ogólnej. Najczęstsze formy to zastawka mitralna o podwójnym ujściu (DOMV) – 1% przypadków wrodzonych wad serca, wrodzone zwężenie zastawki mitralnej (0,6% w autopsjach) oraz wypadanie zastawki mitralnej (MVP) dotykające 2-3% populacji. Diagnostyka opiera się głównie na echokardiografii 2D i 3D, w tym echokardiografii przezprzełykowej (TEE), która umożliwia szczegółową ocenę morfologii zastawki i towarzyszących wad serca, takich jak ubytki przegrody międzyprzedsionkowej (ASD) i międzykomorowej (VSD). Wrodzone anomalie często są złożone i wymagają dożywotniej opieki specjalistycznej, zwłaszcza kardiologów dziecięcych i dorosłych zajmujących się wrodzonymi wadami serca.
aparat zastawkowy, ASD, badanie echokardiograficzne, dwupłatkowa zastawka aortalna, echokardiografia, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, jednopłatkowa zastawka mitralna, kardiolog dziecięcy, kardiolog wrodzonych wad serca, niedomykalność zastawki mitralnej, obrazowanie 3D, szczelina płatka zastawki mitralnej, TEE, TTE, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, VSD, walwulopatia, wrodzona anomalia zastawki mitralnej, wrodzona wada serca, wymiana zastawki mitralnej, wypadanie zastawki mitralnej, zastawka mitralna, zastawka mitralna o podwójnym ujściu, zwężenie zastawki mitralnej
Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzone anomalie zastawki mitralnej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Wrodzone anomalie zastawki mitralnej, stanowiące około 0,5% wrodzonych wad serca, obejmują różnorodne defekty anatomiczne, takie jak izolowane rozszczepienie przedniego płatka, zastawka mitralna o podwójnym ujściu (DOMV), zastawka typu parachute oraz anomalna arkada mitralna (MA). Te wady mogą prowadzić do stenozy lub niedomykalności zastawki mitralnej, manifestując się objawami takimi jak duszność, zmęczenie, niewydolność serca, a u niemowląt – słaby przyrost masy ciała i sinica. Diagnostyka opiera się na echokardiografii, w tym śródoperacyjnej echokardiografii przezprzełykowej, a wczesne wykrycie, także w okresie płodowym, jest kluczowe dla optymalizacji leczenia. W przypadku zwężenia mitralnego, objawy pojawiają się zwykle w pierwszych dwóch latach życia, a nieleczone mogą prowadzić do nadciśnienia płucnego i trwałych uszkodzeń serca i płuc.
diuretyk, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiogram, elektrofizjologia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiologia płodowa, medycyna matczyno-płodowa, nadciśnienie płucne, naprawa zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, szmer serca, torakocenteza, ubytek przegrody przedsionkowo-komorowej, wada zastawkowa serca, walwuloplastyka balonowa, wrodzona anomalia zastawki mitralnej, wrodzona wada serca, wymiana zastawki mitralnej, wypadanie zastawki mitralnej, zastawka mitralna o podwójnym ujściu, zastoinowa niewydolność serca, zwężenie mitralne
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki mitralnej – Diagnostyka i diagnoza

Choroba zastawki mitralnej obejmuje różnorodne schorzenia wpływające na funkcję zastawki dwudzielnej, kluczowej dla przepływu krwi między lewym przedsionkiem a lewą komorą serca. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym z osłuchiwaniem charakterystycznych szmerów oraz przede wszystkim na echokardiografii, która stanowi złoty standard. Echokardiografia przezklatkowa (TTE) i przezprzełykowa (TEE) umożliwiają ocenę struktury i funkcji zastawki, a echokardiografia 3D pozwala na precyzyjną analizę geometrii pierścienia i dysfunkcji płatków. Badania Dopplerowskie dostarczają danych ilościowych dotyczących stopnia niedomykalności, w tym objętości fali zwrotnej i efektywnej powierzchni ujścia fali zwrotnej. Uzupełniająco stosuje się rezonans magnetyczny serca (CMR) do oceny funkcji lewej komory i kwantyfikacji niedomykalności, tomografię komputerową (CT) do oceny anatomii i planowania zabiegów oraz elektrokardiogram (EKG) i testy wysiłkowe do oceny funkcji elektrycznej i wydolności serca.
angiografia, cewnikowanie serca, dysfagia, echokardiografia 3D, echokardiografia obciążeniowa, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, efekt Dopplera, elektrokardiogram, frakcja wyrzutowa, holter EKG, koronarografia, lewa komora serca, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki mitralnej, próba wysiłkowa, rezonans magnetyczny serca, szmer sercowy, tomografia komputerowa, zastawka dwudzielna, zastawka mitralna
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawek serca – Leczenie

Choroba zastawek serca charakteryzuje się dysfunkcją jednej lub więcej zastawek, prowadzącą do zaburzeń hemodynamicznych. Farmakoterapia, obejmująca diuretyki, beta-blokery, inhibitory ACE, leki przeciwzakrzepowe, antyarytmiczne oraz wazodylatatory, ma na celu łagodzenie objawów, redukcję obciążenia serca i zapobieganie powikłaniom, jednak nie zatrzymuje progresji choroby ani nie naprawia uszkodzeń zastawkowych. Leczenie farmakologiczne jest szczególnie istotne u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną chorobą zastawkową oraz jako terapia pomostowa przed interwencją chirurgiczną lub u pacjentów niekwalifikujących się do zabiegów. W przypadku zaawansowanej choroby zastawkowej konieczne jest leczenie inwazyjne, obejmujące naprawę (np. annuloplastyka, valvuloplastyka, balonowa walwuloplastyka) lub wymianę zastawki (protezy biologiczne o trwałości 10-15 lat lub mechaniczne wymagające stałej antykoagulacji).
annuloplastyka, antykoagulant, balonowa walwuloplastyka, beta-bloker, chirurgia robotyczna, choroba zastawkowa serca, diuretyk, farmakoterapia, heart team, inhibitor ACE, lek antyarytmiczny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek wazodylatacyjny, minitorakotomia, MitraClip, naprawa zastawki serca, niedomykalność zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, proteza biologiczna, proteza mechaniczna, proteza zastawkowa, rehabilitacja kardiologiczna, sternotomia, TAVI, TAVR, tętnica udowa, zaburzenie przepływu krwi, zwężenie zastawki aortalnej
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba kawasakiego – Objawy

Choroba Kawasakiego to zapalenie naczyń układu krwionośnego, głównie u dzieci poniżej 5 lat, przebiegające w trzech fazach: ostrej (1-2 tygodnie), podostrej (do 25. dnia) i zdrowienia (do 6-8 tygodni). W fazie ostrej dominują wysoka gorączka (39-40°C lub wyższa) utrzymująca się co najmniej 5 dni, oporna na leki przeciwgorączkowe, zapalenie spojówek bez wydzieliny, zmiany w jamie ustnej (czerwone, spękane wargi, „truskawkowy język”), wysypka plamisto-grudkowa, obrzęk i zaczerwienienie dłoni i stóp oraz powiększenie węzłów chłonnych szyjnych (>1,5 cm). Faza podostra charakteryzuje się złuszczaniem skóry na opuszkach palców, bólem i zapaleniem dużych stawów, trombocytozą (>1 mln/μL) oraz ryzykiem powikłań sercowych, w tym tętniaków tętnic wieńcowych. Faza zdrowienia to stopniowe ustępowanie objawów, możliwe pojawienie się rowków Beau na paznokciach i normalizacja badań laboratoryjnych.
choroba Kawasakiego, choroba tętnic wieńcowych, echokardiografia, faza ostra, faza podostra, faza zdrowienia, immunoglobuliny dożylne, kwas acetylosalicylowy, limfadenopatia szyjna, nabyta choroba serca, niedomykalność zastawki mitralnej, niepełna postać choroby Kawasakiego, niewydolność serca, tętniak tętnicy wieńcowej, trombocytoza, truskawkowy język, wysięk osierdziowy, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenia rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie osierdzia, zapalenie spojówek, zapalenie wsierdzia, zawał mięśnia sercowego, złuszczanie skóry
Leksykon chorób i schorzeń
Hipercholesterolemia rodzinnego występowania – Objawy

Hipercholesterolemia rodzinna (FH) to autosomalnie dominujące zaburzenie genetyczne charakteryzujące się znacznym podwyższeniem poziomu cholesterolu LDL od urodzenia, z wartościami przekraczającymi 190 mg/dl (4,9 mmol/l) u dorosłych i 160 mg/dl (4,1 mmol/l) u dzieci. FH występuje w dwóch formach: heterozygotycznej (HeFH, częstość 1:250) oraz homozygotycznej (HoFH, częstość 1:200 000-300 000), przy czym HoFH cechuje się cięższym przebiegiem i poziomami LDL często przekraczającymi 400-500 mg/dl (10-13 mmol/l). Nieleczona FH prowadzi do przyspieszonej miażdżycy, choroby wieńcowej, zawału serca (często w młodym wieku), udaru mózgu oraz innych powikłań sercowo-naczyniowych. Charakterystyczne objawy fizyczne to żółtaki ścięgniste, żółtaki powiekowe oraz rąbek rogówkowy, które mogą pojawić się już w dzieciństwie, zwłaszcza w HoFH.
blaszka miażdżycowa, cholesterol LDL, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, dziedziczenie autosomalne dominujące, heterozygotyczna FH, hipercholesterolemia rodzinnego występowania, homozygotyczna FH, kompleks intima-media, miażdżyca, miażdżyca tętnic, nagła śmierć sercowa, niedomykalność zastawki mitralnej, stenoza aortalna, test genetyczny, tętniak aorty, udar mózgu, zaburzenie genetyczne, zaburzenie metabolizmu lipidów, zawał serca
Leksykon chorób i schorzeń
Defekt przegrody międzyprzedsionkowej – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Defekt przegrody międzyprzedsionkowej (ASD) jest najczęstszą wrodzoną wadą serca u dorosłych, a rokowanie zależy od wielkości ubytku, obecności nadciśnienia płucnego (PH), wieku pacjenta oraz zastosowanego leczenia. Zamknięcie ASD, zarówno u pacjentów z PH, jak i bez niego, poprawia długoterminowe przeżycie, co potwierdzają dane wskazujące na 65% przeżywalność po 20 latach u pacjentów z PH i zamkniętym ASD w porównaniu do 41% u pacjentów z otwartym ASD. Nawet u pacjentów z nieistotnym hemodynamicznie przeciekiem (Qp:Qs < 1,5:1) zamknięcie ASD przynosi znaczącą poprawę kliniczną i hemodynamiczną. Wysokie skurczowe ciśnienie w tętnicy płucnej (PASP > 67,5 mmHg) jest silnym predyktorem utrzymującego się nadciśnienia płucnego tętniczego (rPAH) po zabiegu, a stopień normalizacji PAH po zamknięciu zależy od wyjściowego naczyniowego oporu płucnego (PVR): 100% przy łagodnym, 56,2% przy umiarkowanym i 28,6% przy ciężkim PVR.
defekt przegrody międzyprzedsionkowej, dysfunkcja prawej komory, naczyniowy opór płucny, nadciśnienie płucne, nadciśnienie płucne tętnicze, niedomykalność zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, okluder, parametr hemodynamiczny, poważne zdarzenie sercowo-naczyniowe, przezskórne zamknięcie ASD, skurczowe ciśnienie w tętnicy płucnej, stosunek przepływu płucnego do systemowego, strategia treat and repair, uszkodzenie serca, wrodzona wada serca, zaburzenie rytmu serca, zespół Eisenmengera
Leksykon chorób i schorzeń
Wada kanału przedsionkowo-komorowego – Epidemiologia

Wada kanału przedsionkowo-komorowego (AVSD) jest jedną z najczęstszych wrodzonych wad serca, z częstością występowania 0,24-0,31 na 1000 żywych urodzeń, stanowiąc 3-5% wszystkich CHD. W populacji płodów AVSD stanowi 15-20% wad serca, co wskazuje na wysoką śmiertelność prenatalną. Całkowita wada kanału przedsionkowo-komorowego (CAVC) odpowiada za około 50% przypadków. Silny związek epidemiologiczny występuje z zespołem Downa – 45-50% dzieci z trisomią 21 ma wady serca, z czego 45% to AVSD, a 60-75% pacjentów z AVSD ma zespół Downa. Inne powiązane zespoły to trisomia 18 (do 25% przypadków), zespoły heterotaksji (10-15%), RASopatie (8%) i zespół Ellis-Van Creveld. Czynniki ryzyka niesyndromicznych AVSD obejmują cukrzycę przedciążową (aPR 6,74; 95% CI: 3,67-12,37), cukrzycę ciążową (aPR 1,69; 95% CI: 1,03-2,79), otyłość matki (aPR 1,69; 95% CI: 1,24-2,30) oraz wiek matki. Ryzyko rodzinne jest umiarkowane, z nawrotem w 3,6% rodzeństwa i 14% u potomstwa matek z AVSD.
aberracja chromosomowa, arytmia, AVSD, badanie kariotypu, całkowita wada kanału przedsionkowo-komorowego, cukrzyca ciążowa, cukrzyca przedciążowa, częściowa wada kanału przedsionkowo-komorowego, diagnostyka prenatalna, echokardiografia płodowa, infekcja płucna, kardiologia płodowa, kwas retinowy, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, otyłość matki, RASopatia, trisomia 18, wada kanału przedsionkowo-komorowego, wrodzona wada serca, zastawka mitralna, zastawka przedsionkowo-komorowa, zastawka trójdzielna, zespół Downa, zespół Edwardsa, zespół Ellis-van Creveld, zespół heterotaksji
Leksykon chorób i schorzeń
Szmer sercowy – Leczenie

Szmer sercowy to dodatkowy dźwięk słyszalny podczas osłuchiwania serca, który może mieć charakter niewinny (czynnościowy) lub patologiczny. Niewinne szmery, często występujące u dzieci i osób z prawidłową anatomią serca, nie wymagają leczenia i mogą ustąpić samoistnie. W przypadku szmerów wtórnych do stanów takich jak gorączka, nadczynność tarczycy czy anemia, terapia ukierunkowana jest na leczenie choroby podstawowej. Patologiczne szmery sercowe wymagają natomiast leczenia przyczynowego, które może obejmować farmakoterapię z zastosowaniem inhibitorów ACE (np. kaptopryl, benazepril), beta-blokerów (metoprolol, bisoprolol), leków przeciwzakrzepowych (warfaryna, aspiryna, dabigatran, riwaroksaban, apiksaban), diuretyków (furosemid, torasemid), statyn, leków przeciwarytmicznych, wazodylatatorów oraz antybiotyków w przypadku infekcyjnego zapalenia wsierdzia.
anemia, annuloplastyka, antybiotyk, beta-bloker, diuretyk, doustny antykoagulant, echokardiografia, hipertyreoza, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, naprawa zastawki serca, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, niewinny szmer sercowy, patologiczny szmer sercowy, profilaktyka antybiotykowa, przetrwały otwór owalny, przetrwały przewód tętniczy, przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej, statyna, szmer sercowy, TAVR, tętniak aorty, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada wrodzona serca, wazodylator, zastawka aortalna, zastawka mitralna, zastawka trójdzielna
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół złamanego serca – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Zespół złamanego serca (Takotsubo, TTS) charakteryzuje się przejściową dysfunkcją skurczową lewej komory, głównie koniuszka i/lub segmentu środkowego, bez obecności zakrzepowej niedrożności tętnic wieńcowych. Mimo początkowo uważanego za łagodny przebieg, TTS wiąże się z istotnym ryzykiem powikłań, które występują u 20-22% pacjentów, w tym ostrą niewydolnością serca (12-45%), zawężeniem drogi odpływu lewej komory (10-25%), niedomykalnością zastawki mitralnej (14-25%), wstrząsem kardiogennym (6-20%) oraz zaburzeniami rytmu komorowego. Śmiertelność wewnątrzszpitalna wynosi 1,1-3,2%, a długoterminowa jest porównywalna z ostrymi zespołami wieńcowymi (ACS). Czynniki ryzyka złego rokowania obejmują obniżoną frakcję wyrzutową lewej komory, podwyższony poziom białka C-reaktywnego (>33 mg/L), stres fizyczny jako czynnik wyzwalający oraz płeć męską. Nawrót TTS występuje u 1-3,5% rocznie, a ryzyko powtórnego epizodu wynosi 2-5%, z możliwością poważnych powikłań, zwłaszcza przy nawrocie w krótkim czasie od pierwszego incydentu.
aktywacja współczulna, białko C-reaktywne, dysfunkcja skurczowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, funkcja skurczowa, kardiomiopatia Takotsubo, leki inotropowe, lewa komora serca, nawrót choroby, niedomykalność zastawki mitralnej, niedrożność tętnicy wieńcowej, obrzęk płuc, ostra niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, pęknięcie ściany serca, płeć męska, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zawał STEMI, zawężanie drogi odpływu lewej komory, zespół złamanego serca, zmienność rytmu serca
Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki mitralnej – Leczenie

Niedomykalność zastawki mitralnej (NZM) jest najczęstszą chorobą zastawkową serca, dotykającą około 10% osób powyżej 75 roku życia. Ciężka, objawowa NZM prowadzi do osłabienia funkcji lewej komory i skrócenia przeżycia, dlatego leczenie jest kluczowe. Terapia zależy od stopnia zaawansowania i etiologii choroby. W łagodnych i umiarkowanych przypadkach zalecana jest obserwacja i regularne badania echokardiograficzne. Farmakoterapia, obejmująca beta-blokery, inhibitory ACE, blokery kanału wapniowego, diuretyki oraz leki przeciwzakrzepowe, ma na celu zmniejszenie obciążenia serca i kontrolę objawów, jednak nie leczy samej niedomykalności. Beta-blokery i inhibitory układu renina-angiotensyna-aldosteron wykazują największą skuteczność w pierwotnej NZM, poprawiając funkcję lewej komory i przeżycie pacjentów bezobjawowych z umiarkowaną do ciężką niedomykalnością.
badanie echokardiograficzne, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, choroba zastawkowa serca, diuretyk, dysfunkcja lewej komory, inhibitor ACE, inhibitor układu renina-angiotensyna-aldosteron, kardiolog interwencyjny, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, MitraClip, nadciśnienie tętnicze, naprawa zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki mitralnej, oddział intensywnej terapii, osłabienie mięśnia sercowego, pierwotna niedomykalność zastawki mitralnej, przezcewnikowa naprawa zastawki mitralnej, przezcewnikowa wymiana zastawki mitralnej, rehabilitacja kardiologiczna, terapia resynchronizująca serce, wtórna niedomykalność zastawki mitralnej, wymiana zastawki mitralnej, zastawka biologiczna, zastawka mechaniczna, zastoinowa niewydolność serca, zwyrodnieniowa choroba zastawki mitralnej
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simdax

Lewozymendan (Simdax) wykazuje istotne działanie hemodynamiczne, które wymaga starannego monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym, hipowolemią oraz zaburzeniami czynności nerek i wątroby. Początkowo lek może powodować spadek ciśnienia skurczowego i rozkurczowego, dlatego konieczne jest indywidualne dostosowanie dawkowania oraz korekta hipowolemii przed rozpoczęciem infuzji. Efekty hemodynamiczne utrzymują się przez 7-10 dni po zakończeniu podawania, co wiąże się z obecnością aktywnych metabolitów osiągających maksymalne stężenie około 48 godzin po infuzji. Zaleca się nieinwazyjne monitorowanie pacjenta przez co najmniej 4-5 dni po zakończeniu leczenia, z możliwością wydłużenia tego okresu w przypadku dalszego spadku ciśnienia tętniczego. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym upośledzeniem funkcji nerek i wątroby istnieje ryzyko kumulacji metabolitów, co może nasilać i wydłużać działanie leku, wymagając wydłużonego monitorowania.
alkohol etylowy, arytmia, choroba alkoholowa, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, efekt hemodynamiczny, EKG, hematokryt, hipokaliemia, hipowolemie, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lewozymendan, metabolit aktywny, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, odstęp QTc, padaczka, przeszczep serca, Simdax, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu, tachykardia, tamponada serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał prawej komory
Leksykon chorób i schorzeń
Ostry zespół wieńcowy – Objawy

Ostry zespół wieńcowy (OZW) obejmuje niestabilną dławicę piersiową oraz zawał mięśnia sercowego (STEMI, NSTEMI) i charakteryzuje się nagłym zmniejszeniem przepływu krwi do mięśnia sercowego. Dominującym objawem jest ból zamostkowy trwający ≥20 minut, często promieniujący do lewego ramienia, szyi, żuchwy lub nadbrzusza, który nie ustępuje po nitroglicerynie. Towarzyszą mu duszność, diaporeza, nudności, zawroty głowy i kołatanie serca. U około 1/3 pacjentów, zwłaszcza kobiet, osób starszych i chorych na cukrzycę, objawy mogą być nietypowe lub nieobecne (tzw. niemy zawał). Wczesna diagnostyka opiera się na historii klinicznej, zmianach w EKG (uniesienie/obniżenie ST, odwrócenie załamka T) oraz podwyższeniu markerów martwicy mięśnia sercowego (troponiny, które rosną w ciągu 2-4 godzin i mogą utrzymywać się do 14 dni). Wysokie ryzyko prognozy wiąże się z utrzymującym się bólem, niestabilnością hemodynamiczną, podwyższonymi troponinami, dysfunkcją lewej komory (EF ≤40%) i nowymi zmianami niedokrwiennymi w EKG.
angioplastyka, blok przewodzenia, ból w klatce piersiowej, diaporeza, dławica piersiowa, duszność, frakcja wyrzutowa, kołatanie serca, koronarografia, leczenie trombolityczne, markery martwicy mięśnia sercowego, MINOCA, neuropatia autonomiczna, niedomykalność zastawki mitralnej, niemy zawał serca, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, nitrogliceryna, NSTEMI, ostry zespół wieńcowy, pęknięcie mięśnia brodawkowatego, pęknięcie przegrody międzykomorowej, pierwotna angioplastyka wieńcowa, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rewaskularyzacja, STEMI, tachyarytmia komorowa, tamponada serca, troponina, udar mózgu, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zawał serca bez uniesienia odcinka ST, zawał serca z uniesieniem odcinka ST
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tarivid 200

Ofloksacyna, jako fluorochinolon, wymaga ostrożnego stosowania ze względu na ryzyko ciężkich, potencjalnie nieodwracalnych działań niepożądanych obejmujących układ mięśniowo-szkieletowy (np. zapalenie i zerwanie ścięgien, zwłaszcza Achillesa), układ nerwowy (drgawki, polineuropatia), reakcje alergiczne (w tym anafilaksja), oraz zaburzenia psychiczne (reakcje psychotyczne, myśli samobójcze). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek, padaczką, miastenią, chorobami wątroby, cukrzycą oraz z ryzykiem wydłużenia odstępu QT. W przypadku wystąpienia pierwszych objawów niepożądanych, takich jak ból ścięgna, reakcje skórne, zaburzenia neurologiczne czy psychiczne, należy natychmiast przerwać terapię. Dawkowanie ofloksacyny wymaga modyfikacji u pacjentów z niewydolnością nerek, a podczas leczenia konieczne jest monitorowanie parametrów krzepnięcia u osób przyjmujących jednocześnie antykoagulanty (np. warfarynę).
antagonista witaminy K, bakteria beztlenowa, chinolon, choroba Behçeta, Clostridium difficile, dysglikemia, działanie niepożądane, Escherichia coli, fluorochinolon, hemoliza, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, metronidazol, miastenia, Mycobacterium tuberculosis, napad padaczkowy, Neisseria gonorrhoeae, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór laktazy, niedoczulica, niedomykalność zastawki aortalnej, niedomykalność zastawki mitralnej, nietolerancja galaktozy, ofloksacyna, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, piorunujące zapalenie wątroby, polineuropatia czuciowa, polineuropatia czuciowo-ruchowa, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja hemolityczna, rozwarstwienie aorty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, ścięgno Achillesa, śpiączka hipoglikemiczna, Staphylococcus aureus, teikoplanina, tendinopatia, tętniak aorty, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wankomycyna, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zakażenie dróg moczowych, zapalenie jądra i najądrza, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic Takayasu, zespół długiego odstępu QT, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki mitralnej – Zapobieganie i profilaktyka

Choroby zastawki mitralnej, zarówno wrodzone, jak i nabyte, wymagają kompleksowej profilaktyki obejmującej działania pierwotne i wtórne. Profilaktyka pierwotna koncentruje się na zapobieganiu gorączce reumatycznej poprzez szybkie leczenie infekcji paciorkowcowych oraz modyfikację czynników ryzyka sercowo-naczyniowych, takich jak kontrola ciśnienia tętniczego, cholesterolu, zaprzestanie palenia, utrzymanie prawidłowej masy ciała i zdrowa dieta. Profilaktyka wtórna u pacjentów z rozpoznaną chorobą zastawki mitralnej obejmuje regularne kontrole kardiologiczne, przestrzeganie zaleceń farmakologicznych (np. beta-blokery), kontrolę ciśnienia tętniczego oraz profilaktykę antybiotykową ograniczoną do pacjentów z najwyższym ryzykiem infekcyjnego zapalenia wsierdzia (IZW), takich jak osoby z protezami zastawkowymi, po operacjach naprawczych z użyciem materiałów protetycznych czy z przebytym IZW.
antagonista witaminy K, badanie echokardiograficzne, bakteriemia, bakteryjne zapalenie wsierdzia, choroba sercowo-naczyniowa, choroba zastawki mitralnej, ciśnienie tętnicze, dieta niskosodowa, gorączka reumatyczna, infekcja paciorkowcowa, infekcyjne zapalenie wsierdzia, mechaniczne wspomaganie krążenia, niedomykalność mitralna, niedomykalność zastawki mitralnej, osłuchiwanie serca, paciorkowiec grupy A, penicylina benzatynowa, procedura inwazyjna, profilaktyka antybiotykowa, profilaktyka przeciwzakrzepowa, proteza zastawki serca, stenoza mitralna, wrodzona wada serca, wypadanie zastawki mitralnej, zaburzenie tkanki łącznej
Leksykon chorób i schorzeń
Wstrząs kardiogenny – Objawy

Wstrząs kardiogenny to stan krytyczny charakteryzujący się niezdolnością serca do efektywnego pompowania krwi, prowadzący do niedotlenienia narządów i wysokiego ryzyka śmierci. Kluczowe objawy obejmują niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe ≤90 mmHg przez co najmniej 30 minut lub konieczność stosowania leków podtrzymujących ciśnienie), tachykardię (>100 uderzeń/min), duszność, zimną, bladą i wilgotną skórę, oligurię (<30 ml/godz.) oraz zaburzenia świadomości. Wstrząs kardiogenny często jest powikłaniem ostrego zespołu wieńcowego, manifestującym się bólem w klatce piersiowej, promieniującym bólem, nudnościami i lękiem. Klasyfikacja SCAI wyróżnia pięć stadiów progresji, od ryzyka bez objawów, przez wczesne objawy dysfunkcji układu krążenia, do zaawansowanego wstrząsu z oporną hipotonią, kwasicą metaboliczną i zatrzymaniem krążenia wymagającym RKO i wsparcia respiratorem.
dezorientacja, duszność, hipotensja, kwasica metaboliczna, niedociśnienie, niedomykalność zastawki mitralnej, niedotlenienie tkanki, niewydolność narządowa, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, obrzęk płuc, obrzęk żył szyjnych, oliguria, ostry zespół wieńcowy, pęknięcie przegrody międzykomorowej, perfuzja narządów, płynoterapia, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, rewaskularyzacja tętnic wieńcowych, rzut serca, sinica, tachykardia, tachypnoe, terapia nerkozastępcza, udar mózgu, wstrząs kardiogenny, zaburzenie świadomości, zakrzep, zatrzymanie krążenia, zawał serca
Leksykon chorób i schorzeń
Przerost lewej komory serca – Etiologia i przyczyny

Przerost lewej komory serca (LVH) to adaptacyjny wzrost masy mięśnia lewej komory, wynikający z przeciążenia ciśnieniowego lub objętościowego, najczęściej spowodowany nadciśnieniem tętniczym oraz zwężeniem zastawki aortalnej. LVH może mieć charakter koncentryczny (przeciążenie ciśnieniowe) lub ekscentryczny (przeciążenie objętościowe), a jego patogeneza obejmuje m.in. aktywację układu renina-angiotensyna-aldosteron oraz czynniki genetyczne, zwłaszcza w kardiomiopatii przerostowej. Diagnostyka różnicowa LVH wymaga zaawansowanych metod obrazowych (CMR), biopsji endomiokardialnej oraz badań genetycznych, co jest istotne ze względu na różnice w leczeniu i rokowaniu. Warto podkreślić, że LVH jest silnym predyktorem chorobowości i śmiertelności sercowo-naczyniowej, a jego regresja pod wpływem terapii przeciwnadciśnieniowej znacząco poprawia przeżywalność pacjentów.
alfa-galaktozydaza A, amyloidoza, amyloidoza łańcuchów lekkich, ataksja Friedreicha, badanie genetyczne, biopsja endomiokardialna, bloker receptora angiotensyny, choroba Danona, choroba Fabry’ego, choroba metaboliczna, choroba Pompego, choroba spichrzeniowa, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wieńcowa, choroba zastawki serca, cukrzyca matki, hiperinsulinizm, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, koarktacja aorty, lek przeciwnadciśnieniowy, mutacja genu, nadciśnienie tętnicze, niedomykalność zastawki aortalnej, niedomykalność zastawki mitralnej, przeciążenie objętościowe, przerost ekscentryczny, przerost koncentryczny, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, rezerwa przepływu wieńcowego, rezonans magnetyczny serca, stenoza aortalna, terapia zastępcza enzymami, ubytek przegrody międzykomorowej, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wrodzona wada serca, zaburzenie mitochondrialne, zespół Noonana, zwężenie podzastawkowe aorty, zwężenie tętnicy nerkowej
Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki mitralnej – Patofizjologia i mechanizm

Niedomykalność zastawki mitralnej (NZM) to patologiczny stan charakteryzujący się niepełnym zamknięciem zastawki mitralnej, prowadzącym do wstecznego przepływu krwi z lewej komory do lewego przedsionka podczas skurczu. NZM dzieli się na pierwotną (strukturalną), wynikającą z uszkodzeń aparatu zastawkowego (np. wypadanie zastawki mitralnej, zwyrodnienie śluzakowate, gorączka reumatyczna, infekcyjne zapalenie wsierdzia) oraz wtórną (czynnościową), spowodowaną przebudową lewej komory i przedsionka (np. rozszerzenie pierścienia mitralnego, tethering płatków, dyssynchronia skurczu). Patofizjologia obejmuje fazę ostrą (np. nagłe zerwanie strun ścięgnistych), przewlekłą wyrównaną (adaptacyjne rozszerzenie jam serca) oraz przewlekłą niewyrównaną (dysfunkcja skurczowa, wzrost ciśnień, obrzęk płuc). Nasilenie niedomykalności zależy od efektywnego pola niedomykalności, czasu trwania oraz gradientu ciśnień między lewą komorą a lewym przedsionkiem. NZM prowadzi do przeciążenia objętościowego lewej komory, ekscentrycznego przerostu i stopniowej dysfunkcji skurczowej.
blok lewej odnogi pęczka Hisa, echokardiografia, frakcja wyrzutowa, gorączka reumatyczna, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiomiopatia niedokrwienna, kardiomiopatia przerostowa, mięsień brodawkowaty, migotanie przedsionków, niedomykalność zastawki mitralnej, obrzęk płuc, pierścień mitralny, późne wzmocnienie gadolinem, rezonans magnetyczny serca, struna ścięgnista, szmer skurczowy, terapia resynchronizująca serca, toczeń rumieniowaty układowy, wstrząs kardiogenny, wypadanie zastawki mitralnej, zerwanie strun ścięgnistych, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zwapnienie pierścienia mitralnego
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki mitralnej – Leczenie

Leczenie choroby zastawki mitralnej opiera się na ocenie stopnia zaawansowania schorzenia, obecności objawów oraz funkcji lewej komory serca. W przypadku łagodnej lub umiarkowanej niedomykalności mitralnej bezobjawowej, zalecane jest monitorowanie i leczenie farmakologiczne obejmujące inhibitory ACE, ARB, beta-blokery, diuretyki, leki przeciwarytmiczne oraz antykoagulanty u pacjentów z migotaniem przedsionków. Leki te nie zatrzymują progresji choroby, ale łagodzą objawy i zmniejszają ryzyko powikłań. W przypadku progresji lub ciężkiej niedomykalności mitralnej, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca, rozważa się leczenie zabiegowe – od przezskórnej walwuloplastyki balonowej, przez naprawę zastawki metodą edge-to-edge (np. MitraClip), aż po przezskórną wymianę zastawki mitralnej (TMVR). Zabiegi te charakteryzują się krótszym czasem hospitalizacji i mniejszą inwazyjnością, jednak kwalifikacja powinna być prowadzona przez wielodyscyplinarny zespół kardiologiczny.
annuloplastyka pierścieniowa, antagonista receptora angiotensyny II, antykoagulant, beta-bloker, chirurgia małoinwazyjna, chirurgia robotyczna, choroba zastawki mitralnej, diuretyk, echokardiografia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiolog, lek przeciwarytmiczny, migotanie przedsionków, MitraClip, naprawa zastawki mitralnej, niedomykalność mitralna, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, pierścień zastawki, profilaktyka antybiotykowa, rehabilitacja kardiologiczna, sternotomia, walwuloplastyka balonowa, warfaryna, wymiana zastawki mitralnej, zabieg hybrydowy, zastawka biologiczna, zastawka mechaniczna, zastawka mitralna, zwężenie zastawki mitralnej
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba kawasakiego – Diagnostyka i diagnoza

Choroba Kawasakiego (KD) to ostre, samoograniczające się zapalenie naczyń średniego kalibru, najczęściej dotykające dzieci poniżej 5 roku życia i stanowiące główną przyczynę nabytej choroby serca w tej grupie wiekowej. Rozpoznanie opiera się na kryteriach klinicznych: gorączce trwającej ≥5 dni oraz co najmniej czterech z pięciu głównych objawów (obustronne niewysiękowe zapalenie spojówek, zmiany w jamie ustnej i wargach, zmiany kończyn, wielopostaciowa wysypka, limfadenopatia szyjna ≥1,5 cm). W przypadku niepełnej postaci choroby, gdy występują 2-3 objawy, diagnostyka wspomagana jest badaniami laboratoryjnymi (CRP ≥3 mg/dl, OB ≥40 mm/h) oraz echokardiografią, która jest podstawową metodą wykrywania powikłań sercowo-naczyniowych, takich jak tętniaki tętnic wieńcowych. Typowe zmiany laboratoryjne obejmują leukocytozę, niedokrwistość, podwyższone enzymy wątrobowe, hipoalbuminemię, hiponatremię oraz trombocytozę (szczyt w 3. tygodniu choroby). Trombocytopenia może wskazywać na rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe i zwiększone ryzyko powikłań.
angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia tomografii komputerowej, białko C-reaktywne, cewnikowanie serca, choroba Kawasakiego, dysfunkcja lewej komory, echokardiografia przezklatkowa, elektrokardiogram, heparyna drobnocząsteczkowa, hipoalbuminemia, hiponatremia, immunoglobulina dożylna, jałowy ropomocz, język truskawkowy, leczenie przeciwpłytkowe, leczenie przeciwzakrzepowe, limfadenopatia szyjna, morfologia krwi, nabyta choroba serca, niedomykalność zastawki mitralnej, niepełna postać choroby Kawasakiego, odczyn Biernackiego, próby wątrobowe, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rumień wielopostaciowy, tętniak tętnicy wieńcowej, trombocytopenia, trombocytoza, warfaryna, wieloukładowy zespół zapalny, wysięk osierdziowy, złuszczanie naskórka
Leksykon chorób i schorzeń
Wada kanału przedsionkowo-komorowego – Objawy

Wada kanału przedsionkowo-komorowego (AVCD) to wrodzona wada serca charakteryzująca się ubytkami w przegrodach międzyjamowych oraz nieprawidłowościami zastawek przedsionkowo-komorowych. W przypadku całkowitej AVCD objawy pojawiają się w pierwszych tygodniach życia i obejmują sinicę, tachypnoe, tachykardię, obrzęki oraz niewydolność serca wynikającą z lewo-prawego przecieku i przeciążenia prawej komory. Nieleczona wada prowadzi do szybkiej progresji niewydolności serca, infekcji płucnych, powiększenia serca i niedomykalności zastawek, z około 65% śmiertelnością w pierwszym roku życia i średnią długością życia 2-3 lata. Rozwój nadciśnienia płucnego, przebiegający od zwiększonego przepływu krwi do nieodwracalnej przebudowy naczyń płucnych w ciągu 2 lat, jest kluczowym czynnikiem pogarszającym rokowanie.
arytmia, całkowita wada kanału przedsionkowo-komorowego, częściowa wada kanału przedsionkowo-komorowego, infekcja płucna, infekcja wsierdzia, kołatanie serca, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki przedsionkowo-komorowej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność serca, powiększenie serca, sinica, tachykardia, tachypnea, wada kanału przedsionkowo-komorowego, wheezing, wrodzona wada serca, zaburzenia rytmu serca, zespół Downa, zespół Eisenmengera, zmniejszona wydolność wysiłkowa, zwężenie drogi odpływu lewej komory
Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina mitralna – Diagnostyka i diagnoza

Przepuklina mitralna (MVP) dotyczy około 2% populacji i charakteryzuje się przemieszczeniem płatków zastawki mitralnej o ≥2 mm powyżej pierścienia zastawki w projekcji długiej osi lewej komory podczas skurczu. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym (mid-systolic click i late-systolic murmur) oraz echokardiografii, w tym TTE, TEE i 3D-TEE, które pozwalają ocenić grubość płatków (≥5 mm w klasycznym MVP), stopień niedomykalności mitralnej (skala 0-4) oraz obecność mitral annular disjunction (MAD). Rezonans magnetyczny serca (CMR) uzupełnia diagnostykę, umożliwiając wykrycie włóknienia miokardium i mięśni brodawkowatych (LGE, mapowanie T1) oraz ocenę ryzyka arytmii. Dodatkowo stosuje się EKG, Holter, próbę wysiłkową i rzadko cewnikowanie serca.
cewnikowanie serca, choroba wieńcowa, duszność, dysfunkcja lewej komory, echo serca, echokardiografia, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, echokardiografia trójwymiarowa, elektrokardiogram, holter EKG, kołatanie serca, nagły zgon sercowy, niedomykalność mitralna, niedomykalność zastawki mitralnej, omdlenie, próba wysiłkowa, przepuklina mitralna, rezonans magnetyczny serca, szmer skurczowy, włóknienie miokardium, wypadanie zastawki mitralnej, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy, zerwanie strun ścięgnistych, zespół Marfana, zwyrodnienie śluzakowate
Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia rozstrzeniowa – Etiologia i przyczyny

Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM) charakteryzuje się poszerzeniem i rozciągnięciem komór serca, głównie lewej, z frakcją wyrzutową <40%, co prowadzi do niewydolności skurczowej. Etiologia DCM jest heterogenna, obejmując przyczyny genetyczne (20-50% przypadków, z mutacjami w ponad 50 genach, m.in. TTN i LMNA) oraz nabyte, takie jak choroba niedokrwienna serca (50-70% przypadków), infekcje wirusowe (np. Coxsackie B, parwowirus B19), toksyny (alkohol >90 g/d przez >5 lat, antracykliny), choroby układowe (toczeń, cukrzyca, hemochromatoza), wady zastawkowe, niedobory witamin (B1, selen, karnityna) oraz kardiomiopatia okołoporodowa. Czynniki ryzyka to m.in. płeć męska, rasa czarna, obciążenie rodzinne, wiek 20-60 lat, otyłość i obturacyjny bezdech senny. Interakcja genetyki i środowiska odgrywa kluczową rolę w patogenezie DCM, a u 5-15% pacjentów z wtórną DCM wykrywa się patogenne warianty genetyczne.
amyloidoza, białko desmosomalne, choroba Chagasa, choroba niedokrwienna serca, choroba z Lyme, dystrofia Beckera, dystrofia Duchenne’a, dystrofia miotoniczna, frakcja wyrzutowa, hemochromatoza, infekcja wirusowa, kardiomiopatia alkoholowa, kardiomiopatia idiopatyczna, kardiomiopatia niedokrwienna, kardiomiopatia okołoporodowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kardiomiopatia stresowa, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kardiotoksyczność, nagła śmierć sercowa, niedomykalność zastawki aortalnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność serca, obturacyjny bezdech senny, prawo Franka-Starlinga, przerost ekscentryczny, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza, stan przedrzucawkowy, tachyarytmia, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, zaburzenie przewodzenia, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyń, zapalenie wielomięśniowe, zawał serca, zespół złamanego serca
Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina mitralna – Objawy

Przepuklina mitralna (MVP) dotyka 2-3% populacji i charakteryzuje się prolapsem płatków zastawki mitralnej do lewego przedsionka podczas skurczu. Większość pacjentów jest bezobjawowa, a rozpoznanie następuje przypadkowo podczas osłuchiwania serca, gdzie słyszalny jest charakterystyczny klik lub szmer. Objawy, gdy występują, obejmują arytmie, zawroty głowy, duszność, zmęczenie, ból w klatce piersiowej oraz objawy zespołu przepukliny mitralnej, który może być związany z dysautonomią. Najczęstszym powikłaniem jest niedomykalność mitralna, klasyfikowana w czterech stadiach (A-D), gdzie objawy zwykle pojawiają się w stadium D. Progresja niedomykalności jest powolna, średnio 16 lat do pojawienia się objawów, a u 25% pacjentów dochodzi do istotnej niedomykalności w ciągu 3-16 lat. Czynniki ryzyka progresji to wiek >50 lat, płeć męska, nadciśnienie, BMI, redundancja zastawki oraz powiększenie lewego przedsionka i komory.
arytmia, arytmia komorowa, arytmia przedsionkowa, atak paniki, autonomiczny układ nerwowy, ból w klatce piersiowej, duszność, dysautonomia, echokardiografia, frakcja wyrzutowa lewej komory, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kołatanie serca, migotanie komór, migotanie przedsionków, nagły zgon sercowy, niedomykalność mitralna, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, obrzęk kończyn dolnych, prolaps, przedwczesne pobudzenie komorowe, przepuklina mitralna, stan lękowy, szmer serca, udar mózgu, wypadanie zastawki mitralnej, zastawka dwudzielna, zawroty głowy
Leksykon chorób i schorzeń
Wstrząs kardiogenny – Etiologia i przyczyny

Wstrząs kardiogenny to stan krytyczny charakteryzujący się niewydolnością pompowania serca, prowadzącą do hipoperfuzji narządów i niewydolności wielonarządowej. Najczęstszą przyczyną pozostaje ostry zawał mięśnia sercowego (AMI), odpowiadający za 30-55,4% przypadków, z częstością występowania w 5-10% hospitalizowanych pacjentów z zawałem, częściej w STEMI niż NSTEMI. Uszkodzenie lewej komory, zwłaszcza przy zajęciu >40% mięśnia, prowadzi do spadku rzutu serca i ciśnienia tętniczego. Mechaniczne powikłania zawału, takie jak pęknięcie mięśnia brodawkowatego, przegrody międzykomorowej czy tamponada, stanowią istotne przyczyny wstrząsu. W ostatnich latach rośnie udział wstrząsu kardiogennego związanego z ostrą dekompensacją przewlekłej niewydolności serca, charakteryzującego się cięższym przebiegiem i wyższą śmiertelnością. Inne etiologie obejmują kardiomiopatie (w tym zespół takotsubo), ostre zaburzenia zastawkowe, poważne arytmie, tamponadę, masywną zatorowość płucną, urazy klatki piersiowej, rozwarstwienie aorty, toksyczne działanie leków oraz sepsę.
beta-blokery, blok przedsionkowo-komorowy, blokery kanału wapniowego, cewnikowanie serca, choroba wieńcowa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, dysfunkcja prawej komory, gazometria, kardiomiopatia połogowa, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kardiomiopatia stresowa, koronarografia, miażdżyca, migotanie komór, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność lewej komory, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, NSTEMI, objętość wyrzutowa, obrzęk płuc, ostry zespół wieńcowy, pęknięcie przegrody międzykomorowej, pęknięcie wolnej ściany lewej komory, protokół RUSH, rozwarstwienie aorty, rzut serca, skala SOFA, skurcz naczyń, STEMI, tamponada serca, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wstrząs kardiogenny, wstrząs septyczny, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie wsierdzia, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał prawej komory, zespół takotsubo, zwężenie zastawki aortalnej
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawki mitralnej – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Przewidywanie wyników leczenia po wymianie zastawki mitralnej (MVR) u pacjentów z objawową przewlekłą niedomykalnością mitralną opiera się na kluczowych parametrach echokardiograficznych i czynnikach klinicznych. Istotne prognostycznie są: wielkość lewego przedsionka, frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) poniżej 60%, wymiar końcowo-skurczowy lewej komory (LVESD) ≥45 mm oraz indeksowany do powierzchni ciała obszar namiotu zastawki mitralnej ≥1,35 cm²/m² w przypadku funkcjonalnej niedomykalności mitralnej. Efektywne pole niedomykalności (EROA) pozwala na ilościową ocenę ciężkości niedomykalności, gdzie u bezobjawowych pacjentów z ciężką niedomykalnością pięcioletnia śmiertelność sercowa sięga około 40%. Do czynników klinicznych pogarszających rokowanie należą: zaawansowane objawy (klasy III i IV wg NYHA), nadciśnienie płucne ze skurczowym ciśnieniem ≥50 mmHg, migotanie przedsionków oraz utrzymująca się ciężka niedomykalność mitralna po procedurach sercowych, np. po TAVR, gdzie dwuletnia przeżywalność spada do 57,7% w porównaniu do 74,4% u pacjentów bez niedomykalności 3+.
choroba zastawki mitralnej, dysfagia, echokardiografia dwuwymiarowa, echokardiografia przezklatkowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, funkcja skurczowa lewej komory, klasyfikacja NYHA, lewy przedsionek, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, niedomykalność mitralna, niedomykalność zastawki mitralnej, przezcewnikowa implantacja zastawki aortalnej, skala Wilkinsa, skurczowe ciśnienie płucne, skurczowe ciśnienie w tętnicy płucnej, uczenie maszynowe, walwuloplastyka mitralna, wtórna niedomykalność mitralna, wymiana zastawki mitralnej, wymiar końcowo-skurczowy lewej komory
Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzone anomalie zastawki mitralnej – Etiologia i przyczyny

Wrodzone anomalie zastawki mitralnej stanowią rzadką grupę wad serca, dotyczących struktury zastawki dwudzielnej, z częstością około 0,4% wśród wrodzonych wad serca i 5/100 000 w populacji ogólnej. Etiologia tych wad jest wieloczynnikowa, obejmująca mutacje genetyczne wpływające na rozwój zastawek, zaburzenia fuzji poduszeczek wsierdziowych oraz nieprawidłowości w rozwoju kolagenu i elastyny. Anomalie mogą dotyczyć płatków zastawki (np. izolowane rozszczepienie płatka, podwójne ujście zastawki mitralnej, fenestracja), struktur podtrzymujących (np. zastawka spadochronowa, asymetryczna zastawka spadochronowa, nieprawidłowości strun ścięgnistych i mięśni brodawkowatych) oraz rzadziej pierścienia nadmitralnego czy anomalii Ebsteina. Wady te często współistnieją z innymi wrodzonymi defektami serca, takimi jak ubytki przegrody, zespół Shone’a, czy niedorozwój lewej części serca. Ponadto, wady zastawki mitralnej mogą być powiązane z zespołami chorób tkanki łącznej, np. zespołem Marfana czy Ehlersa-Danlosa.
anomalia Ebsteina, dysplazja zastawki mitralnej, infekcyjne zapalenie wsierdzia, jednopłatkowa zastawka mitralna, koarktacja aorty, kolagen i elastyna, mięsień brodawkowaty, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, pierścień nadmitralny, poduszeczka wsierdziowa, powiększenie lewego przedsionka, pseudoxanthoma elasticum, rozszczepienie płatka mitralnego, struna ścięgnista, ubytek przegrody komorowej, ubytek przegrody przedsionkowej, wrodzona anomalia zastawki mitralnej, wrodzona łamliwość kości, wrodzona wada serca, wspólny kanał przedsionkowo-komorowy, zastawka dwudzielna, zastawka mitralna spadochronowa, zastawka mitralna z podwójnym ujściem, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Loeysa-Dietza, zespół Marfana, zespół Shone’a, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie zastawki mitralnej
Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki mitralnej – Objawy

Niedomykalność zastawki mitralnej (regurgitacja mitralna) to najczęstsza wada zastawkowa serca, dotykająca około 10% populacji, ze wzrostem częstości do 10% u osób powyżej 75 roku życia. Przewlekła postać choroby rozwija się stopniowo, często bezobjawowo przez wiele lat, a objawy takie jak duszność, kołatanie serca, obrzęki czy zmniejszona tolerancja wysiłku pojawiają się wraz z progresją. Ostra niedomykalność mitralna, często po zawale serca, manifestuje się gwałtownie ciężką dusznością, zaburzeniami rytmu, wstrząsem i wymaga natychmiastowej interwencji. Progresja choroby przebiega przez fazy kompensacji, przejściową i dekompensacji, a klasyfikacja kliniczna obejmuje cztery stadia, z nasileniem objawów w stadium D. Monitorowanie echokardiograficzne jest kluczowe, z częstotliwością badań dostosowaną do stopnia zaawansowania – od 3-5 lat w łagodnych przypadkach do częstszych w zaawansowanych stadiach.
arytmia, badanie echokardiograficzne, ból w klatce piersiowej, duszność, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kołatanie serca, mięsień sercowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki mitralnej, nietolerancja wysiłku, niewydolność serca, obrzęk kończyn dolnych, ostra niedomykalność zastawki mitralnej, przewlekła niedomykalność zastawki mitralnej, tachykardia, udar mózgu, wada zastawkowa serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenia rytmu serca, zakrzep, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca
Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzone anomalie zastawki mitralnej – Patofizjologia i mechanizm

Wrodzone anomalie zastawki mitralnej, stanowiące około 0,5% wrodzonych wad serca, obejmują szerokie spektrum defektów strukturalnych i funkcjonalnych zastawki mitralnej oraz aparatu podzastawkowego, powstających w okresie rozwoju płodowego. Patogeneza tych wad jest wieloczynnikowa, obejmując defekty fuzji poduszeczek wsierdziowych, mutacje genetyczne wpływające na kolagen i elastynę oraz utrzymywanie się embrionalnych mostków tkankowych. Do najczęstszych anomalii należą grube, sztywne lub zrośnięte płatki zastawki, nieprawidłowości strun ścięgnistych, a także rzadkie jednostki takie jak zastawka mitralna spadochronowa, z podwójnym ujściem (DOMV), pierścień nadmitralny czy izolowana szczelina w płatku mitralnym. Wrodzone wady zastawki mitralnej manifestują się głównie jako zwężenie (stenoza) lub niedomykalność zastawki, prowadząc do przeciążenia objętościowego lewej komory, poszerzenia lewego przedsionka oraz przerostu mięśnia sercowego, co może skutkować niewydolnością serca i zwiększonym ryzykiem infekcyjnego zapalenia wsierdzia.
antykoagulacja, dysplazja zastawki mitralnej, infekcyjne zapalenie wsierdzia, koarktacja aorty, lewy przedsionek, mięsień brodawkowaty, niedomykalność zastawki mitralnej, nieprawidłowy spływ żył płucnych, niewydolność serca, pierścień nadmitralny, poduszeczka wsierdziowa, podwójne ujście zastawki mitralnej, regurgitacja, stenoza, struna ścięgnista, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody przedsionkowo-komorowej, wrodzona wada serca, wymiana zastawki mitralnej, wypadanie płatka zastawki mitralnej, zastawka mitralna, zastawka mitralna spadochronowa, zwężenie zastawki mitralnej, zwężenie zastawki płucnej
Leksykon chorób i schorzeń
Wstrząs kardiogenny – Diagnostyka i diagnoza

Wstrząs kardiogenny (WK) to stan zagrożenia życia spowodowany niewydolnością serca prowadzącą do niedostatecznej perfuzji narządowej. Diagnostyka opiera się na kryteriach klinicznych (ciśnienie skurczowe ≤90 mmHg przez ≥30 minut lub konieczność stosowania inotropów/wazopresorów, diureza ≤30 ml/godz, chłodne kończyny), hemodynamicznych (wskaźnik sercowy ≤2,2 l/min/m², ciśnienie zaklinowania w kapilarach płucnych >15 mmHg) oraz badaniach obrazowych i laboratoryjnych. Kluczowe jest szybkie wykonanie EKG (w ciągu 10 minut), echokardiografii przezklatkowej (TTE) oraz oznaczeń troponiny, mleczanów (istotny marker hipoperfuzji i predyktor śmiertelności), BNP/NT-proBNP i gazometrii. Badanie fizykalne powinno uwzględniać ocenę wypełnienia żył szyjnych (JVP >6-8 cmH2O), obecność trzeszczeń płucnych, sinicę, zaburzenia rytmu i objawy zastoinowej niewydolności serca. Protokół RUSH wykazuje wysoką czułość (0,89) i swoistość (0,97) w diagnostyce WK, a cewnikowanie serca pozwala na precyzyjną ocenę hemodynamiczną i kwalifikację do terapii.
badanie fizykalne, cewnik Swana-Ganza, ciśnienie zaklinowania w kapilarach płucnych, diureza, echokardiografia, enzymy wątrobowe, frakcja wyrzutowa, gazometria krwi tętniczej, hipoperfuzja tkankowa, kardiomegalia, koronarografia, kryteria kliniczne, leki inotropowe, niedomykalność zastawki mitralnej, niskie ciśnienie tętnicze, opór naczyniowy systemowy, ostry zawał mięśnia sercowego, peptyd natriuretyczny typu B, poszerzenie żył szyjnych, protokół RUSH, skala SCAI, tamponada serca, troponina sercowa, uniesienie odcinka ST, wskaźnik sercowy, wstrząs dystrybucyjny, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs kardiogenny, wstrząs neurogenny, wstrząs obturacyjny
Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki aortalnej – Objawy

Niedomykalność zastawki aortalnej (AR) charakteryzuje się wstecznym przepływem krwi z aorty do lewej komory podczas rozkurczu, co prowadzi do przewlekłego przeciążenia objętościowego lewej komory. W przebiegu przewlekłym, zmiany adaptacyjne obejmują przerost ekscentryczny i powiększenie lewej komory, co początkowo utrzymuje prawidłowy rzut serca, jednak z czasem prowadzi do dysfunkcji i niewydolności serca. Objawy rozwijają się stopniowo i obejmują zmęczenie, duszność wysiłkową, kołatania serca, ból w klatce piersiowej oraz obrzęki. W ostrej postaci, najczęściej związanej z infekcyjnym zapaleniem wsierdzia, dochodzi do nagłego przeciążenia lewej komory, objawiającego się ciężką dusznością, obrzękiem płuc, hipotensją i wstrząsem kardiogennym, co stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji. Frakcja wyrzutowa poniżej 50% oraz końcowo-skurczowy wymiar lewej komory ≥ 50 mm są istotnymi wskaźnikami dysfunkcji i wskazaniami do leczenia operacyjnego.
angina pectoris, arytmia, ból w klatce piersiowej, duszność, echokardiogram, frakcja wyrzutowa, hipotensja, infekcja zastawki, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kołatanie serca, napadowa duszność nocna, niedomykalność zastawki aortalnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, obciążenie następcze, obciążenie objętościowe, obrzęk kostek, obrzęk płuc, ortopnoe, przerost ekscentryczny, rzut serca, sinica obwodowa, tachykardia, wsteczny przepływ krwi, wstrząs kardiogenny, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawek serca – Epidemiologia

Choroba zastawek serca (CZS) stanowi istotny problem zdrowia publicznego, z częstością występowania około 2,5% w populacji ogólnej, która wzrasta do ponad 10% u osób powyżej 75. roku życia. Najczęściej diagnozowanymi patologiami są reumatyczna choroba serca (RHD), stenoza zastawki aortalnej (AS), niedomykalność zastawki mitralnej (MR) oraz niedomykalność zastawki aortalnej (AR). RHD dotyka około 40,5-41 milionów osób globalnie, z roczną zapadalnością 2,8 miliona przypadków, dominując w krajach rozwijających się i odpowiadając za około 15% niewydolności serca w regionach endemicznych. Stenoza aortalna, najczęstsza w krajach rozwiniętych, dotyka około 9 milionów osób, z częstością ciężkiej postaci 3,4% u osób ≥75 lat. Niedomykalność mitralna występuje u około 24,2 miliona pacjentów, będąc najczęstszą przyczyną operacji zastawkowych w Europie, a niedomykalność aortalna stanowi 18% diagnoz CZS w badaniach szwedzkich. Epidemiologia CZS różni się istotnie w zależności od regionu i statusu ekonomicznego, z dominacją RHD w krajach o niskim dochodzie i chorób degeneracyjnych w krajach rozwiniętych.
choroba zastawek serca, choroba zastawki płucnej, czynnościowa niedomykalność zastawki mitralnej, echokardiografia, echokardiogram, infekcyjne zapalenie wsierdzia, miażdżyca, nadciśnienie płucne, nadciśnienie rozkurczowe, nadciśnienie skurczowe, niedomykalność zastawki aortalnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niewydolność serca, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, niewydolność serca z pośrednią frakcją wyrzutową, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, paciorkowce grupy A, reumatyczna choroba serca, stenoza zastawki aortalnej, test wysiłkowy, wypadanie zastawki mitralnej, zastawka protetyczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Actilyse 50 50 mg

Alteplaza (Actilyse 50) jako trombolityk wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, z dominującą grupą krwawień, które mogą prowadzić do obniżenia hematokrytu i hemoglobiny. Krwawienia śródczaszkowe w leczeniu ostrego udaru niedokrwiennego występują u około 15% pacjentów, jednak nie zwiększają istotnie całkowitej śmiertelności ani ciężkiej niepełnosprawności (wynik 5 lub 6 w zmodyfikowanej skali Rankina). W terapii zawału mięśnia sercowego i ostrej zatorowości płucnej krwawienia śródmózgowe występują często. Inne krwawienia obejmują m.in. krwawienia do krtani, przewodu pokarmowego, dróg moczowo-płciowych oraz miejsca podania, z częstością od bardzo często (≥1/10) do rzadko (<1/1 000). Dodatkowo, mogą wystąpić reakcje immunologiczne, takie jak wysypka, pokrzywka, skurcz oskrzeli, a także bardzo rzadkie ciężkie reakcje anafilaktyczne. Neurologiczne incydenty, w tym napady padaczkowe i afazja, są bardzo rzadkie i często współistnieją z incydentami naczyniowo-mózgowymi.
afazja, alteplaza, arytmia serca, blok przedsionkowo-komorowy, ból dławicowy, częstoskurcz komorowy, hematemeza, hematokryt, hemoglobina, hipotensja, krwawienie mózgowe, krwawienie podpajęczynówkowe, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiak pozaotrzewnowy, krwiomocz, krwioplucie, krwotok śródczaszkowy, majaczenie, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, napad padaczkowy, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostry zespół mózgowy, pokrzywka, reperfuzja, rozkojarzenie elektromechaniczne, skala Rankina, skurcz dodatkowy, skurcz oskrzeli, stolec smolisty, tamponada serca, transfuzja krwi, tromboliza, trzepotanie przedsionków, ubytek przegrody międzykomorowej, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, układ fibrynolityczny, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs kardiogenny, wybroczyna, zator cholesterolowy, zator mózgowy, zator płucny, zator tłuszczowy, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levoxa

Lewofloksacyna, zawarta w preparacie Levoxa w dawce 500 mg, jest fluorochinolonem o szerokim spektrum działania, jednak jej stosowanie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest unikanie terapii w zakażeniach wywołanych przez MRSA bez potwierdzenia wrażliwości oraz uwzględnienie lokalnej oporności Escherichia coli w zakażeniach dróg moczowych. Do najpoważniejszych działań niepożądanych należą zapalenie i zerwanie ścięgien (zwłaszcza Achillesa), które może wystąpić już po 48 godzinach od rozpoczęcia leczenia, a także ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i wstrząs anafilaktyczny. Ryzyko zerwania ścięgna jest zwiększone u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością nerek, po przeszczepie narządu, stosujących dawki dobowo 1000 mg lewofloksacyny lub jednocześnie kortykosteroidy. W przypadku wystąpienia objawów zapalenia ścięgna należy natychmiast przerwać leczenie i unikać stosowania kortykosteroidów.
antagonista witaminy K, choroba Behçeta, choroba Clostridium difficile, fluorochinolon, hiperglikemia, hipoglikemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, lewofloksacyna półwodna, martwica wątroby, miastenia, MRSA, nadwrażliwość na światło, napad padaczkowy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedomykalność zastawki aortalnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, polineuropatia czuciowo-ruchowa, próg drgawkowy, przewlekłe zapalenie oskrzeli, reakcja hemolityczna, reakcja psychotyczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, ścięgno Achillesa, śpiączka hipoglikemiczna, tętniak aorty, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic Takayasu, zapalenie zatok, zerwanie ścięgna, zespół DRESS, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Lyella, zespół Marfana, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levosimendan Zentiva

Lewozymendan wykazuje istotne działanie hemodynamiczne, w tym obniżenie skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niskim ciśnieniem wyjściowym oraz innymi czynnikami predysponującymi do niedociśnienia. Przed rozpoczęciem infuzji należy skorygować ciężką hipowolemię, a podczas terapii monitorować parametry życiowe przez co najmniej 4-5 dni po zakończeniu podawania, ze względu na obecność aktywnych metabolitów osiągających maksymalne stężenia około 48 godzin po infuzji. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby konieczne jest wydłużenie okresu monitorowania, gdyż dysfunkcje tych narządów mogą nasilać i przedłużać działanie leku. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, a w przypadku nadmiernych zmian ciśnienia lub rytmu serca infuzję należy zmniejszyć lub przerwać.
choroba niedokrwienna serca, hipokaliemia, hipowolemie, infuzja dożylna, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lewozymendan, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia, tamponada serca, wstrząs kardiogenny, wydłużony odstęp QTc, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał prawej komory
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levosimendan Kabi

Lewozymendan, substancja aktywna preparatu Levosimendan Kabi, wykazuje istotne działanie hemodynamiczne, polegające na obniżeniu skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym oraz zagrożonych niedociśnieniem. Przed rozpoczęciem infuzji należy skorygować ciężką hipowolemię, a dawkowanie i czas terapii powinny być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta. Działanie hemodynamiczne utrzymuje się zwykle przez 7-10 dni po zakończeniu infuzji, co wiąże się z obecnością aktywnych metabolitów osiągających maksymalne stężenia w osoczu około 48 godzin po podaniu. Zalecane jest nieinwazyjne monitorowanie pacjenta przez co najmniej 4-5 dni po zakończeniu terapii, z uwzględnieniem możliwości wydłużenia obserwacji u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.
choroba alkoholowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wątroby, ciśnienie tętnicze, czynny metabolit, działanie hemodynamiczne, hematokryt, hipowolemnia, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lewozymendan, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, odstęp QTc, padaczka, pęknięcie mięśnia sercowego, próg drgawkowy, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu w surowicy, tachykardia, tamponada serca, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawał prawej komory
Leksykon chorób i schorzeń
Wada kanału przedsionkowo-komorowego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Wada kanału przedsionkowo-komorowego (AVCD) to wrodzona wada serca charakteryzująca się defektem przegrody oraz nieprawidłowościami zastawek przedsionkowo-komorowych, występująca częściej u niemowląt z zespołem Downa. Wyróżnia się postać całkowitą i częściową, z objawami pojawiającymi się odpowiednio w pierwszych miesiącach życia lub później. Podstawowym leczeniem jest chirurgiczna korekcja wady, polegająca na zamknięciu ubytku za pomocą łat, wykonywana zwykle w wieku 3-6 miesięcy (postać całkowita) lub 6-18 miesięcy (postać częściowa). Wczesna interwencja ma na celu zapobieganie nadciśnieniu płucnemu i trwałym zmianom w tętnicach płucnych. W okresie pooperacyjnym stosuje się monitorowanie bólu, kontrolę zakażeń, leczenie przeciwbólowe (acetaminofen, ibuprofen) oraz obserwację powikłań takich jak niedodma czy zakrzepica. Pobyt w szpitalu trwa zwykle 5-7 dni, a przed i po operacji stosuje się farmakoterapię obejmującą digoksynę, diuretyki i inhibitory ACE.
antybiotyk, arytmia, bakteryjne zapalenie wsierdzia, całkowita wada kanału przedsionkowo-komorowego, ciśnienie tętnicze, ciśnienie w tętnicy płucnej, częściowa wada kanału przedsionkowo-komorowego, digoksyna, diuretyk, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor ACE, kardiochirurg, kardiolog dorosłych, miejsce operacyjne, niedodma, niedomykalność zastawki, niedomykalność zastawki mitralnej, nieprawidłowość strukturalna serca, oddział intensywnej opieki kardiologicznej, operacja kardiochirurgiczna, pielęgniarka kardiologiczna, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, saturacja, sztuczna zastawka serca, wada kanału przedsionkowo-komorowego, wrodzona wada serca, zabieg chirurgiczny, zakrzepica żył głębokich, zespół Downa, zespół po perikardiotomii, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zwężenie zastawki
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba zastawek serca – Diagnostyka i diagnoza

Choroba zastawek serca charakteryzuje się dysfunkcją jednej lub więcej z czterech zastawek serca, co prowadzi do zaburzeń hemodynamicznych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym z oceną szmerów sercowych oraz szeregu badań obrazowych i funkcjonalnych. Echokardiografia, w tym TTE, TEE, echokardiografia 3D oraz wysiłkowa, stanowi podstawę diagnostyki, umożliwiając ocenę gradientu ciśnień, pola powierzchni zastawki (np. poniżej 1 cm² wskazuje na ciężkie zwężenie), prędkości przepływu (powyżej 4 m/s sugeruje ciężkie zwężenie) oraz stopnia niedomykalności (skala 0-4). Dodatkowo, EKG, RTG klatki piersiowej, próba wysiłkowa, MRI i CT serca dostarczają uzupełniających informacji o strukturze, funkcji serca i obecności powikłań. Cewnikowanie serca jest zarezerwowane dla przypadków niejednoznacznych lub przed interwencją chirurgiczną.
badanie echokardiograficzne przezprzełykowe, cewnikowanie serca, choroba zastawek serca, duszność, echokardiografia 3D, echokardiografia wysiłkowa, echokardiogram, gradient ciśnień, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiochirurg, kardiolog interwencyjny, migotanie przedsionków, niedomykalność zastawki, niedomykalność zastawki aortalnej, niedomykalność zastawki mitralnej, pole powierzchni zastawki, próba wysiłkowa, przerost lewej komory, rezonans magnetyczny serca, stenoza zastawki, szmer sercowy, sztuczna inteligencja, tomografia komputerowa serca, zastój w krążeniu płucnym, zwężenie zastawki aortalnej
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Prostavasin 60 60 mcg

Produkt leczniczy Prostavasin 60 zawiera 60 mikrogramów alprostadylu i jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasy III i IV wg NYHA), arytmiami wpływającymi na hemodynamikę, niestabilną chorobą niedokrwienną serca, wadami zastawkowymi (zwężenie/niedomykalność zastawki mitralnej i/lub aortalnej), a także w okresie 6 miesięcy po zawale mięśnia sercowego. Ponadto lek nie powinien być stosowany u osób z ostrym obrzękiem płuc, ciężką POChP, żylno-okluzyjną chorobą płuc, rozsianymi naciekami w płucach, skazą krwotoczną, aktywnym krwawieniem (np. ostre nadżerkowe zapalenie błony śluzowej żołądka, czynny wrzód żołądka/dwunastnicy, podejrzenie krwotoku śródmózgowego), ciężkim niedociśnieniem, a także u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR ≤ 29 ml/min/1,73 m²) oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (w tym podwyższone aminotransferazy i GGTP). Lek jest również przeciwwskazany u kobiet w ciąży i karmiących piersią oraz u pacjentów po udarze mózgu w ciągu ostatnich 6 miesięcy.
alprostadyl, arytmia, ciężka niewydolność nerek, ciężkie niedociśnienie, GGTP, infuzja dożylna, klasyfikacja NYHA, krwotok śródmózgowy, nadwrażliwość na substancję czynną, nadżerkowe zapalenie błony śluzowej żołądka, niedomykalność zastawki mitralnej, niestabilna choroba niedokrwienna, niewydolność serca, obrzęk mózgu, ostry obrzęk płuc, parametry hemodynamiczne, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, roztwór do infuzji, skąpomocz, skaza krwotoczna, udar naczyniowy mózgu, wada zastawkowa, wrzód żołądka, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwiększona aktywność aminotransferaz, żylno-okluzyjna choroba płuc
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levosimendan Kalceks

Lewozymendan, stosowany w leczeniu ostrej niewydolności serca, wykazuje działanie inotropowe dodatnie, jednak jego podawanie wymaga ścisłego monitorowania hemodynamicznego, zwłaszcza ciśnienia tętniczego, które może ulec obniżeniu na początku terapii. Zaleca się ostrożność u pacjentów z niskim wyjściowym ciśnieniem tętniczym oraz korektę ciężkiej hipowolemii przed rozpoczęciem infuzji. Efekty hemodynamiczne utrzymują się przez 7-10 dni po zakończeniu podawania, co wiąże się z obecnością aktywnych metabolitów osiągających maksymalne stężenia około 48 godzin po infuzji. Monitorowanie pacjenta powinno trwać co najmniej 4-5 dni, a w przypadku zaburzeń czynności nerek lub wątroby okres ten może wymagać wydłużenia. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami nerek i wątroby istnieje ryzyko kumulacji metabolitów, co może nasilać i przedłużać działanie leku.
aktywny metabolit, arytmia, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, ciśnienie tętnicze krwi, częstość akcji serca, dysfagia, działanie inotropowe dodatnie, efekt hemodynamiczny, hematokryt, hipowolemie, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lewozymendan, migotanie przedsionków, monitorowanie nieinwazyjne, niedociśnienie, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, odstęp QTc, ostra niewydolność serca, parametry hemodynamiczne, pęknięcie mięśnia sercowego, przeszczep serca, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu w surowicy, tachykardia, tamponada serca, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawał prawej komory
Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzone anomalie zastawki mitralnej – Objawy

Wrodzone anomalie zastawki mitralnej obejmują różnorodne wady serca obecne od urodzenia, takie jak stenoza, regurgitacja, zastawka mitralna z dwoma ujściami, typ spadochronowy czy wypadanie płatka. Objawy kliniczne są zróżnicowane i zależą od typu oraz nasilenia wady, a także obecności innych wad serca. U niemowląt i małych dzieci mogą wystąpić duszność podczas karmienia, sinica, tachykardia, obrzęki oraz nawracające infekcje układu oddechowego. U starszych dzieci i dorosłych objawy mogą obejmować duszność wysiłkową, ból w klatce piersiowej, arytmie, omdlenia oraz obrzęki. Diagnostyka opiera się na badaniu echokardiograficznym, EKG, RTG klatki piersiowej oraz w wybranych przypadkach cewnikowaniu serca. W badaniu fizykalnym zwężenie zastawki mitralnej charakteryzuje się unoszeniem prawej komory i zwiększonym komponentem płucnym II tonu serca, a na RTG widoczne jest powiększenie lewego przedsionka.
arytmia przedsionkowa, badanie echokardiograficzne, duszność, dwupłatkowa zastawka aortalna, elektrokardiogram, hipoplazja, incydent zatorowy, infekcja układu oddechowego, koarktacja aorty, krwioplucie, migotanie przedsionków, naczynie płucne, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, obciążenie następcze, obciążenie wstępne, obrzęk płuc, pojemność minutowa serca, przegroda międzykomorowa, przegroda międzyprzedsionkowa, przetrwały przewód tętniczy, rozszczepienie płatka mitralnego, sinica, tachykardia, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, wada wrodzona serca, wrodzona anomalia zastawki mitralnej, wypadanie płatka zastawki mitralnej, zwężenie zastawki mitralnej
Leksykon substancji czynnych
Lewozymendan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Lewozymendan jest lekiem o działaniu inotropowym dodatnim, stosowanym w terapii ostrej niewydolności serca, charakteryzującym się początkowym spadkiem skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego. Z tego względu wymaga ostrożności u pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym oraz ryzykiem niedociśnienia, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego i odpowiedzi pacjenta. Przed infuzją konieczna jest korekta ciężkiej hipowolemii. Efekty hemodynamiczne utrzymują się zwykle 7-10 dni, co wiąże się z obecnością aktywnych metabolitów osiągających maksymalne stężenia około 48 godzin po zakończeniu podawania. Zalecane jest monitorowanie ciśnienia tętniczego, EKG, stężenia potasu, parametrów hematologicznych oraz funkcji nerek i wątroby przez co najmniej 4-5 dni po infuzji, z możliwością wydłużenia tego okresu u pacjentów z zaburzeniami czynności tych narządów.
choroba alkoholowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wątroby, ciśnienie tętnicze, digoksyna, działanie inotropowe dodatnie, efekt hemodynamiczny, EKG, hematokryt, hipokaliemia, hipowolemii, infuzja, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lewozymendan, metabolit czynny, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, ostra niewydolność serca, padaczka, parametry hematologiczne, pęknięcie mięśnia sercowego, przeszczep serca, tachykardia, wstrząs kardiogenny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawał prawej komory
Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki mitralnej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Niedomykalność zastawki mitralnej (MR) jest najczęstszą chorobą zastawkową serca, charakteryzującą się wstecznym przepływem krwi z lewej komory do lewego przedsionka podczas skurczu, co prowadzi do zmniejszenia rzutu serca i przeciążenia lewej komory. Częstość występowania wzrasta z wiekiem, dotykając około 10% osób powyżej 75 roku życia. MR może mieć przebieg ostry, często po zawale serca, wymagający pilnej interwencji, lub przewlekły, który przez lata może przebiegać bezobjawowo, a następnie prowadzić do niewydolności serca. Diagnostyka i monitorowanie obejmują ocenę parametrów życiowych, osłuchiwanie serca, codzienny pomiar masy ciała (zwłaszcza przyrost >2-3 funtów/dobę lub >5 funtów/tydzień wskazuje na zatrzymanie płynów) oraz echokardiografię. Leczenie farmakologiczne obejmuje diuretyki, inhibitory ACE, beta-blokery, spironolakton oraz antykoagulanty u pacjentów z migotaniem przedsionków lub protezami mechanicznymi. W przypadku ciężkiej niedomykalności z objawami lub powiększeniem lewej komory wskazana jest interwencja chirurgiczna – preferowana jest naprawa zastawki, a gdy jest niemożliwa, wymiana na protezę mechaniczną lub biologiczną. Dla pacjentów wysokiego ryzyka dostępne są małoinwazyjne metody, takie jak MitraClip czy TMVR.
beta-bloker, dieta niskosodowa, duszność, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor ACE, kołatanie serca, lek inotropowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, MitraClip, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, naprawa zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, obrzęk kończyn dolnych, obrzęk płuc, pęknięcie mięśnia brodawkowatego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka antybiotykowa, proteza biologiczna, proteza mechaniczna, proteza zastawkowa, spironolakton, szmer serca, walwuloplastyka balonowa, wsteczny przepływ krwi, wypadanie zastawki mitralnej, zaburzenie rytmu serca, zastawka mitralna, zatrzymanie płynów, zawał serca
Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina mitralna – Leczenie

Przepuklina mitralna, będąca wypadaniem płatka zastawki mitralnej, w większości przypadków ma przebieg łagodny i nie wymaga interwencji chirurgicznej, z około 90% pacjentów leczonych jedynie kontrolami kardiologicznymi. Farmakoterapia, obejmująca beta-blokery, antagoniści wapnia, leki przeciwzakrzepowe, diuretyki oraz inhibitory ACE lub ARB, ma na celu głównie łagodzenie objawów i zapobieganie powikłaniom, nie eliminując przyczyny degeneracji zastawki. Profilaktyka antybiotykowa przed zabiegami stomatologicznymi jest obecnie zalecana jedynie u pacjentów z wysokim ryzykiem infekcyjnego zapalenia wsierdzia. Modyfikacje stylu życia, takie jak umiarkowana aktywność fizyczna, unikanie kofeiny i nikotyny oraz dieta kardioprotekcyjna, wspomagają kontrolę objawów, natomiast w ciężkich przypadkach zaleca się ograniczenie intensywnych ćwiczeń.
antagoniści receptora angiotensyny II, antagoniści wapnia, beta-blokery, chirurgia robotyczna, choroba zwyrodnieniowa, diuretyki, frakcja wyrzutowa lewej komory, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitory ACE, krioablacja, leczenie farmakologiczne, leczenie zabiegowe, leki przeciwzakrzepowe, minitorakotomia, MitraClip, nadciśnienie płucne, naprawa zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki mitralnej, profilaktyka antybiotykowa, przepuklina mitralna, przezcewnikowa naprawa zastawki mitralnej, przezcewnikowa wymiana zastawki mitralnej, regurgitacja, rehabilitacja kardiologiczna, struny ścięgniste, terapia komórkami macierzystymi, wymiana zastawki mitralnej, wymiar końcowo-skurczowy lewej komory, wypadanie płatka zastawki mitralnej, zastawka biologiczna, zastawka mechaniczna
Leksykon chorób i schorzeń
Szmer sercowy – Objawy

Szmer sercowy to dodatkowy dźwięk słyszalny podczas osłuchiwania serca, wynikający z turbulentnego przepływu krwi przez zastawki lub ich okolice. Szmery dzielimy na niewinne, które nie wymagają leczenia i są powszechne u niemowląt, dzieci i dorosłych, oraz patologiczne, wskazujące na choroby serca, takie jak wrodzone wady (ASD, VSD, PDA, koarktacja aorty) u dzieci czy nabyte choroby zastawkowe u dorosłych (zwężenie aortalne, niedomykalność mitralna). Szmery klasyfikuje się według czasu występowania w cyklu sercowym: skurczowe, rozkurczowe i ciągłe, a ich intensywność oceniana jest w skali 1-6. Patologiczne szmery często towarzyszą objawom takim jak duszność, zmęczenie, ból w klatce piersiowej, sinica, obrzęki czy zaburzenia rytmu serca, a ich obecność wymaga dalszej diagnostyki i monitorowania.
angina paciorkowcowa, gorączka reumatyczna, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiomiopatia przerostowa, koarktacja aorty, nadciśnienie płucne, nagła śmierć sercowa, niedomykalność zastawki mitralnej, niewinny szmer sercowy, niewydolność serca, osłuchiwanie serca, palpitacje, patologiczny szmer sercowy, przetrwały przewód tętniczy, rozkurcz serca, sinica, skurcz serca, stetoskop, szmer ciągły, szmer rozkurczowy, szmer sercowy, szmer skurczowy, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wrodzona wada serca, zaburzenia rytmu serca, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki mitralnej