kalcyfikacyjna choroba zastawki aortalnej
Kalcyfikacyjna choroba zastawki aortalnej (ang. calcific aortic valve disease, CAVD) jest przewlekłym, postępującym schorzeniem charakteryzującym się zwapnieniem i pogrubieniem płatków zastawki aortalnej. Proces ten prowadzi do usztywnienia zastawki, ograniczenia jej ruchomości i stopniowego zwężenia ujścia aortalnego.
Patofizjologia CAVD obejmuje złożone mechanizmy, w tym proces zapalny, odkładanie się lipidów, neoangiogenezę oraz aktywną kalcyfikację z udziałem osteoblastów. Choroba początkowo manifestuje się jako zwłóknienie zastawki aortalnej (aortic valve sclerosis), które z czasem może progresować do istotnego hemodynamicznie zwężenia zastawki aortalnej (aortic valve stenosis).
Głównymi czynnikami ryzyka rozwoju CAVD są wiek, płeć męska, nadciśnienie tętnicze, hipercholesterolemia, cukrzyca, palenie tytoniu oraz predyspozycje genetyczne. Choroba dotyka około 25% osób powyżej 65. roku życia i ponad 50% populacji po 85. roku życia, stanowiąc istotny problem zdrowia publicznego w starzejących się społeczeństwach.
Diagnostyka CAVD opiera się na badaniu echokardiograficznym (przezklatkowym i przezprzełykowym), które pozwala ocenić stopień zwapnienia, grubość płatków oraz gradient ciśnień przez zastawkę. W zaawansowanych przypadkach pomocne mogą być tomografia komputerowa (ocena nasilenia kalcyfikacji) oraz rezonans magnetyczny serca.
Obecnie nie istnieje skuteczna farmakoterapia hamująca progresję CAVD. Leczenie koncentruje się na modyfikacji czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. W przypadku rozwoju objawowego zwężenia zastawki aortalnej metodą z wyboru jest wymiana zastawki – chirurgiczna (SAVR) lub przezcewnikowa (TAVI/TAVR), w zależności od indywidualnego profilu ryzyka pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki aortalnej – Epidemiologia
Niedomykalność zastawki aortalnej (AR) jest trzecią najczęstszą wadą zastawkową serca, z częstością występowania około 4,9% w populacji ogólnej, a umiarkowane lub cięższe postacie dotyczą 0,5%. AR częściej dotyka mężczyzn (13% vs 8,5% u kobiet) i nasila się z wiekiem, osiągając około 2% u osób powyżej 70. roku życia. Etiologia AR jest zróżnicowana i zależy od regionu geograficznego: w krajach rozwiniętych dominują przyczyny degeneracyjne, takie jak poszerzenie opuszki aorty, dwupłatkowa zastawka aortalna (występująca u 1-2% populacji, z przewagą mężczyzn) oraz kalcyfikacja zastawki, natomiast w krajach rozwijających się główną przyczyną pozostaje reumatyczna choroba serca i infekcyjne zapalenie wsierdzia. Czynniki ryzyka progresji AR obejmują m.in. płeć męską, młodszy wiek przy diagnozie, obecność dwupłatkowej zastawki aortalnej, poszerzenie pierścienia aortalnego oraz nadciśnienie tętnicze, zwłaszcza rozkurczowe.
chirurgiczna wymiana zastawki aortalnej, choroba degeneracyjna, choroba wieńcowa, dwupłatkowa zastawka aortalna, dysfunkcja lewej komory, echokardiografia, echokardiografia przezklatkowa, funkcja skurczowa lewej komory, gorączka reumatyczna, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kalcyfikacja zastawek, kalcyfikacyjna choroba zastawki aortalnej, nadciśnienie tętnicze, niedomykalność zastawki aortalnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, opuszka aorty, reumatyczna choroba serca, stenoza aortalna, walwulopatia, wymiana zastawki aortalnej, wymiar końcowo-rozkurczowy lewej komory, wymiar końcowo-skurczowy lewej komory, zespół Marfana