objętość nerki
Objętość nerki to parametr anatomiczny określający rozmiar tego narządu, który ma istotne znaczenie diagnostyczne w medycynie. U dorosłego człowieka prawidłowa objętość nerki mieści się w przedziale 110-190 ml, przy czym nerka lewa jest zazwyczaj nieco większa od prawej. Wymiary typowej nerki dorosłego człowieka wynoszą około 11-12 cm długości, 5-7 cm szerokości i 2,5-3 cm grubości.
Ocena objętości nerki stanowi ważny element diagnostyki ultrasonograficznej i innych badań obrazowych. Zmniejszenie objętości (zanik nerki) może świadczyć o przewlekłej chorobie nerek, przebytym niedokrwieniu, nefropatii refluksowej lub wadach wrodzonych. Z kolei zwiększenie objętości może wskazywać na wodonercze, obrzęk nerki w przebiegu ostrego zapalenia, guzy nowotworowe, torbiele lub inne patologie.
W praktyce klinicznej objętość nerki można obliczyć przy pomocy wzoru elipsoidy: długość × szerokość × grubość × 0,523. Monitorowanie objętości nerek ma szczególne znaczenie w diagnostyce i leczeniu chorób takich jak wielotorbielowatość nerek, przewlekła choroba nerek czy w ocenie przeszczepionej nerki. Istotne zmiany objętości nerki w czasie stanowią ważny wskaźnik progresji choroby lub skuteczności leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Autosomalna dominująca wielotorbielowatość nerek – Diagnostyka i diagnoza
Autosomalna dominująca wielotorbielowatość nerek (ADPKD) jest najczęstszą dziedziczną chorobą nerek, diagnozowaną zwykle między 30. a 50. rokiem życia. Rozpoznanie opiera się na wywiadzie rodzinnym, badaniach obrazowych (USG, CT, MRI) oraz w wybranych przypadkach testach genetycznych. Kryteria diagnostyczne USG zależą od wieku i liczby torbieli: u osób <30 lat co najmniej 2 torbiele, 30-39 lat co najmniej 3, 40-59 lat co najmniej 2 w każdej nerce, a u ≥60 lat co najmniej 4 torbiele w każdej nerce. U pacjentów bez wywiadu rodzinnego rozpoznanie stawia się przy obecności ≥10 torbieli ≥5 mm w każdej nerce, zwłaszcza przy powiększonych nerkach lub torbielach w wątrobie. Testy genetyczne, obejmujące mutacje w genach PKD1 (78%) i PKD2 (15%), są wskazane w przypadku niejednoznacznych wyników obrazowych, u młodych pacjentów z grup ryzyka, potencjalnych dawców nerki oraz przy nietypowym przebiegu klinicznym. Czułość diagnostyki genetycznej wynosi około 90%.
ADPKD, autosomalna dominująca wielotorbielowatość nerek, badanie obrazowe, badanie przesiewowe, diagnostyka genetyczna, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczna choroba nerek, kryterium diagnostyczne, mutacja genetyczna, mutacja genu PKD, mutacja genu PKD2, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość nerki, penetracja genu, poradnictwo genetyczne, powikłanie, progresja choroby, rezonans magnetyczny, tolvaptan, tomografia komputerowa, torbiel nerki, torbiel wątroby, ultrasonografia, wywiad rodzinny - Leksykon chorób i schorzeń
Autosomalna dominująca wielotorbielowatość nerek – Objawy
Autosomalna dominująca wielotorbielowatość nerek (ADPKD) to genetyczna choroba charakteryzująca się progresywnym rozwojem licznych torbieli w obu nerkach, prowadzących do powiększenia nerek (TKV) i stopniowej utraty funkcji nerek, co skutkuje schyłkową niewydolnością nerek (ESRD). Mutacje w genach PKD1 (80% przypadków) i PKD2 (15%) determinują przebieg choroby, przy mutacji PKD1 obserwuje się szybszą progresję. Objawy kliniczne zwykle pojawiają się między 30. a 40. rokiem życia, gdy torbiele osiągają około 1,3 cm. Spadek eGFR wynosi średnio około 5 ml/min/rok po 40. roku życia, a ESRD rozwija się średnio w wieku 58 lat, dotykając 35-45% pacjentów do 60. roku życia i 50-75% do 70. roku życia. Najczęstsze objawy to ból lędźwiowy (60% pacjentów), nadciśnienie tętnicze (50-75% z prawidłową funkcją nerek), krwiomocz (35-50%) oraz infekcje dróg moczowych (30-50%). Nadciśnienie jest wczesnym objawem i wynika z aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron. Kamica nerkowa występuje u 20-30% pacjentów, a torbiele mogą zajmować także inne narządy, np. wątrobę (u ponad 90% po 35. roku życia) i trzustkę.
ADPKD, antagonista receptora wazopresyny, autosomalna dominująca wielotorbielowatość nerek, ból lędźwiowy, dializa, dwupłatkowa zastawka aortalna, gen PKD1, gen PKD2, hemodializa, hiperfosfatemia, infekcja dróg moczowych, infekcja torbieli, kamica nerkowa, krwiomocz, krwotok podpajęczynówkowy, lek przeciwbólowy, objętość nerki, pęknięcie torbieli, przeszczep nerki, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, terapia antybiotykowa, tętniak wewnątrzczaszkowy, tolwaptan, torbiel nerkowa, torbiel wątroby, uchyłkowatość jelita, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wypadanie zastawki mitralnej, zakażenie dolnych dróg moczowych