szczep oporny bakterii

Szczep oporny bakterii to wariant mikroorganizmu, który rozwinął zdolność przetrwania w obecności antybiotyków lub innych środków przeciwdrobnoustrojowych, które normalnie hamowałyby jego wzrost lub powodowały śmierć. Oporność ta może być naturalna (wrodzona) lub nabyta poprzez mutacje genetyczne albo transfer genów oporności między bakteriami.

Szczepy oporne stanowią poważne wyzwanie kliniczne, gdyż znacząco ograniczają możliwości terapeutyczne w leczeniu zakażeń. Najczęściej spotykane mechanizmy oporności obejmują: inaktywację antybiotyku poprzez enzymy bakteryjne, modyfikację miejsca docelowego działania leku, zmniejszenie przepuszczalności błony komórkowej bakterii oraz aktywne usuwanie antybiotyku z komórki bakteryjnej (efflux).

W praktyce klinicznej szczególnie niepokojące są szczepy wielolekooporne (MDR), rozszerzonej oporności (XDR) oraz całkowitej oporności (PDR). Do najważniejszych patogenów opornych należą: MRSA (Staphylococcus aureus oporny na metycylinę), VRE (enterokoki oporne na wankomycynę), szczepy wytwarzające ESBL (beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum), CRE (Enterobacteriaceae oporne na karbapenemy) oraz MDR-TB (wielolekooporna gruźlica).

Identyfikacja szczepu opornego wymaga wykonania badania mikrobiologicznego z antybiogramem, który określa wrażliwość bakterii na różne antybiotyki. Leczenie infekcji wywołanych przez szczepy oporne często wymaga zastosowania antybiotyków ostatniej szansy, terapii skojarzonej lub niekonwencjonalnych podejść terapeutycznych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl