ciężka tachyarytmia

Ciężka tachyarytmia to zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się nieprawidłowo szybką pracą serca (powyżej 100 uderzeń na minutę), które stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia pacjenta. W przeciwieństwie do łagodnych tachyarytmii, postać ciężka wiąże się z niestabilnością hemodynamiczną, spadkiem rzutu serca i upośledzeniem perfuzji narządów.

Do najczęstszych postaci ciężkich tachyarytmii należą: częstoskurcz komorowy, migotanie komór, częstoskurcz nadkomorowy z bardzo szybką odpowiedzią komór oraz migotanie przedsionków z szybką czynnością komór. Objawy obejmują zawroty głowy, omdlenia, ból w klatce piersiowej, duszność, a w skrajnych przypadkach zatrzymanie krążenia.

Diagnostyka opiera się na badaniu EKG, monitorowaniu holterowskim oraz badaniach obrazowych serca. Leczenie ciężkiej tachyarytmii wymaga natychmiastowej interwencji – od farmakoterapii (leki antyarytmiczne, beta-blokery), przez kardiowersję elektryczną, do implantacji kardiowertera-defibrylatora (ICD) w przypadkach nawracających, zagrażających życiu arytmii komorowych.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl