bakteria BCG
Bakteria BCG (Bacillus Calmette-Guérin) to atenuowany szczep prątka bydlęcego (Mycobacterium bovis), który został opracowany przez Alberta Calmette’a i Camille’a Guérina na początku XX wieku. Poprzez wielokrotne pasażowanie na specjalnych podłożach, naukowcom udało się osłabić zjadliwość bakterii, zachowując jednocześnie jej właściwości immunogenne.
BCG jest przede wszystkim znana jako składnik szczepionki przeciwko gruźlicy, która jest jedną z najczęściej stosowanych szczepionek na świecie. W Polsce szczepienie BCG jest obowiązkowe i wykonywane u noworodków w pierwszej dobie życia. Szczepionka zapewnia ochronę przed ciężkimi postaciami gruźlicy, zwłaszcza przed gruźliczym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych i gruźlicą rozsianą u dzieci.
Poza zastosowaniem profilaktycznym, bakteria BCG znalazła ważne miejsce w onkologii. Jest wykorzystywana w immunoterapii raka pęcherza moczowego jako dopęcherzowa terapia BCG. Mechanizm działania polega na indukcji lokalnej reakcji immunologicznej, która pomaga zwalczać komórki nowotworowe. Terapia BCG jest standardem postępowania w nienaciekającym mięśniówki raku pęcherza wysokiego ryzyka oraz w przypadku raka in situ.
Szczepionka BCG charakteryzuje się dobrym profilem bezpieczeństwa, jednak może powodować pewne działania niepożądane, takie jak miejscowy odczyn zapalny, powiększenie okolicznych węzłów chłonnych czy rzadko występujące rozsiane zakażenie BCG u osób z upośledzoną odpornością. Skuteczność szczepionki BCG w zapobieganiu gruźlicy płuc u dorosłych jest zmienna i zależy od wielu czynników geograficznych i epidemiologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – BCG – medac min. 2×10^8 max. 3×10^9/50 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku BCG-medac, zawierającego szczep BCG-RIVM (pochodzący ze szczepu 1173-P2), obejmowały ocenę toksyczności, właściwości immunostymulujących oraz aktywności przeciwnowotworowej na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach na myszach wykazano, że podawanie dużych dawek bakterii BCG powodowało negatywny wpływ na przyrost masy ciała oraz zaburzenia czynności wątroby, co wskazuje na potencjalny efekt systemowy. U królików po dożylnym podaniu preparatu obserwowano wzrost temperatury ciała, świadczący o odpowiedzi immunologicznej. Wielokrotne podawanie dopęcherzowe u świnek morskich wywołało stany zapalne ściany pęcherza moczowego, co jest istotne w kontekście klinicznego zastosowania leku. Dodatkowo, po podaniu dużych dawek zaobserwowano ziarniniakowe zmiany w wątrobie i płucach, sugerujące systemowe rozprzestrzenianie się bakterii przy dawkach przekraczających terapeutyczne.
badanie mutagenności, bakteria BCG, bakteriemia, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, nabłonek pęcherza moczowego, odpowiedź immunologiczna, podanie dopęcherzowe, podanie dożylne, przedawkowanie, toksyczność ostra, toksyczność powtarzanej dawki, właściwość immunostymulująca, zaburzenie czynności wątroby, zmiana ziarniniakowa