Erysipelothrix rhusiopathiae
Erysipelothrix rhusiopathiae to Gram-dodatnia pałeczka będąca czynnikiem etiologicznym rzadkiej choroby odzwierzęcej nazywanej różycą (erysipeloid). Bakteria występuje powszechnie w środowisku naturalnym, szczególnie u zwierząt gospodarskich, ryb i ssaków morskich. Do zakażenia człowieka dochodzi najczęściej przez uszkodzoną skórę podczas kontaktu z zakażonymi zwierzętami lub ich tkankami.
Klinicznie zakażenie E. rhusiopathiae objawia się w trzech postaciach: skórnej (najczęstszej), rozsianej z bakteriemią oraz o przebiegu septycznym z zapaleniem wsierdzia. Postać skórna charakteryzuje się bolesnym, fioletowoczerwonym obrzękiem, najczęściej zlokalizowanym na palcach lub dłoniach. Zmiany mogą się rozprzestrzeniać proksymalnie i mają tendencję do samoograniczania w ciągu 2-4 tygodni.
Diagnostyka różycy opiera się na wywiadzie epidemiologicznym, obrazie klinicznym oraz hodowli bakteryjnej z materiału pobranego ze zmian skórnych lub krwi. W leczeniu stosuje się antybiotykoterapię – bakteria jest wrażliwa na penicylinę, która pozostaje lekiem z wyboru. Alternatywnie można stosować cefalosporyny, fluorochinolony lub erytromycynę. E. rhusiopathiae jest naturalnie oporna na wankomycynę, co ma istotne znaczenie przy empirycznym leczeniu zakażeń u osób narażonych zawodowo.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Benzylopenicylina prokainowa – Wskazania do stosowania
Benzylopenicylina prokainowa, dostępna w Polsce jako Penicillinum Procainicum L TZF w dawkach 1 200 000 j.m. oraz 2 400 000 j.m. w formie proszku do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań, jest antybiotykiem z grupy penicylin naturalnych o działaniu przeciwbakteryjnym. Wskazana jest w leczeniu umiarkowanie ciężkich zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na penicylinę, w szczególności paciorkowce (grupy A, C, H, G, L, M) oraz pneumokoki bez bakteriemii. Zastosowanie obejmuje zakażenia górnych i dolnych dróg oddechowych, zapalenie wsierdzia i osierdzia, płonicę, paciorkowcowe zakażenia skóry i tkanki podskórnej, a także kiłę (zarówno nabytą, jak i wrodzoną) oraz inne krętkowice endemiczne. Lek jest również skuteczny w terapii rzeżączki bez bakteriemii, mieszanych zakażeń gardła i dolnych dróg oddechowych, różycy, błonicy (w profilaktyce), wąglika oraz gorączki szczurzej. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się, jeśli to możliwe, wykonanie badania wrażliwości drobnoustroju, a decyzję terapeutyczną należy podejmować z uwzględnieniem aktualnych wytycznych i lokalnych danych dotyczących lekooporności.
angina Vincenta, antybiogram, antybiotykoterapia, Bacillus anthracis, badanie wrażliwości, bakteriemia, benzylopenicylina prokainowa, beta-laktamaza, błonica, działanie przeciwbakteryjne, eradykacja zakażenia, Erysipelothrix rhusiopathiae, frambezja, gorączka szczurza, kiła, kiła endemiczna, krętkowica endemiczna, lekooporność drobnoustrojów, malinica, Neisseria gonorrhoeae, penicylina naturalna, pinta, płonica, róża, różyca, rzeżączka, Streptobacillus moniliformis, Streptococcus pneumoniae, szkarlatyna, test nadwrażliwości, Treponema pallidum, wąglik, zakażenie o umiarkowanie ciężkim przebiegu, zakażenie paciorkowcowe, zakażenie skóry i tkanki podskórnej, zapalenie gardła, zapalenie migdałków, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Penicillinum procainicum L TZF 2 400 000 j.m.
Penicylina prokainowa, dostępna w dawkach 1 200 000 j.m. oraz 2 400 000 j.m. w formie proszku do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań, jest antybiotykiem stosowanym w leczeniu umiarkowanie ciężkich zakażeń wywołanych przez bakterie wrażliwe na penicylinę. Wskazania obejmują zakażenia górnych i dolnych dróg oddechowych (np. paciorkowcowe zapalenie gardła, zapalenie płuc wywołane przez Streptococcus pneumoniae), zapalenie wsierdzia i osierdzia, płonicę, paciorkowcowe zakażenia skóry i tkanki podskórnej, a także kiłę (nabyta i wrodzona), rzeżączkę (szczepy β-laktamazo-ujemne), krętkowice endemiczne (bejel, malinica, pinta) oraz mieszane zakażenia wrzecionowcami i krętkami (np. angina Vincenta). Ponadto lek znajduje zastosowanie w leczeniu rzadszych infekcji, takich jak różyca, zapobieganie błonicy (w skojarzeniu z antytoksyną), wąglik i gorączka szczurza.
angina Vincenta, antybiogram, Bacillus anthracis, błonica, Corynebacterium diphtheriae, Erysipelothrix rhusiopathiae, frambezja, Fusobacterium, gorączka szczurza, kiła, kiła endemiczna, lek przeciwbakteryjny, lekooporność, lekowrażliwość, malinica, Neisseria gonorrhoeae, paciorkowce, paciorkowce grupy A, Penicillinum Procainicum, penicylina prokainowa, pinta, płonica, pneumokoki, róża, różyca, rzeżączka, Streptobacillus moniliformis, Streptococcus pneumoniae, szkarlatyna, Treponema pallidum, wąglik, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie skóry i tkanki podskórnej, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Edicin 1000 mg
Wankomycyna, antybiotyk glikopeptydowy o mechanizmie działania polegającym na hamowaniu syntezy ściany komórkowej poprzez wiązanie z D-alanylo-D-alaninowym końcem prekursorów, wykazuje bakteriobójcze działanie wobec bakterii Gram-dodatnich, w tym gronkowców (w tym MRSA), paciorkowców, enterokoków oraz Clostridium. Skuteczność terapeutyczna zależy od stosunku AUC/MIC, którego wartość powinna wynosić co najmniej 400, a przy MIC ≥1,0 mg/l konieczne jest utrzymanie stężeń minimalnych w surowicy na poziomie 15-20 mg/l. Oporność nabyta, szczególnie u Enterococcus faecium, wynika z modyfikacji punktu uchwytu antybiotyku (geny van), natomiast u Staphylococcus aureus oporność ma charakter pośredni i heterogenny, związany ze zmianami strukturalnymi ściany komórkowej. Wankomycyna nie wykazuje oporności krzyżowej z antybiotykami spoza grupy glikopeptydów, ale istnieje oporność krzyżowa z teikoplaniną.
aminoglikozydy, antybiotyk glikopeptydowy, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, cefalosporyny, D-alanylo-D-alanina, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, Erysipelothrix rhusiopathiae, gronkowce koagulazoujemne, minimalne stężenie hamujące, MRSA, oporność krzyżowa, pole pod krzywą AUC, posiew bakteriologiczny, przepuszczalność błony komórkowej, ryfampicyna, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, synteza RNA, synteza ściany komórkowej, teikoplanina, wankomycyna