zaburzenie płytek krwi

Zaburzenia płytek krwi obejmują szerokie spektrum patologii dotyczących zarówno ilości, jak i funkcji trombocytów. Najczęściej klasyfikuje się je jako małopłytkowość (liczba płytek poniżej 150 tys./μl), nadpłytkowość (powyżej 450 tys./μl) oraz zaburzenia funkcji płytek przy ich prawidłowej liczbie.

Małopłytkowość może mieć charakter wrodzony (np. zespół Bernarda-Souliera, zespół Wiskotta-Aldricha) lub nabyty (immunologiczna małopłytkowość, polekowa, w przebiegu chorób nowotworowych, infekcji). Klinicznie objawia się krwawieniami, najczęściej w postaci wybroczyn na skórze i błonach śluzowych, a w cięższych przypadkach krwotokami zagrażającymi życiu.

Nadpłytkowość dzieli się na wtórną (reaktywną, występującą w przebiegu stanów zapalnych, nowotworów czy po splenektomii) oraz pierwotną (związaną z chorobami mieloproliferacyjnymi). W nadpłytkowości pierwotnej, paradoksalnie, może dochodzić zarówno do zakrzepicy, jak i krwawień, co wynika z nieprawidłowej funkcji płytek.

Diagnostyka zaburzeń płytek obejmuje morfologię krwi z rozmazem, badania specjalistyczne oceniające funkcję płytek (agregometria, cytometria przepływowa) oraz w wybranych przypadkach badania genetyczne i immunologiczne. Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje postępowanie przyczynowe oraz objawowe, w tym transfuzje koncentratu płytek krwi w przypadkach ciężkich małopłytkowości z objawami skazy krwotocznej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl