hipokalcemia zjonizowana
Hipokalcemia zjonizowana to stan obniżonego poziomu wapnia zjonizowanego we krwi, czyli aktywnej biologicznie frakcji wapnia, która nie jest związana z białkami osocza. Frakcja zjonizowana stanowi około 50% całkowitego wapnia w surowicy i jest jedyną formą wapnia, która pełni funkcje biologiczne w organizmie.
Prawidłowe stężenie wapnia zjonizowanego we krwi wynosi 1,12-1,32 mmol/l. Hipokalcemia zjonizowana jest diagnozowana, gdy poziom ten spada poniżej dolnej granicy normy. W przeciwieństwie do całkowitego wapnia w surowicy, poziom wapnia zjonizowanego nie zależy od stężenia albumin, co czyni go dokładniejszym wskaźnikiem gospodarki wapniowej, szczególnie u pacjentów z hipoalbuminemią.
Główne przyczyny hipokalcemii zjonizowanej obejmują niedoczynność przytarczyc, niedobór witaminy D, niewydolność nerek, zespoły złego wchłaniania, ostre zapalenie trzustki oraz zespół głodnych kości. Objawy kliniczne obejmują parestezje, tężyczkę, skurcze mięśni, zaburzenia rytmu serca, a w ciężkich przypadkach drgawki i zaburzenia świadomości.
Diagnostyka hipokalcemii zjonizowanej wymaga specjalnego pobierania i transportu próbek krwi, aby uniknąć zafałszowania wyników przez zmiany pH. Leczenie zależy od przyczyny i nasilenia objawów, od suplementacji doustnej wapnia i witaminy D w łagodnych przypadkach, po pilne dożylne podanie preparatów wapnia w stanach zagrażających życiu.