utajone zakażenie BCG

Utajone zakażenie BCG (Bacillus Calmette-Guérin) odnosi się do stanu, w którym oszczepiony szczep prątków BCG, stosowany w szczepieniach przeciwko gruźlicy, pozostaje w organizmie w formie nieaktywnej, nie wywołując objawów klinicznych.

Po szczepieniu BCG, osłabione prątki mogą przetrwać w organizmie przez wiele lat, utrzymując się głównie w układzie limfatycznym i tkankach. W większości przypadków układ odpornościowy skutecznie kontroluje te bakterie, zapobiegając ich namnażaniu i rozprzestrzenianiu. Jednak u osób z obniżoną odpornością, jak pacjenci z niedoborami odporności wrodzonymi, nabytymi (np. HIV/AIDS) lub poddawani terapiom immunosupresyjnym, może dojść do reaktywacji tych prątków.

Utajone zakażenie BCG może manifestować się w postaci powikłań poszczepiennych, takich jak miejscowe zapalenie węzłów chłonnych (BCGitis), rozsiane zakażenie BCG (BCGosis) czy nawet osteomielitis BCG. Diagnostyka opiera się głównie na badaniach mikrobiologicznych, obrazowych oraz ocenie stanu immunologicznego pacjenta. Leczenie powikłań zakażenia BCG wymaga terapii przeciwprątkowej, często z zastosowaniem izoniazyd, ryfampicyny czy etambutolu.

Lekarze powinni zachować czujność wobec możliwości reaktywacji utajonego zakażenia BCG szczególnie u pacjentów planowanych do leczenia biologicznego, zwłaszcza inhibitorami TNF-α. W takich przypadkach może być wskazana profilaktyczna terapia przeciwprątkowa przed rozpoczęciem leczenia immunosupresyjnego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl