nieżyt błony śluzowej żołądka
Nieżyt błony śluzowej żołądka (gastropatia, gastritis) to stan zapalny błony śluzowej żołądka, który może mieć charakter ostry lub przewlekły. Jest to jedna z najczęstszych patologii układu pokarmowego, występująca w różnych grupach wiekowych.
Etiologia nieżytu żołądka jest wieloczynnikowa. Najczęstszymi przyczynami są: zakażenie Helicobacter pylori, przewlekłe stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), nadużywanie alkoholu, palenie tytoniu, stres, niektóre choroby autoimmunologiczne (np. choroba Hashimoto) oraz czynniki żywieniowe. W zależności od przyczyny wyróżnia się różne typy gastropatii, w tym zapalenie typu A, B i C.
Objawy nieżytu błony śluzowej żołądka mogą być niecharakterystyczne i obejmują: ból lub dyskomfort w nadbrzuszu, uczucie pełności, nudności, wymioty, odbijanie, zgagę oraz utratę apetytu. W niektórych przypadkach schorzenie może przebiegać bezobjawowo, zwłaszcza u osób starszych.
Diagnostyka opiera się głównie na badaniu endoskopowym górnego odcinka przewodu pokarmowego z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego. Dodatkowo wykonuje się testy na obecność H. pylori (test oddechowy, test antygenu w kale, szybki test ureazowy). W niektórych przypadkach wskazane jest wykonanie badań obrazowych (USG, tomografia komputerowa).
Leczenie nieżytu żołądka jest ukierunkowane na przyczynę. W przypadku zakażenia H. pylori stosuje się eradykację za pomocą antybiotykoterapii skojarzonej z inhibitorami pompy protonowej (IPP). Przy gastropatii polekowej konieczne jest odstawienie lub zmiana leku wywołującego objawy. W terapii objawowej stosuje się IPP, leki prokinetyczne oraz preparaty osłaniające błonę śluzową. Istotne znaczenie ma również modyfikacja stylu życia i diety.