komórka gleju
Komórki gleju, znane również jako komórki glejowe lub neuroglia, stanowią istotny element tkanki nerwowej, zapewniając wsparcie strukturalne i funkcjonalne dla neuronów. W przeciwieństwie do neuronów, komórki glejowe nie przewodzą impulsów nerwowych, ale pełnią kluczowe role w utrzymaniu homeostazy środowiska neuronalnego.
W ośrodkowym układzie nerwowym występują cztery główne typy komórek glejowych: astrocyty, oligodendrocyty, mikroglej i komórki ependymalne. Astrocyty uczestniczą w regulacji przepływu krwi, utrzymaniu bariery krew-mózg oraz metabolizmie neuroprzekaźników. Oligodendrocyty tworzą osłonkę mielinową wokół aksonów, umożliwiając szybsze przewodzenie impulsów. Mikroglej pełni funkcje immunologiczne, a komórki ependymalne wyściełają komory mózgu i kanał centralny rdzenia kręgowego.
Zaburzenia funkcji komórek glejowych mogą prowadzić do różnych chorób neurologicznych. Na przykład, nieprawidłowości w funkcjonowaniu oligodendrocytów są związane ze stwardnieniem rozsianym, a nadmierna aktywacja mikrogleju może przyczyniać się do neurodegeneracji w chorobie Alzheimera czy Parkinsona. Nowotwory wywodzące się z komórek glejowych, zwane glejami, stanowią najczęstszy typ pierwotnych nowotworów mózgu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Gabitril 10 mg
Tiagabina, substancja czynna leku Gabitril, jest silnym i wybiórczym inhibitorem wychwytu zwrotnego kwasu γ-aminomasłowego (GABA) w ośrodkowym układzie nerwowym, co prowadzi do zwiększenia stężenia GABA w mózgu i wzmocnienia neurotransmisji hamującej. Ten mechanizm działania jest kluczowy dla jej skuteczności przeciwpadaczkowej, gdyż GABA jest głównym neuroprzekaźnikiem hamującym, kontrolującym pobudliwość neuronalną. Tiagabina charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec systemu GABA-ergicznego, nie wykazując istotnego powinowactwa do receptorów innych neuroprzekaźników, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych wynikających z interakcji z innymi układami neuroprzekaźnikowymi.
chlorowodorek jednowodny, działanie niepożądane, działanie przeciwdrgawkowe, GABA, Gabitril, inhibitor wychwytu GABA, komórka gleju, kwas γ-aminomasłowy, lek przeciwpadaczkowy, napad padaczkowy, neuroprzekaźnik hamujący, neurotransmisja hamująca, nietolerancja laktozy, ośrodkowy układ nerwowy, pobudliwość neuronalna, receptor GABA-ergiczny, tabletka powlekana, tiagabina, układ GABA-ergiczny, wychwyt zwrotny GABA, wyładowanie padaczkowe - Leksykon substancji czynnych
Fludarabina – Przedawkowanie
Przedawkowanie fosforanu fludarabiny, zawartego w produkcie Fludara (10 mg/tabletka), prowadzi do poważnych powikłań neurologicznych i hematologicznych. Neurotoksyczność manifestuje się m.in. leukoencefalopatią, ostrą toksyczną leukoencefalopatią oraz zespołem odwracalnej tylnej leukoencefalopatii (RPLS), z objawami od bólów głowy, nudności, wymiotów, drgawek, po zaburzenia widzenia, zapalenie nerwu wzrokowego, dezorientację, senność, paraparezę, niedowład czterokończynowy, spastyczność i nietrzymanie moczu. W ciężkich przypadkach dochodzi do nieodwracalnych zmian w OUN, prowadzących do opóźnionej utraty wzroku, śpiączki i zgonu. Mechanizmy obejmują toksyczne uszkodzenie istoty białej mózgu, komórek gleju i oligodendrocytów oraz dysfunkcję śródbłonka i autoregulacji naczyniowej.
ciężka trombocytopenia, ciśnienie śródczaszkowe, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, drgawki, dysfunkcja śródbłonka, Fludara, fosforan fludarabiny, G-CSF, komórka gleju, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwobrzękowy, leukoencefalopatia, napad drgawkowy, neurotoksyczność, neutropenia, niedowład czterokończynowy, nietrzymanie moczu, oligodendrocyt, ośrodek wymiotny, ośrodkowy układ nerwowy, ostra toksyczna leukoencefalopatia, powikłanie neurologiczne, RPLS, spastyczność mięśni, śpiączka, toksyczność hematologiczna, transfuzja koncentratu płytek krwi, uszkodzenie istoty białej, uszkodzenie OUN, utrata wzroku, zaburzenie hemostazy, zaburzenie widzenia, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie wewnątrzgałkowe, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii