eliminacja sunitynibu
Sunitynib jest inhibitorem kinaz tyrozynowych stosowanym w leczeniu nowotworów, w tym raka nerkowokomórkowego (RCC), guzów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) oraz guzów neuroendokrynnych trzustki (pNET). Eliminacja sunitynibu zachodzi głównie poprzez metabolizm wątrobowy, gdzie lek jest przekształcany przez enzymy cytochromu P450, przede wszystkim przez CYP3A4.
Średni okres półtrwania sunitynibu w organizmie wynosi około 40-60 godzin, natomiast jego główny aktywny metabolit (SU12662) charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania, wynoszącym 80-110 godzin. Wydalanie leku odbywa się głównie z kałem (około 61%), podczas gdy z moczem eliminowane jest około 16% podanej dawki. Pełna eliminacja sunitynibu i jego metabolitów może trwać do kilku tygodni.
Czynniki wpływające na eliminację sunitynibu obejmują funkcję wątroby, interakcje z innymi lekami (szczególnie induktorami lub inhibitorami CYP3A4), wiek pacjenta oraz zmienność genetyczną w enzymach metabolizujących. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby może być konieczne dostosowanie dawki ze względu na spowolnioną eliminację leku. Monitorowanie stężenia leku i dostosowywanie dawki u pacjentów z zaburzeniami metabolicznymi jest istotnym elementem optymalizacji terapii sunitynibem.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując przewidywalny profil zarówno u zdrowych, jak i chorych. Dawkowanie w zakresie 25-100 mg powoduje proporcjonalny wzrost AUC i Cmax, z kumulacją sunitynibu 3-4-krotną oraz jego głównego czynnego metabolitu (dezetylosunitynibu) 7-10-krotną przy wielokrotnym podawaniu. Stan stacjonarny osiągany jest po 10-14 dniach, a łączne stężenie osoczowe wynosi 62,9-101 ng/ml, co odpowiada efektywnemu hamowaniu fosforylacji receptorów i zahamowaniu wzrostu guzów. Sunitynib osiąga maksymalne stężenie (Cmax) po 6-12 godzinach, a pokarm nie wpływa na jego biodostępność. Lek i metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), a pozorna objętość dystrybucji wynosi 2230 l, co wskazuje na intensywną penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu.
białko BCRP, biodostępność sunitynibu, cytochrom P450, czynny metabolit, dezetylosunitynib, eliminacja sunitynibu, farmakokinetyka populacyjna, fosforylacja receptorów, GIST, induktory i inhibitory, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie leku, metabolizm sunitynibu, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, rak nerkowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie leku w osoczu, sunitynib, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Sunitynib, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg oraz 50 mg, jest stosowany w terapii onkologicznej, jednak jego użycie wiąże się z istotnymi ograniczeniami u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Ze względu na brak kontrolowanych badań klinicznych u kobiet ciężarnych oraz toksyczny wpływ wykazany w badaniach przedklinicznych (w tym wady wrodzone płodów), stosowanie sunitynibu w ciąży jest przeciwwskazane, chyba że korzyści przewyższają ryzyko dla płodu. Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić skuteczną antykoncepcję przez cały okres terapii, a w przypadku zajścia w ciążę podczas leczenia, konieczne jest szczegółowe poinformowanie pacjentki o potencjalnym zagrożeniu dla płodu. Ponadto, sunitynib i jego metabolity przenikają do mleka szczurów, co stanowi podstawę do odradzania karmienia piersią podczas terapii, mimo braku jednoznacznych danych dotyczących przenikania do mleka ludzkiego.
badanie kliniczne kontrolowane, badanie niekliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane sunitynibu, eliminacja sunitynibu, farmakoterapia, kapsułka twarda, kobieta w wieku rozrodczym, leczenie onkologiczne, metabolit czynny, metoda antykoncepcyjna, model zwierzęcy, płodność, przenikanie metabolitów do mleka, sunitynib, toksyczność, wada wrodzona płodu
