eliminacja doksorubicyny

Doksorubicyna to cytotoksyczny antybiotyk antracyklinowy szeroko stosowany w chemioterapii różnych nowotworów, w tym raka piersi, chłoniaków, białaczek, mięsaków tkanek miękkich i nowotworów litych. Lek działa poprzez interkalację do DNA, hamowanie topoizomerazy II, oraz generowanie wolnych rodników, co prowadzi do uszkodzenia DNA i śmierci komórek nowotworowych.

Eliminacja doksorubicyny z organizmu jest procesem wielofazowym. Lek podlega metabolizmowi głównie w wątrobie, gdzie przekształcany jest do aktywnych i nieaktywnych metabolitów. Głównym metabolitem jest doksorubicynol, który również wykazuje działanie cytotoksyczne, choć słabsze niż związek macierzysty. Doksorubicyna charakteryzuje się trójfazowym okresem półtrwania, przy czym końcowa faza eliminacji wynosi około 30 godzin.

Doksorubicyna i jej metabolity są wydalane głównie z żółcią (około 40-50% dawki), w mniejszym stopniu z moczem (5-12% dawki). Zaburzenia czynności wątroby mogą istotnie wpływać na eliminację leku, zwiększając ryzyko toksyczności, co wymaga dostosowania dawki. Szczególnie ważne jest monitorowanie funkcji wątroby podczas terapii, gdyż kumulacja leku może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, w tym kardiotoksyczności, która jest jednym z najpoważniejszych powikłań leczenia doksorubicyną.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Paklitaksel – Właściwości farmakokinetyczne

Paklitaksel wykazuje złożoną farmakokinetykę charakteryzującą się dwufazowym spadkiem stężenia w osoczu po dożylnym podaniu, z okresem półtrwania od 3,0 do 52,7 godzin oraz klirensem całkowitym w zakresie 11,6-24,0 l/godz./m² pc. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi od 198 do 688 l/m² pc., co wskazuje na znaczną dystrybucję pozanaczyniową i silne wiązanie z tkankami. Paklitaksel wiąże się z białkami osocza w 89-98%, a jego farmakokinetyka jest nieliniowa, co potwierdza wzrost Cmax i AUC0-∞ odpowiednio o 75% i 81% przy zwiększeniu dawki z 135 mg/m² pc. do 175 mg/m² pc. podczas 3-godzinnej infuzji. W badaniu u pacjentów z mięsakiem Kaposi’ego (dawka 100 mg/m² pc.) średnie parametry wynosiły: Cmax 1530 ng/ml, AUC 5619 ng·godz./ml, klirens 20,6 l/godz./m² pc., objętość dystrybucji 291 l/m² pc. oraz okres półtrwania eliminacji 23,7 godziny.
cisplatyna, cytochrom P450, doksorubicyna, ekspozycja systemowa, eliminacja doksorubicyny, infuzja dożylna, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4, klirens całkowity, klirens pozanerkowy, leczenie onkologiczne, metabolizm wątrobowy, mięsak Kaposi, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, trastuzumab, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydzielanie z żółcią
Leksykon substancji czynnych
Doksorubicyna – Właściwości farmakokinetyczne

Doksorubicyna wykazuje trójfazową farmakokinetykę po podaniu dożylnym, z szybkim okresem półtrwania fazy dystrybucji wynoszącym 5-12 minut, fazy pośredniej około 3,3 godziny oraz długim okresem półtrwania fazy końcowej od 20 do 48 godzin, różniącym się w zależności od płci (54 godz. u mężczyzn, 35 godz. u kobiet). Objętość dystrybucji jest znaczna, mieszcząc się w zakresie 809-1214 l/m², a według niektórych źródeł nawet do 3500 l/m², co wskazuje na intensywny wychwyt leku przez tkanki. Klirens osoczowy doksorubicyny waha się od 324 do 809 ml/min/m², z wyższymi wartościami u mężczyzn i dzieci powyżej 2 lat, natomiast u dzieci poniżej 2 lat oraz u osób otyłych obserwuje się zmniejszenie klirensu i wydłużenie okresu półtrwania. Lek wiąże się z białkami osocza w 50-85% (dokładniej 74-76%), a jego metabolit aktywny, doksorubicynol, wykazuje podobne właściwości farmakokinetyczne i stanowi 40-60% ekspozycji AUC w stosunku do doksorubicyny.
aglikon, aktywność cytotoksyczna, antracyklina, AUC, bariera biologiczna, bariera krew-mózg, błona śluzowa pęcherza, cisplatyna, doksorubicynol, dystrybucja metabolizm eliminacja, eliminacja doksorubicyny, farmakokinetyka doksorubicyny, faza dystrybucji, faza końcowa, klirens osoczowy, leczenie onkologiczne, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pediatria, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, podanie dopęcherzowe, przerzut do mózgu, redukcja enzymatyczna, rozsiana białaczka, sprzęganie z kwasem glukuronowym, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, wodobrzusze, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doxorubicinum Accord 2 mg/ml

Doksorubicyna chlorowodorek, podawana głównie dożylnie, charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym obejmującym szybkie rozprowadzenie do tkanek (objętość dystrybucji około 25 litrów) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (60-70%). Maksymalne stężenie w osoczu podczas ciągłego wlewu dożylnego maleje wraz z wydłużeniem infuzji (48-96 godzin, nawet do 21 dni). W przypadku podania dopęcherzowego stężenie doksorubicyny w osoczu jest minimalne (<2 ng/mL), co wskazuje na ograniczoną absorpcję ogólnoustrojową. Lek wykazuje powinowactwo do płuc, wątroby, serca, śledziony, węzłów chłonnych, szpiku kostnego i nerek, a także ograniczoną penetrację przez barierę krew-mózg, z możliwością zwiększonego stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym przy przerzutach nowotworowych. Doksorubicyna przenika do płynu jamy otrzewnowej w przypadku wodobrzusza oraz do mleka matki, co ma znaczenie kliniczne w kontekście bezpieczeństwa stosowania u kobiet karmiących.
absorpcja ogólnoustrojowa, aglikon, bariera krew-mózg, błona śluzowa pęcherza moczowego, doksorubicyna chlorowodorek, doksorubicynol, eliminacja doksorubicyny, glukuronid, O-demetylacja, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dopęcherzowe, przerzut nowotworowy do mózgu, rozsiana białaczka, sprzęganie z siarczanami, szpik kostny, wlew dożylny, wodobrzusze, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby

eliminacja doksorubicyny

Powiązane wpisy

Paklitaksel – Właściwości farmakokinetyczne

Doksorubicyna – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Doxorubicinum Accord 2 mg/ml