nadciśnienie tętnicze indukowane ciążą

Nadciśnienie tętnicze indukowane ciążą (ang. pregnancy-induced hypertension, PIH) to stan podwyższonego ciśnienia tętniczego, który pojawia się po 20. tygodniu ciąży u kobiet, które wcześniej miały prawidłowe wartości ciśnienia. Jest to jedna z najczęstszych komplikacji ciążowych, dotykająca około 5-10% wszystkich ciąż.

Kryterium diagnostycznym nadciśnienia indukowanego ciążą jest stwierdzenie wartości ciśnienia tętniczego ≥ 140/90 mmHg w co najmniej dwóch pomiarach wykonanych w odstępie minimum 4 godzin. W przypadku braku białkomoczu mówimy o nadciśnieniu ciążowym, natomiast gdy współistnieje białkomocz (≥ 300 mg/dobę), rozpoznajemy stan przedrzucawkowy (preeklampsję), który stanowi poważniejszą formę zaburzenia.

Patofizjologia nadciśnienia indukowanego ciążą wiąże się z nieprawidłową implantacją łożyska, dysfunkcją śródbłonka naczyniowego oraz zaburzeniami immunologicznymi. Czynniki ryzyka obejmują: pierwszą ciążę, ciążę wielopłodową, otyłość, wiek powyżej 40 lat, cukrzycę, nadciśnienie przewlekłe, choroby nerek oraz występowanie nadciśnienia ciążowego w poprzednich ciążach.

Leczenie nadciśnienia indukowanego ciążą obejmuje regularne monitorowanie ciśnienia, ograniczenie aktywności fizycznej oraz farmakoterapię w przypadku wartości ciśnienia ≥ 150/100 mmHg. Lekami pierwszego rzutu są metyldopa, labetalol oraz nifedypina. W ciężkich przypadkach, szczególnie przy wystąpieniu stanu przedrzucawkowego, może być konieczne wcześniejsze zakończenie ciąży, które stanowi jedyną skuteczną metodę leczenia przyczynowego.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl