OS
Skrót OS w medycynie ma kilka znaczeń, ale najczęściej odnosi się do terminu „os” (łac. kość) lub „opening snap” (trzask otwarcia zastawki) w kardiologii. W anatomii termin „os” używany jest do określenia struktur kostnych, np. os calcaneus (kość piętowa), os temporale (kość skroniowa).
W kardiologii, OS (opening snap) to charakterystyczny dźwięk osłuchowy związany z otwarciem zastawki dwudzielnej u pacjentów ze stenozą mitralną. Trzask ten występuje wcześnie w rozkurczu (70-110 ms po składowej S2) i jest ważnym objawem diagnostycznym w ocenie zaawansowania stenozy mitralnej.
W kontekście onkologii, OS może oznaczać „overall survival” (przeżycie całkowite), czyli czas od diagnozy lub rozpoczęcia leczenia do zgonu pacjenta z jakiejkolwiek przyczyny. Jest to kluczowy parametr w badaniach klinicznych oceniających skuteczność terapii przeciwnowotworowych.
OS bywa również używane jako oznaczenie „operating system” (system operacyjny) w kontekście technologii medycznych i systemów informatycznych w opiece zdrowotnej, co ma znaczenie w dokumentacji medycznej i cyberbezpieczeństwie medycznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Właściwości farmakodynamiczne
Pazopanib jest doustnym inhibitorem kinaz tyrozynowych o szerokim spektrum działania, hamującym kluczowe receptory zaangażowane w angiogenezę i proliferację nowotworową, w tym VEGFR-1 (IC50 = 10 nM), VEGFR-2 (30 nM), VEGFR-3 (47 nM), PDGFR-α (71 nM), PDGFR-β (84 nM) oraz c-KIT (74 nM). Mechanizm działania opiera się na zależnym od dawki zahamowaniu autofosforylacji tych receptorów, co skutkuje ograniczeniem neowaskularyzacji guza oraz proliferacji komórek nowotworowych i podścieliska. W modelach in vivo pazopanib wykazuje zdolność do hamowania fosforylacji VEGFR-2 indukowanej przez VEGF, angiogenezy oraz wzrostu ksenoprzeszczepów nowotworowych. Farmakogenetyczna analiza 31 badań klinicznych wykazała, że nosicielstwo allelu HLA-B*57:01 wiąże się z podwyższonym ryzykiem hepatotoksyczności (AlAT > 5x ULN, stopień 3 wg NCI CTC) u 19% pacjentów, w porównaniu do 10% u nie-nosicieli, co sugeruje konieczność monitorowania funkcji wątroby u tej grupy chorych.
AlAT, allel HLA-B*5701, aminotransferaza alaninowa, angiogeneza, autofosforylacja receptorów, biomarker, c-KIT, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy tyrozynowej, kryteria MSKCC, naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu, nowotwór jasnokomórkowy, OS, pazopanib, PDGFR, PFS, płytkopochodny czynnik wzrostu, proliferacja komórek nowotworowych, przerzut, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, rak nerkowokomórkowy, RCC, receptor czynnika komórek macierzystych, receptor kinazy tyrozynowej, skala ECOG, VEGFR - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sunitinib MSN 25 mg
Sunitynib, klasyfikowany jako inhibitor kinazy białkowej (ATC: L01EX01), wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie receptorów kinazy tyrozynowej, takich jak PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET. Mechanizm ten przeciwdziała wzrostowi guza, neoangiogenezie oraz rozsiewowi nowotworu. Główny metabolit sunitynibu wykazuje podobną aktywność farmakodynamiczną, co potęguje efekt terapeutyczny. Skuteczność leku potwierdzono w badaniach klinicznych u pacjentów z opornymi na imatynib nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST), rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami (MRCC) oraz nieoperacyjnymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET). W badaniach oceniających GIST po niepowodzeniu terapii imatynibem, mediana czasu do progresji (TTP) wynosiła 28,9 tygodnia (95% CI: 21,3–34,1) w grupie leczonej sunitynibem versus 5,1 tygodnia (95% CI: 4,4–10,1) w grupie placebo, a współczynnik ryzyka zgonu (HR) wyniósł 0,491 (95% CI: 0,290–0,831), co wskazuje na istotne wydłużenie przeżycia całkowitego.
angiogeneza, badanie podwójnie ślepe, GIST, imatynib, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa FLT3, lek przeciwnowotworowy, MRCC, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obiektywna odpowiedź na leczenie, ORR, OS, PFS, pNET, progresja nowotworu, przeżycie bez progresji choroby, przeżywalność całkowita, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego kolonię, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, sunitynib, TTP - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abiraterone Glenmark 250 mg
Abirateronu octan (Abiraterone Glenmark) jest inhibitorem enzymu CYP17, kluczowego w biosyntezie androgenów, stosowanym w terapii hormonalnej zaawansowanego raka gruczołu krokowego. Mechanizm działania polega na hamowaniu 17α-hydroksylazy/C17,20-liazy, co prowadzi do znaczącej redukcji stężenia testosteronu i innych androgenów w surowicy, również w nadnerczach i tkance nowotworowej. W połączeniu z analogami LHRH lub orchidektomią, abirateron obniża poziom testosteronu do wartości nieoznaczalnych standardowymi testami. W badaniu klinicznym fazy 3 u pacjentów po niepowodzeniu chemioterapii taksanami, 38% leczonych abirateronem osiągnęło co najmniej 50% spadek PSA, w porównaniu do 10% w grupie placebo, co potwierdza jego skuteczność w kontroli choroby.
20-liaza, abirateron octan, analog LHRH, biosynteza androgenów, deprywacja androgenów, docetaksel, inhibitor biosyntezy androgenów, klasyfikacja NYHA, kryteria RECIST, mCRPC, mHSPC, niewydolność serca, orchidektomia, OS, progresja choroby, przerzuty trzewne, PSA, radioterapia paliatywna, rak gruczołu krokowego, rezonans magnetyczny, rPFS, RTG kości, skala ECOG, skala Gleasona, SRE, supresja androgenowa, taksany, tomografia komputerowa - Leksykon chorób i schorzeń
Wole – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Prognoza wola tarczycy jest zróżnicowana i zależy od typu oraz etiologii schorzenia. Wole proste (nietoksyczne) cechuje się zazwyczaj dobrą prognozą, choć może prowadzić do powiększenia i ucisku na struktury szyi, co wymaga czasem interwencji chirurgicznej. Wole wieloguzkowe (MNG) może ulegać stabilizacji lub regresji pod leczeniem zachowawczym, jednak istnieje ryzyko przejścia w toksyczne wole guzkowe z nadczynnością tarczycy, które leczy się m.in. jodem radioaktywnym. Monitorowanie woli obejmuje badania obrazowe i biopsje w celu wykluczenia transformacji nowotworowej, której ryzyko jest niskie, ale wzrasta u pacjentów z ekspozycją na promieniowanie. W przypadku chorób autoimmunologicznych, takich jak choroba Gravesa-Basedowa czy Hashimoto, rokowanie zależy od podstawowej patologii, a narzędzie prognostyczne GREAT umożliwia ocenę ryzyka nawrotu po terapii tyreostatykami.
choroba Gravesa-Basedowa, choroba Hashimoto, dysfagia, hipertyreoza, hipokalcemia, hipotyroza, krwawienie pooperacyjne, lek przeciwtarczycowy, limfocytarne zapalenie tarczycy, OS, PFS, przerzut odległy, rak anaplastyczny tarczycy, rak brodawkowaty tarczycy, rak pęcherzykowy tarczycy, rak rdzeniasty tarczycy, rak tarczycy, terapia jodem radioaktywnym, toksyczne wole guzkowe, trudność w oddychaniu, tyreoidektomia, wole guzkowe, wole proste, wole wieloguzkowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak z komórek merkla – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak z komórek Merkla (RKM) to rzadki, wysoce agresywny nowotwór neuroendokrynny skóry, charakteryzujący się 5-letnim względnym wskaźnikiem przeżycia wynoszącym 48-64%, zależnym od stadium zaawansowania. Przeżycie 5-letnie w stadium I wynosi 49,8-64%, w stadium II 34,8-54,6%, w stadium III 26,8-51%, a w stadium IV jedynie 13,5-29%. Obecność przerzutów regionalnych i odległych, wielkość guza ≥2 cm, lokalizacja w obrębie głowy i szyi, wiek ≥75 lat, płeć męska oraz immunosupresja są istotnymi negatywnymi czynnikami prognostycznymi. Szczególne znaczenie ma stan węzłów chłonnych, gdzie dodatni wynik biopsji węzła wartowniczego (SLNB) wiąże się z obniżonym 3-letnim przeżyciem (57,2% vs 88% przy ujemnym SLNB). Cechy histopatologiczne, takie jak dodatnie marginesy resekcji, wysoki wskaźnik mitotyczny, naciekanie naczyń oraz ekspresja p63, również korelują z gorszym rokowaniem.
badanie węzła wartowniczego, czerniak, immunosupresja, ligand programowanej śmierci 1, mikrośrodowisko guza, model proporcjonalnego hazardu Coxa, model uczenia maszynowego, naciekanie naczyń limfatycznych, nowotwór neuroendokrynny skóry, OS, PD-L1, pembrolizumab, PFS, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, przewlekła białaczka limfocytowa, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, rak z komórek Merkla, SLNB, terapia anty-PD-1, terapia immunologiczna, wirus polioma komórek Merkla, wskaźnik mitotyczny, wskaźnik przeżycia, wskaźnik śmiertelności, współczynnik śmiertelności, względny wskaźnik przeżycia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fulvestrant Medical Valley 250 mg
Fulwestrant jest kompetycyjnym antagonistą receptora estrogenowego (ER) o powinowactwie porównywalnym z estradiolem, działającym poprzez down-regulation białka receptorowego ER, co prowadzi do blokady troficznego działania estrogenów bez efektu agonistycznego. W badaniach klinicznych u kobiet po menopauzie z pierwotnym rakiem piersi wykazano, że fulwestrant w dawce 500 mg skuteczniej redukuje ekspresję receptorów estrogenowych i progesteronowych oraz marker proliferacji Ki67 niż dawka 250 mg, co ma istotne znaczenie w doborze schematów terapeutycznych. Substancja ta należy do grupy antyestrogenów, klasyfikowanych w systemie ATC pod kodem L02BA03, stosowanych w terapii hormonalnej nowotworów piersi.
antagonista receptora estrogenowego, antyestrogen, CBR, czas wolny od progresji, down-regulation, działanie agonistyczne, ekspresja receptora estrogenowego, estradiol, estrogeny, fulwestrant, inhibitor aromatazy, Ki67, korzyść kliniczna, leczenie neoadjuwantowe, odpowiedź obiektywna, ORR, OS, PFS, pierwotny rak piersi, przeżycie całkowite, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, stabilizacja choroby, terapia hormonalna, zaawansowany rak piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Feochromocytoma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Feochromocytoma to rzadki neuroendokrynny nowotwór rdzenia nadnerczy, charakteryzujący się potencjałem przerzutowym, co zostało podkreślone w klasyfikacji WHO z 2017 roku. Pomimo licznych wskaźników ryzyka przerzutów, takich jak wielkość guza (>5,5 cm), podwyższone dobowe wydalanie kwasu wanilinomigdałowego (≥2,1 mg/dzień/cm), wysoki wskaźnik proliferacji Ki-67 (≥10-15%), lokalizacja guza poniżej przepony, funkcjonalność hormonalna oraz negatywny wychwyt MIBG, żaden z nich nie zapewnia 100% wartości predykcyjnej. Radykalne leczenie chirurgiczne zapewnia 5-letnie przeżycie około 90,8% (95% CI: 84,5-94,6) i 10-letnie przeżycie 78,7% (95% CI: 69,8-85,2), natomiast w przypadku przerzutów 5-letnie przeżycie spada poniżej 50%. Systemy oceny złośliwości, takie jak PASS, GAPP, M-GAPP i COPPS, mają ograniczoną wartość predykcyjną, co podkreśla potrzebę opracowania nowych modeli prognostycznych. Nomogramy uwzględniające wiek, płeć, typ guza, stadium i leczenie chirurgiczne mogą wspomagać ocenę rokowania i personalizację terapii u pacjentów ze złośliwym PPGL.
177Lu-DOTATATE, 5-letnie przeżycie, całkowita adrenalektomia, CSS, deregulacja telomerów, feochromocytoma, gen TERT, guz funkcjonalny, kardiomiopatia, Ki-67, krwotok mózgowy, kryzys nadnerczowy, kwas wanilinomigdałowy, nomogram prognostyczny, nowotwór neuroendokrynny, obrzęk płuc, OS, paraganglioma, potencjał przerzutowy, PPGL, PRRT, pseudohipoksja, rdzeń nadnerczy, skala COPPs, skala GAPP, skala PASS, stadium zaawansowania, udar mózgu, wychwyt MIBG, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fulvestrant Vipharm 250 mg/5 ml
Fulwestrant, będący selektywnym antagonistą receptora estrogenowego (kod ATC: L02BA03), działa poprzez kompetycyjne blokowanie receptorów estrogenowych i indukcję down-regulacji białka ER, bez aktywności agonistycznej. W badaniach u kobiet po menopauzie z rakiem piersi wykazano, że fulwestrant redukuje ekspresję receptorów estrogenowych i progesteronowych oraz marker proliferacji Ki67, co potwierdza jego mechanizm działania. W badaniu fazy III CONFIRM, obejmującym 736 pacjentek z zaawansowanym rakiem piersi, porównano skuteczność fulwestrantu w dawkach 500 mg i 250 mg u pacjentek z nawrotem lub progresją choroby po wcześniejszym leczeniu hormonalnym, w tym antyestrogenami (n=423) i inhibitorami aromatazy (n=313).
antagonista receptora estrogenowego, antyestrogen, blokowanie działania estrogenów, CBR, down-regulation receptora, ekspresja receptora estrogenowego, estradiol, fulwestrant, grupa farmakoterapeutyczna, guz piersi, hormonalne leczenie uzupełniające, inhibitor aromatazy, leczenie neoadjuwantowe, marker Ki67, nawrót choroby, ORR, OS, PFS, pierwotny rak piersi, powinowactwo receptorowe, progresja choroby, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, terapia hormonalna, zaawansowany rak piersi