zapalenie i zerwanie ścięgna
Zapalenie ścięgna (tendinitis) to stan zapalny obejmujący ścięgno – tkankę łączną, która łączy mięśnie z kośćmi. Proces zapalny najczęściej spowodowany jest przeciążeniem, mikrourazami lub nadmiernym wysiłkiem fizycznym. Typowe lokalizacje to ścięgno Achillesa, ścięgna stożka rotatorów barku, ścięgno rzepki czy ścięgna nadgarstka. Objawy obejmują ból, obrzęk, ograniczenie ruchomości stawu oraz bolesność przy palpacji. Leczenie zachowawcze polega na odpoczynku, stosowaniu leków przeciwzapalnych, fizykoterapii i ćwiczeniach rehabilitacyjnych.
Zerwanie ścięgna to całkowite lub częściowe przerwanie ciągłości włókien ścięgnistych. Może wystąpić w wyniku ostrego urazu, przeciążenia lub jako powikłanie nieleczonego zapalenia ścięgna. Najczęściej zrywane są ścięgno Achillesa, ścięgna stożka rotatorów barku, ścięgno głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia oraz ścięgno mięśnia czworogłowego uda. Objawami są nagły, ostry ból, słyszalne „pęknięcie”, obrzęk, zasinienie, a także utrata funkcji. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne oraz obrazowe (USG, MRI), a leczenie może być zachowawcze lub operacyjne, w zależności od lokalizacji i stopnia uszkodzenia.
Leczenie zerwania ścięgna zależy od jego lokalizacji, stopnia uszkodzenia oraz stanu pacjenta. W przypadku całkowitego zerwania dużych ścięgien (np. Achillesa) zwykle konieczna jest interwencja chirurgiczna z następową rehabilitacją. Przy częściowych zerwaniach mniejszych ścięgien można rozważyć leczenie zachowawcze. Rehabilitacja po zerwaniu ścięgna jest długotrwała i obejmuje stopniowe odtwarzanie zakresu ruchu, wzmacnianie osłabionego mięśnia i poprawę elastyczności tkanki. Profilaktyka obejmuje prawidłową rozgrzewkę przed aktywnością fizyczną, unikanie przeciążeń oraz wzmacnianie grup mięśniowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levofloxacin Aurovitas 500 mg
Levofloxacin Aurovitas jest dostępny w tabletkach powlekanych zawierających 250 mg lub 500 mg lewofloksacyny (półwodnej). Dawkowanie zależy od rodzaju i ciężkości zakażenia oraz wrażliwości patogenu, podawany jest doustnie 1-2 razy na dobę. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny >50 ml/min) dawki wahają się od 250 mg do 500 mg na dobę, a czas leczenia od 3 dni (niepowikłane zakażenia pęcherza moczowego) do 8 tygodni (płucna postać wąglika). W przypadku niewydolności nerek (klirens ≤50 ml/min) konieczna jest modyfikacja dawkowania, np. przy klirensie 19-10 ml/min dawka 500 mg/24 h jest redukowana do 125 mg/24 h po pierwszej dawce 500 mg. Nie ma potrzeby podawania dodatkowych dawek po hemodializie lub CAPD. U pacjentów z zaburzeniami wątroby modyfikacja dawki nie jest wymagana, gdyż lek jest głównie wydalany przez nerki.
biorównoważność, CAPD, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, dydanozyna, hemodializa, klirens kreatyniny, lek zobojętniający sok żołądkowy, lewofloksacyna, lewofloksacyna półwodna, niepowikłane zakażenie pęcherza moczowego, niewydolność nerek, ostre bakteryjne zapalenie zatok, ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek, płucna postać wąglika, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie układu moczowego, pozaszpitalne zapalenie płuc, prawidłowa czynność nerek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, sukralfat, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie i zerwanie ścięgna, zapalenie oskrzeli - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Moxifloxacin Kabi 400 mg/250 ml
Moxifloxacin Kabi (400 mg/250 ml, roztwór do infuzji) to fluorochinolonowy antybiotyk zawierający moksyfloksacynę chlorowodorek, stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na chinolony, dzieci poniżej 18 roku życia (ze względu na ryzyko uszkodzenia chrząstki stawowej), kobiet w ciąży i karmiących piersią oraz u osób z chorobami ścięgien po wcześniejszym leczeniu chinolonami. Ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT, moksyfloksacyna nie powinna być stosowana u pacjentów z wrodzonym lub nabytym zespołem wydłużonego QT, hipokaliemią, bradykardią, istotną niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory oraz u osób z objawowymi zaburzeniami rytmu serca. Ponadto, lek nie powinien być łączony z innymi substancjami wydłużającymi QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre leki przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe antydepresanty, makrolidy i niektóre leki przeciwhistaminowe. Moxifloxacin Kabi jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh) oraz przy aktywności aminotransferaz przekraczającej 5-krotnie normę.
aktywność aminotransferaz, antybiotyk chinolonowy, arytmia komorowa, bradykardia, chlorowodorek, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, drgawki, efekt proarytmiczny, fluorochinolon, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, lek przeciwarytmiczny, moksyfloksacyna, myasthenia gravis, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na moksyfloksacynę, niewydolność serca, padaczka, polineuropatia obwodowa, ścięgno Achillesa, skala Child-Pugh, tendinopatia, torsade de pointes, uszkodzenie chrząstki stawowej, uszkodzenie hepatocytów, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zapalenie i zerwanie ścięgna, zespół wydłużonego odstępu QT