niepowikłane zakażenie pęcherza moczowego

Niepowikłane zakażenie pęcherza moczowego (łac. cystitis non complicata) to stan zapalny błony śluzowej pęcherza moczowego wywołany obecnością patogenów, najczęściej bakterii, występujący u osób bez dodatkowych czynników ryzyka. Dominującym patogenem jest Escherichia coli, odpowiedzialna za 70-95% przypadków. Pozostałe bakterie wywołujące zakażenie to głównie Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus saprophyticus.

Objawy kliniczne niepowikłanego zapalenia pęcherza moczowego obejmują dysurię, częstomocz, naglące parcie na mocz, ból nadłonowy oraz niekiedy krwiomocz. Rozpoznanie ustala się na podstawie objawów klinicznych oraz badania ogólnego moczu, które wykazuje obecność leukocyturii i bakteriurii. W niepowikłanych przypadkach posiew moczu nie jest rutynowo wymagany przed rozpoczęciem leczenia.

Leczeniem pierwszego wyboru w niepowikłanym zapaleniu pęcherza moczowego jest krótkoterminowa antybiotykoterapia. Według aktualnych wytycznych zaleca się stosowanie fosfomycyny (jednorazowo), nitrofurantoiny (przez 5 dni) lub trimetoprimu z sulfametoksazolem (przez 3 dni), w zależności od lokalnych wzorców lekowrażliwości. Alternatywne opcje obejmują fluorochinolony, jednak ze względu na rosnącą oporność bakterii, ich stosowanie powinno być ograniczone.

U kobiet w wieku rozrodczym niepowikłane zakażenia pęcherza moczowego występują szczególnie często, z nawrotami dotyczącymi około 25-30% pacjentek w ciągu roku. Profilaktyka nawrotów obejmuje odpowiednią higienę, nawadnianie, mikcję po stosunku płciowym oraz w wybranych przypadkach profilaktykę antybiotykową lub stosowanie preparatów zawierających ekstrakty z żurawiny.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl