ostra biegunka bakteryjna

Ostra biegunka bakteryjna to infekcyjne schorzenie przewodu pokarmowego wywołane przez patogeny bakteryjne, charakteryzujące się nagłym początkiem, częstymi wodnistymi lub krwistymi wypróżnieniami i zazwyczaj towarzyszącymi objawami ogólnoustrojowymi. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi są: Campylobacter jejuni, Salmonella spp., Shigella spp., enteropatogenne szczepy E. coli, Clostridium difficile oraz Yersinia enterocolitica.

Obraz kliniczny obejmuje biegunkę (często z domieszką śluzu lub krwi), bóle brzucha, nudności, wymioty, gorączkę i ogólne osłabienie. W cięższych przypadkach może dojść do odwodnienia, zaburzeń elektrolitowych i wstrząsu. Diagnozę stawia się na podstawie wywiadu, badania fizykalnego oraz badań mikrobiologicznych kału, w tym posiewów i testów wykrywających toksyny bakteryjne.

Leczenie ostrej biegunki bakteryjnej opiera się przede wszystkim na nawodnieniu (doustnym lub dożylnym w zależności od stopnia odwodnienia) oraz wyrównaniu zaburzeń elektrolitowych. Antybiotykoterapia nie jest rutynowo zalecana, ale może być konieczna w ciężkich przypadkach, u pacjentów z upośledzoną odpornością lub przy specyficznych patogenach. Wybór antybiotyku powinien uwzględniać lokalną wrażliwość drobnoustrojów oraz wyniki antybiogramu.

Profilaktyka obejmuje przestrzeganie zasad higieny osobistej, bezpieczne przygotowywanie i przechowywanie żywności, unikanie spożywania nieprzegotowanej wody w rejonach endemicznych oraz stosowanie szczepień ochronnych (np. przeciwko durowi brzusznemu) przed podróżą do regionów wysokiego ryzyka. Ostra biegunka bakteryjna podlega w wielu krajach obowiązkowi zgłaszania do odpowiednich służb sanitarno-epidemiologicznych.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl