infekcja tkanek miękkich
Infekcja tkanek miękkich (ITM) to grupa schorzeń obejmująca zakażenia skóry, tkanki podskórnej, powięzi i mięśni. Do najczęstszych postaci ITM należą cellulitis (zapalenie tkanki łącznej), róża, ropnie, ropowica i martwicze zapalenie powięzi.
Czynnikami etiologicznymi są najczęściej bakterie Gram-dodatnie, głównie paciorkowce grupy A (Streptococcus pyogenes) i gronkowce (Staphylococcus aureus, w tym MRSA). W zakażeniach nekrotyzujących i mieszanych istotną rolę odgrywają także bakterie beztlenowe i Gram-ujemne.
Diagnostyka ITM opiera się na ocenie klinicznej, badaniach laboratoryjnych (CRP, OB, WBC) oraz w cięższych przypadkach badaniach obrazowych (USG, MRI, CT). W przypadkach powikłanych lub przy podejrzeniu martwiczego zapalenia powięzi niezbędna jest szybka interwencja chirurgiczna.
Leczenie ITM uzależnione jest od nasilenia objawów, lokalizacji i przypuszczalnego czynnika etiologicznego. Obejmuje antybiotykoterapię (empiryczną, a następnie celowaną), w razie potrzeby drenaż chirurgiczny, oczyszczanie ran i leczenie wspomagające. W ciężkich infekcjach konieczna jest hospitalizacja i podawanie antybiotyków dożylnie.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Necrotising fasciitis – Epidemiologia
Nekrotyzujące zapalenie powięzi (NZP) to rzadka, ale ciężka infekcja tkanek miękkich, charakteryzująca się szybkim rozprzestrzenianiem i martwicą tkanek podskórnych. Zapadalność różni się geograficznie: w USA wynosi około 0,4/100 000 osób rocznie (700-1150 przypadków), w Europie Zachodniej około 1/100 000, a w Holandii 1,1-1,4/100 000 osobolat (193-238 przypadków). W regionach takich jak Tajlandia obserwuje się wzrost zapadalności z 26,08 do 32,64/100 000 w latach 2014-2018. NZP najczęściej dotyczy kończyn (45-74%), zwłaszcza dolnych, a także krocza i narządów płciowych; martwicze zapalenie powięzi szyi (CNF) stanowi około 5% przypadków i wiąże się z wysokim ryzykiem ze względu na bliskość dróg oddechowych. Średni wiek chorych to 38-44 lata, z niską zapadalnością u dzieci (0,02-0,08/100 000 rocznie), gdzie choroba często występuje u wcześniej zdrowych pacjentów. Czynniki ryzyka obejmują cukrzycę (21-71% pacjentów), choroby współistniejące (obecne u ponad 50% chorych), otyłość, alkoholizm, niewydolność nerek i wątroby, zakażenie HIV oraz immunosupresję. Wrota zakażenia to uszkodzenia skóry, iniekcje, urazy, zabiegi chirurgiczne i kontakt z wodami przybrzeżnymi, zwłaszcza w przypadku zakażeń Vibrio. Występuje sezonowość, np. wzrost zachorowań na NZP wywołane paciorkowcami grupy A w okresie zwiększonej liczby infekcji gardła.
antybiotykoterapia, choroba tętnic obwodowych, hipoalbuminemia, hipotensja, immunosupresja, infekcja gardła, infekcja tkanek miękkich, inwazyjna choroba paciorkowcowa, kreatynina w surowicy, marskość wątroby, martwicze zapalenie powięzi szyi, nekrotyzujące zapalenie powięzi, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, objaw ogólnoustrojowy, oporność bakterii na antybiotyki, paciorkowcowy zespół wstrząsu toksycznego, paciorkowiec grupy A, płaszczyzna powięziowa, poziom mleczanów, sepsa, trombocytopenia, zakażenie HIV, zapalenie mięśni - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Azimycin 100 mg/5 ml
Azymycin (azytromycyna) w formie proszku do sporządzania zawiesiny doustnej o stężeniach 100 mg/5 ml oraz 200 mg/5 ml jest antybiotykiem makrolidowym stosowanym w leczeniu bakteryjnych infekcji górnych i dolnych dróg oddechowych, takich jak bakteryjne zapalenie gardła, zapalenie migdałków, zapalenie zatok, ostre zapalenie ucha środkowego, ostre zapalenie oskrzeli, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli oraz lekkie do umiarkowanie ciężkiego zapalenie płuc. Ponadto, azytromycyna jest wskazana w leczeniu wybranych infekcji dermatologicznych, w tym róży, liszajca, wtórnego ropnego zapalenia skóry oraz rumienia wędrującego (erythema migrans) będącego wczesnym objawem boreliozy. Ze względu na długi okres półtrwania i wysokie stężenia w tkankach, terapia trwa zwykle 3-5 dni, co poprawia adherence pacjentów w porównaniu do innych antybiotyków.
antybiotyk makrolidowy, antybiotykooporność, azytromycyna, borelioza z Lyme, Borrelia burgdorferi, dolne drogi oddechowe, dysfagia, górne drogi oddechowe, Haemophilus influenzae, infekcja bakteryjna, infekcja dermatologiczna, infekcja tkanek miękkich, limfadenopatia, liszajec, Moraxella catarrhalis, paciorkowiec, przewlekłe zapalenie oskrzeli, ropne zapalenie skóry, róża, rumień wędrujący, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, zapalenie gardła, zapalenie migdałków, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon substancji czynnych
Tyrotrycyna – Przeciwwskazania stosowania
Tyrotrycyna, będąca antybiotykiem peptydowym o działaniu bakteriobójczym, stosowana jest miejscowo w jamie ustnej, m.in. w preparatach DoriTri mięta i DoriTri smak owoców leśnych, które zawierają również benzalkoniowy chlorek i benzokainę, zapewniając efekt przeciwbakteryjny i miejscowe znieczulenie. Bezwzględne przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na tyrotrycynę lub inne składniki preparatu, obecność większych otwartych ran w jamie ustnej lub gardle oraz wiek poniżej 2 lat. Preparaty zawierają istotne ilości sorbitolu (870,7 mg i 860,7 mg na tabletkę), sacharozy (11,2 mg) oraz sodu (1 mg), co wymaga ostrożności u pacjentów z nietolerancją fruktozy, cukrzycą oraz na diecie niskosodowej. W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości, takich jak świąd, zaczerwienienie czy obrzęk błony śluzowej, leczenie należy przerwać i rozważyć konsultację specjalistyczną.
antybiotyk miejscowy, antybiotyk peptydowy, antybiotykoterapia systemowa, benzokaina, chlorek benzalkoniowy, choroba nowotworowa, choroba refluksowa przełyku, cukrzyca, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, GERD, infekcja grzybicza jamy ustnej, infekcja tkanek miękkich, kandydoza, nadwrażliwość na substancję czynną, nadżerka, niedobór sacharozy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, obrzęk błony śluzowej, oporność bakteryjna, owrzodzenie, rany jamy ustnej, reakcja alergiczna, ropień okołomigdałkowy, sacharoza, sorbitol, stan zapalny, substancja antybiotykowa, tyrotrycyna, zaburzenie odporności, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba tętnic obwodowych – Objawy
Choroba tętnic obwodowych (PAD) to przewlekłe schorzenie miażdżycowe charakteryzujące się zwężeniem lub zablokowaniem naczyń tętniczych kończyn dolnych, prowadzącym do niedokrwienia tkanek. PAD może przebiegać bezobjawowo u 20-50% pacjentów, co nie zmniejsza ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych, takich jak zawał serca czy udar mózgu. Charakterystycznym objawem jest chromanie przestankowe, manifestujące się bólem mięśni nóg (najczęściej łydek) podczas wysiłku, ustępującym po odpoczynku. Lokalizacja bólu koreluje z poziomem niedrożności tętnic (np. ból łydek wskazuje na niedrożność tętnic udowo-podkolanowych). Zaawansowane stadia obejmują krytyczne niedokrwienie kończyn (CLI) z bólem spoczynkowym, owrzodzeniami i martwicą oraz ostre niedokrwienie kończyn (ALI), wymagające pilnej interwencji. Ryzyko amputacji w CLI sięga około 50% w ciągu roku bez leczenia, a 5-letnia śmiertelność u pacjentów z PAD wynosi około 25%.
amputacja kończyny, angioplastyka balonowa, aterektomia, ból spoczynkowy, choroba tętnic obwodowych, chromanie przestankowe, implantacja stentu, infekcja tkanek miękkich, inhibitor ACE, klopidogrel, krytyczne niedokrwienie kończyn, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek wazoaktywny, martwica tkanek, miażdżyca, naftidrofuryl, niedokrwienie tkanek, ostre niedokrwienie kończyn, owrzodzenie niedokrwienne, pomostowanie naczyniowe, powikłania sercowo-naczyniowe, przebieg bezobjawowy, przejściowy atak niedokrwienny, statyna, udar mózgu, zawał serca, zgorzel - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ceclor 125 mg/5 ml
Cefaklor, półsyntetyczny antybiotyk cefalosporynowy z grupy J01DA08, stosowany doustnie, wykazuje bakteriobójcze działanie poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii. Charakteryzuje się szerokim spektrum aktywności przeciwbakteryjnej wobec bakterii Gram-dodatnich, takich jak paciorkowce α- i β-hemolizujące, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes oraz gronkowce, w tym szczepy produkujące penicylinazę. Ponadto, cefaklor jest skuteczny przeciwko bakteriom Gram-ujemnym, m.in. Moraxella catarrhalis, Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella spp. oraz Haemophilus influenzae, w tym szczepom opornym na ampicylinę. Nie wykazuje jednak aktywności wobec Pseudomonas spp., Acinetobacter spp., MRSA oraz większości enterokoków, a także ma ograniczoną skuteczność wobec Enterobacter spp., Serratia spp., Morganella morganii, Proteus vulgaris i Providencia rettgeri.
Acinetobacter, angina paciorkowcowa, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk cefalosporynowy, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, Enterobacter, enterokok, Escherichia coli, gronkowiec metycylinooporny, Haemophilus influenzae, infekcja tkanek miękkich, Klebsiella, Moraxella catarrhalis, Morganella morganii, MRSA, oporność na ampicylinę, paciorkowce alfa-hemolizujące, paciorkowce beta-hemolizujące, patogen oportunistyczny, patogen układu oddechowego, penicylinaza, pneumokok, Proteus mirabilis, proteus vulgaris, Providencia rettgeri, Pseudomonas, sacharoza, Serratia, Streptococcus faecalis, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, synteza ściany komórkowej bakterii, właściwości bakteriobójcze, zakażenie szpitalne, zakażenie układu moczowego, zapalenie płuc, zawiesina doustna - Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie mrsa – Leczenie
Metycylinooporne szczepy Staphylococcus aureus (MRSA) charakteryzują się opornością na beta-laktamy, w tym metycylinę, penicyliny, cefalosporyny i oksacylinę, co komplikuje terapię zakażeń. Leczenie MRSA wymaga indywidualizacji w oparciu o lokalizację i ciężkość infekcji oraz wyniki antybiogramu. W przypadku ropni skórnych podstawą jest drenaż chirurgiczny, a antybiotykoterapia stosowana jest w zakażeniach umiarkowanych i ciężkich. Wankomycyna (15-20 mg/kg co 8-12 h, max 2 g/dawka) pozostaje lekiem pierwszego wyboru w ciężkich zakażeniach, zwłaszcza u hospitalizowanych, z monitorowaniem stężeń minimalnych (15-20 μg/ml) ze względu na nefrotoksyczność. Alternatywy to linezolid (600 mg 2x/dobę), daptomycyna (4-6 mg/kg/dobę), trimetoprim/sulfametoksazol, klindamycyna, tetracykliny oraz cefarolina. Terapie trwają od 5-14 dni w zakażeniach skóry, do 4-6 tygodni w zapaleniu wsierdzia i co najmniej 8 tygodni w osteomyelitis. W ciężkich przypadkach wskazana jest terapia skojarzona i hospitalizacja.
antybiogram, antybiotyk beta-laktamowy, bakteriemia, ceftarolina, daptomycyna, debridement, dekolonizacja, delafloksacyna, drenaż chirurgiczny, infekcja tkanek miękkich, klindamycyna, linezolid, MRSA, mupirocyna, nefrotoksyczność, pozaszpitalne zapalenie płuc, ropień skórny, septyczne zapalenie stawów, stężenie leku w surowicy, tedizolid, telawancyna, terapia skojarzona, tetracyklina, trimetoprim-sulfametoksazol, VISA, wankomycyna, zakażenie ogólnoustrojowe, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego, zapalenie kości i szpiku, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie wsierdzia - Leksykon chorób i schorzeń
Zakażone przekłucia – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka zakażenia w miejscu przekłucia opiera się przede wszystkim na ocenie klinicznej objawów takich jak zaczerwienienie, obrzęk, ból, wydzielina ropna (żółta, zielona lub mleczna) oraz objawy ogólnoustrojowe jak gorączka i powiększone węzły chłonne. Szczególną uwagę należy zwrócić na przekłucia chrząstki, zwłaszcza ucha, gdzie zakażenia często wywołuje Pseudomonas aeruginosa i mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zapalenie ochrzęstnej (perichondritis) i ropnie okołochrząstkowe. W takich przypadkach wskazane jest stosowanie antybiotyków o działaniu przeciwpseudomonalnym, np. fluorochinolonów (ciprofloksacyna). Diagnostyka różnicowa powinna odróżniać infekcję od reakcji alergicznej lub podrażnienia, które nie manifestują się ropną wydzieliną ani objawami ogólnoustrojowymi. W razie braku poprawy po 2-3 dniach domowej pielęgnacji lub nasileniu objawów konieczna jest konsultacja lekarska oraz ewentualne badania mikrobiologiczne (posiew, antybiogram) i laboratoryjne.
angina Ludwiga, antybiotyk dożylny, badanie fizykalne, badanie mikrobiologiczne, ciprofloksacyna, diagnostyka różnicowa, fluorochinolony, gorączka, infekcja przekłucia, infekcja tkanek miękkich, perforacja przegrody nosowej, posiew i antybiogram, powiększone węzły chłonne, Pseudomonas aeruginosa, reakcja alergiczna, sepsa, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, wydzielina ropna, zaczerwienienie i obrzęk, zakażenie ogólnoustrojowe, zapalenie ochrzęstnej, zapalenie wsierdzia, zespół wstrząsu toksycznego - Leksykon chorób i schorzeń
Zakażone przekłucia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Piersing, jako otwarty kanał w skórze, stanowi ryzyko infekcji bakteryjnych, najczęściej wywołanych przez Staphylococcus i Streptococcus, szczególnie w miejscach takich jak chrząstka ucha, pępek czy sutek. Proces gojenia trwa od kilku tygodni (np. 4-6 tygodni dla płatka ucha) do ponad roku (np. pępek). Objawy infekcji obejmują utrzymujące się zaczerwienienie, obrzęk, ból, wydzielinę ropną, nieprzyjemny zapach, gorączkę i powiększone węzły chłonne. W leczeniu łagodnych zakażeń zaleca się nie usuwać biżuterii, przemywanie roztworem soli fizjologicznej 2-3 razy dziennie, stosowanie ciepłych kompresów (15 minut, 3-4 razy dziennie) oraz miejscowych maści antybiotykowych (np. Polysporin, Bacitracin). Należy unikać alkoholu, wody utlenionej i jodyny, które mogą opóźniać gojenie. W przypadku nasilonych objawów lub braku poprawy po 2-3 dniach konieczna jest konsultacja lekarska, a leczenie może obejmować doustne antybiotyki (fluorochinolony w infekcjach chrząstki) oraz ewentualny drenaż ropnia.
antybiotykoterapia doustna, badanie mikrobiologiczne, deformacja chrząstki, fluorochinolony, infekcja tkanek miękkich, keloid, lek immunosupresyjny, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwzapalny, maść antybiotykowa, nacięcie i drenaż, obrzęk i zaczerwienienie, osłabiony układ odpornościowy, powiększone węzły chłonne, reakcja alergiczna, ropień, ropna wydzielina, roztwór soli fizjologicznej, sepsa, wymaz z rany, zapalenie tkanek miękkich, zapalenie wsierdzia, zespół wstrząsu toksycznego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bactroban 20 mg/g
Bactroban, zawierający mupirocynę wapniową w stężeniu 20 mg/g, jest maścią do nosa o ukierunkowanym działaniu przeciwbakteryjnym, stosowaną przede wszystkim do eradykacji nosicielstwa Staphylococcus aureus, w tym metycylinoopornych szczepów MRSA, z przewodów nosowych. Preparat wykazuje skuteczność bakteriostatyczną i bakteriobójczą wobec różnych szczepów gronkowca, co czyni go istotnym narzędziem w profilaktyce zakażeń, zwłaszcza w kontekście zapobiegania rozprzestrzenianiu się zakażeń szpitalnych i pozaszpitalnych. Wskazania do stosowania obejmują pacjentów planowanych do zabiegów chirurgicznych, osoby dializowane, pracowników ochrony zdrowia będących nosicielami MRSA oraz pacjentów z nawracającymi infekcjami skóry i tkanek miękkich wywołanymi przez gronkowce.
antybiotyk beta-laktamowy, dostęp naczyniowy, działanie bakteriobójcze, działanie bakteriostatyczne, infekcja tkanek miękkich, MRSA, mupirocyna wapniowa, nosicielstwo gronkowców, ognisko epidemiczne MRSA, pacjent dializowany, Staphylococcus aureus, szczep metycylinooporny, zakażenie miejsca operowanego, zakażenie szpitalne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Augmentin 250 mg + 125 mg
Augmentin, zawierający 250 mg amoksycyliny oraz 125 mg kwasu klawulanowego w formie tabletek powlekanych, jest antybiotykiem o szerokim spektrum działania, stosowanym u pacjentów pediatrycznych i dorosłych po potwierdzeniu bakteryjnej etiologii zakażenia. Wskazania terapeutyczne obejmują ostre bakteryjne zapalenie zatok przynosowych, infekcje układu moczowego takie jak zapalenie pęcherza moczowego i odmiedniczkowe zapalenie nerek, a także zakażenia tkanek miękkich, w tym zapalenie tkanki łącznej (cellulitis), infekcje po ukąszeniach zwierząt oraz ciężkie ropnie okołozębowe z szerzącym się zapaleniem tkanki łącznej. Decyzja o zastosowaniu leku powinna opierać się na dokładnej diagnostyce klinicznej, badaniach dodatkowych oraz aktualnych wytycznych dotyczących antybiotykoterapii, uwzględniając lokalną wrażliwość patogenów i indywidualne czynniki ryzyka pacjenta.
amoksycylina trójwodna, antybiotyk o szerokim spektrum, bakterie beztlenowe, cellulitis, dyzuria, etiologia bakteryjna, flora bakteryjna mieszana, infekcja tkanek miękkich, infekcja układu moczowego, klawulanian potasu, kwas klawulanowy, lek przeciwbakteryjny, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ropień okołozębowy, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie tkanki podskórnej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Necrotising fasciitis – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Martwica powięziowa (necrotizing fasciitis) to ostra, szybko postępująca infekcja bakteryjna tkanek miękkich, prowadząca do destrukcji powięzi, tkanki podskórnej i otaczających tkanek, z wysoką śmiertelnością sięgającą 30-40% przy opóźnionym leczeniu. Choroba wymaga natychmiastowej interwencji chirurgicznej, szerokospektralnej antybiotykoterapii oraz intensywnej opieki medycznej. Wczesne objawy obejmują silny ból nieproporcjonalny do zmian skórnych, szybko narastający obrzęk, zaczerwienienie, twardość skóry z przebarwieniami lub pęcherzami oraz objawy ogólnoustrojowe, takie jak gorączka i wstrząs septyczny. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (podwyższone CRP, OB, leukocytoza), wskaźniku LRINEC, badaniach obrazowych (USG, TK, MRI) oraz ostatecznie eksploracji chirurgicznej, przy czym diagnostyka nie powinna opóźniać pilnej interwencji chirurgicznej. Opieka pielęgniarska koncentruje się na szybkim rozpoznaniu, stabilizacji hemodynamicznej, przygotowaniu do zabiegu, monitorowaniu stanu pacjenta oraz wsparciu procesu leczenia, w tym zarządzaniu bólem i pielęgnacji ran z zastosowaniem aseptyki i terapii podciśnieniowej (NPWT).
antybiotyk o szerokim spektrum, antybiotykoterapia, białko C-reaktywne, debridement, diureza, eksploracja chirurgiczna, infekcja tkanek miękkich, interwencja chirurgiczna, izolacja kontaktowa, izolacja kropelkowa, lek wazoaktywny, leukocytoza, marker zapalny, martwica powięziowa, morfologia krwi, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oddział intensywnej terapii, parametr krzepnięcia, parametry zapalne, perfuzja obwodowa, powięź, profilaktyka przeciwodleżynowa, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rehabilitacja oddechowa, rezonans magnetyczny, sepsa, technika aseptyczna, terapia podciśnieniowa, tkanka podskórna, tomografia komputerowa, wskaźnik LRINEC, wskaźnik śmiertelności, wstrząs septyczny, zakażenie szpitalne, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie tkanki łącznej, zespół interdyscyplinarny, zespół stresu pourazowego, żywienie enteralne, żywienie parenteralne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Valdocef 250 mg/5 ml
Cefadroksyl, należący do cefalosporyn I generacji (kod ATC: J01DB05), jest doustnym antybiotykiem beta-laktamowym dostępnym w postaci granulatu do zawiesiny o stężeniu 250 mg/5 ml (262,39 mg cefadroksylu jednowodnego). Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicyliny (PBP), co prowadzi do powstania niestabilnej ściany komórkowej i lizy komórek bakteryjnych. Oporność na cefadroksyl może wynikać z produkcji beta-laktamaz (np. TEM-1), zmodyfikowanych PBP, nieprzepuszczalności ściany komórkowej lub aktywnego usuwania leku z komórki. EUCAST definiuje wartości graniczne MIC dla Enterobacteriaceae w niepowikłanych zakażeniach dróg moczowych: wrażliwość (S) ≤ 16 mg/l, oporność (R) > 16 mg/l. Wrażliwość gronkowców ocenia się na podstawie cefoksytyny, a paciorkowców beta-hemolizujących na podstawie penicyliny. Kluczowym parametrem farmakodynamicznym jest %T>MIC, czyli czas utrzymania stężenia leku powyżej MIC.
antybiotyk beta-laktamowy, bakteria wewnątrzkomórkowa, beta-laktamaza o rozszerzonym spektrum, białko PBP, białko wiążące penicyliny, cefalosporyna I generacji, cefalosporynaza chromosomalna, drobnoustrój, enzym AmpC, enzym beta-laktamaza, flora bakteryjna skóry, granulat do zawiesiny doustnej, infekcja tkanek miękkich, liza komórki bakteryjnej, minimalne stężenie hamujące, MRSA, pałeczka ropy błękitnej, pneumokok, pompa aktywnego usuwania, przepuszczalność ściany komórkowej, synteza ściany komórkowej bakterii, wartość graniczna lekowrażliwości, zakażenie dróg moczowych, zakażenie dróg oddechowych