powięź
Powięź to włóknista tkanka łączna otaczająca mięśnie, naczynia krwionośne, nerwy i organy wewnętrzne. Zbudowana jest głównie z kolagenu, elastyny i komórek tkanki łącznej, tworząc trójwymiarową sieć w całym organizmie. Pełni funkcję strukturalną, mechaniczną i funkcjonalną.
W medycynie rozróżnia się powięź powierzchowną (znajdującą się bezpośrednio pod skórą) oraz powięź głęboką (otaczającą mięśnie i struktury wewnętrzne). Powięzie mają zdolność do przenoszenia napięć mechanicznych, co ma znaczenie w biomechanice ruchu i może wpływać na postawę ciała oraz koordynację ruchową.
Zaburzenia w obrębie powięzi mogą prowadzić do stanów bólowych i dysfunkcji narządu ruchu. Współczesne metody diagnostyczne, jak ultrasonografia i rezonans magnetyczny, umożliwiają obrazowanie powięzi i ocenę jej stanu. W terapii zaburzeń powięziowych stosuje się techniki manualne, terapię mięśniowo-powięziową oraz techniki instrumentalne.
Badania nad powięzią dynamicznie się rozwijają, dostarczając nowych dowodów na jej rolę w przewodzeniu bodźców nocyceptywnych oraz wpływ na propriocepcję. Powięź jest również obiektem zainteresowania chirurgów, szczególnie w kontekście technik operacyjnych i gojenia tkanek po zabiegach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół przedziałów powięziowych – Objawy
Zespół przedziałów powięziowych (Compartment syndrome) to stan charakteryzujący się wzrostem ciśnienia wewnątrzprzedziałowego (ICP), prowadzącym do upośledzenia perfuzji tkanek i ryzyka martwicy. Ostra postać rozwija się nagle, zwykle w ciągu kilku godzin od urazu, z bólem nieproporcjonalnym do urazu nasilającym się przy biernym rozciąganiu mięśni, napięciem i twardością przedziału oraz parestezjami. Klasyczne objawy „5P” (ból, parestezje, bladość, porażenie, brak tętna) pojawiają się jednak późno, gdy uszkodzenia są już nieodwracalne. Pomiar ICP powyżej 30 mmHg lub różnica między ciśnieniem rozkurczowym a ICP <30 mmHg potwierdza rozpoznanie. Okno terapeutyczne jest bardzo wąskie – fasciotomia powinna być wykonana w ciągu 6 godzin od wystąpienia objawów, gdyż po 6-8 godzinach dochodzi do nieodwracalnego uszkodzenia mięśni i nerwów, a po 36 godzinach interwencja chirurgiczna zwykle nie przynosi korzyści. Nieleczony zespół może prowadzić do martwicy mięśni, trwałego uszkodzenia nerwów, rabdomiolizy, amputacji, a nawet zgonu.
bladość skóry, ból neuropatyczny, ból nieproporcjonalny, brak tętna, ciśnienie wewnątrzprzedziałowe, fasciotomia, hipoestezja, hipoksja, martwica tkanki, mioglobinuria, niedokrwienie, obrzęk mięśnia, opadanie stopy, parestezja, patofizjologia, porażenie mięśni, powięź, przedział mięśniowy, przedział przedni podudzia, przedział tylny głęboki, przedział tylny powierzchowny, przykurcz Volkmanna, rabdomioliza, rozpad mięśni, ruch bierny, uszkodzenie nerwu, zespół przedziału brzusznego, zespół przedziału powięziowego, złamanie przeciążeniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma nabłonkowate – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Mięsak nabłonkowaty (epithelioid sarcoma, ES) to rzadki, złośliwy nowotwór mezenchymalny o niekorzystnym rokowaniu, charakteryzujący się wysokim odsetkiem nawrotów miejscowych (34-77%) oraz przerzutów (około 40%), głównie do płuc, węzłów chłonnych, skóry, kości i mózgu. Mediana przeżycia całkowitego u pacjentów z przerzutowym ES wynosi około 12 miesięcy. Pięcioletnie przeżycie całkowite waha się od 25% do 70%, a specyficzne dla choroby wynosi około 55-68%, z tendencją stabilizacji krzywej przeżycia po około 100 miesiącach. Czynniki prognostyczne lepszego rokowania obejmują wiek poniżej 16 lat, lokalne stadium choroby (5-letnie przeżycie 75%), brak zajęcia węzłów chłonnych, wielkość guza ≤5 cm, dystalną i powierzchowną lokalizację guza, niski stopień złośliwości (G1-G2) oraz płeć żeńską. Z kolei gorsze rokowanie wiąże się z wiekiem >56 lat, chorobą regionalną lub przerzutową (0% 5-letniego przeżycia przy przerzutach odległych), obecnością przerzutów do węzłów chłonnych, guzem >5 cm, lokalizacją proksymalną i głęboką, wysokim stopniem złośliwości (G3-G4), męską płcią oraz dodatnimi marginesami chirurgicznymi lub brakiem operacji.
cecha histopatologiczna, chemioterapia uzupełniająca, czynnik prognostyczny, figura mitotyczna, guz powierzchowny, inhibitor EZH2, inwazja naczyniowa, limfadenektomia, lokalizacja guza, margines chirurgiczny, mięsak nabłonkowaty, mięsak tkanek miękkich, nerw obwodowy, nowotwór mezenchymalny, ośrodkowy układ nerwowy, powięź, przerzut do węzłów chłonnych, przeżycie specyficzne dla choroby, radioterapia uzupełniająca, resekcja chirurgiczna, stopień zaawansowania choroby, stopień złośliwości, terapia celowana, wskaźnik przeżycia całkowitego - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina pępkowa – Leczenie
Przepuklina pępkowa to uwypuklenie tkanek w okolicy pępka spowodowane osłabieniem powłok brzusznych, z leczeniem zależnym od wieku pacjenta, wielkości przepukliny oraz obecności objawów. U dzieci do 4-5 roku życia obserwacja jest preferowana, gdyż około 90% przepuklin zamyka się samoistnie, a interwencja chirurgiczna wskazana jest przy przepuklinach >1,5 cm, bolesnych, powiększających się lub uwięźniętych. U dorosłych operacja jest standardem, gdyż przepukliny nie ustępują samoistnie, a ryzyko uwięźnięcia wynosi <1% rocznie. Zabiegi chirurgiczne obejmują techniki otwarte (czas trwania 20-30 minut) oraz laparoskopowe i robotyczne, z preferowanym użyciem siatki chirurgicznej, zwłaszcza przy ubytkach ≥1-2 cm, co znacząco redukuje ryzyko nawrotu (0-3% z siatką vs. 10-14% bez). Siatki stosowane są w różnych technikach umieszczenia: onlay, sublay (przedotrzewnowa), IPOM i TAPP, z wytycznymi rekomendującymi przestrzeń przedotrzewnową (sublay).
badanie fizykalne, chirurgia robotyczna, głębokie oddychanie, infekcja rany, krwiak, naprawa laparoskopowa, nawrót przepukliny, niedrożność jelit, operacja laparoskopowa, operacja przepukliny pępkowej, powięź, powłoki brzuszne, przepuklina pępkowa, przepuklina uwięźnięta, przepuklina zadzierzgnięta, rozejście się rany, siatka chirurgiczna, sieć większa, surowiczak, uwięźnięcie przepukliny, wodobrzusze, worek przepuklinowy, wskaźnik nawrotu, zakrzepica żył głębokich, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina pępkowa – Patofizjologia i mechanizm
Przepuklina pępkowa (hernia umbilicalis) to defekt przedniej powłoki brzusznej w okolicy pępka, wynikający z niepełnego zamknięcia pierścienia pępkowego po urodzeniu u dzieci lub nabytego osłabienia mięśni i powięzi u dorosłych. U niemowląt defekt powstaje na skutek niezamknięcia pierścienia powięziowego, co jest częstsze u wcześniaków i noworodków z masą urodzeniową 1-1,5 kg (do 84% przypadków). U dorosłych przepukliny pępkowe są najczęściej nabyte (90%) i związane z przewlekłym wzrostem ciśnienia wewnątrzbrzusznego (np. otyłość, wodobrzusze, przewlekły kaszel, ciąże mnogie). Przepukliny u pacjentów z marskością wątroby i wodobrzuszem występują u około 20% chorych i cechują się szybkim powiększaniem oraz wysokim ryzykiem powikłań, takich jak uwięźnięcie i niedokrwienie. Ryzyko uwięźnięcia i niedokrwienia u dorosłych jest znacznie wyższe niż u dzieci, a powikłania te mogą prowadzić do zgorzeli i sepsy zagrażającej życiu.
ciśnienie wewnątrzbrzuszne, cukrzyca, dializa otrzewnowa, guz jamy brzusznej, kolagen typu I, linea alba, marskość wątroby, mięsień brzucha, mięsień prosty brzucha, naprawa laparoskopowa, naprawa z użyciem siatki, niedokrwienie, niedrożność jelit, niewydolność nerek, niska masa urodzeniowa, otyłość, pierścień pępkowy, powięź, powięź pępkowa, przepuklina pępkowa, przewlekłe zaparcie, przewlekły kaszel, rozciąganie mięśni brzucha, rozwój embriologiczny, ściana jamy brzusznej, strangulacja, technika chirurgiczna, uwięźnięcie, wodobrzusze, zaburzenie tkanki łącznej, zespół Downa, zgorzel, żyła pępkowa - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina – Etiologia i przyczyny
Przepuklina to uwypuklenie narządu przez osłabione miejsce w ścianie mięśniowej lub tkance łącznej, najczęściej w obrębie jamy brzusznej. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki wrodzone (np. nieprawidłowe zamknięcie kanału pachwinowego u 2-3% chłopców), genetyczne (mutacje w genach kolagenu i elastyny, zespoły Ehlersa-Danlosa, Marfana), starzenie się (degeneracja włókien kolagenowych i osłabienie mięśni), urazy, operacje oraz przewlekłe zwiększenie ciśnienia wewnątrzbrzusznego (kaszel, wodobrzusze, podnoszenie ciężarów, otyłość, ciąża). Przepukliny pachwinowe dzielą się na pośrednie (wrodzone) i bezpośrednie (nabyte, związane z osłabieniem mięśni brzucha). Przepukliny pępkowe są częste u dzieci (10-20%) i mogą być obecne od urodzenia lub rozwijać się u dorosłych z powodu nadwagi czy wodobrzusza. Przepukliny rozworowe wynikają z osłabienia przepony, często związane ze starzeniem i przewlekłym wzrostem ciśnienia brzusznego.
choroby tkanki łącznej, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, dializa otrzewnowa, kanał pachwinowy, kolagen typu I, kolagen typu III, martwica tkanki, mukowiscydoza, niedrożność jelit, POChP, powięź, powrózek nasienny, przepona, przepuklina, przepuklina nawrotowa, przepuklina pachwinowa, przepuklina pępkowa, przepuklina pooperacyjna, przepuklina udowa, przewlekły kaszel, tkanka łączna, uwięźnięcie przepukliny, wodobrzusze, zaburzenia tkanki łącznej, zadzierzgnięcie przepukliny, zakażenie rany, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zmiany hormonalne - Leksykon chorób i schorzeń
Necrotising fasciitis – Objawy
Martwica powięziowa (necrotising fasciitis) to ostra, szybko postępująca infekcja bakteryjna tkanek miękkich, charakteryzująca się rozległą martwicą powięzi i tkanki podskórnej, z wysoką śmiertelnością sięgającą 25-35%. Wczesne objawy są niespecyficzne i obejmują silny, nieproporcjonalny do zmian skórnych ból, gorączkę, dreszcze oraz objawy grypopodobne. Typowe zmiany skórne to zaczerwienienie, obrzęk, a następnie zmiana koloru skóry na fioletowy, niebieskoszary lub czarny, pojawienie się pęcherzy oraz trzeszczenie podskórne (crepitus). W miarę progresji dochodzi do rozległej martwicy, sepsy, wstrząsu septycznego i niewydolności wielonarządowej. Charakterystyczne jest szybkie rozprzestrzenianie się infekcji w ciągu 24-48 godzin, a także zmiana charakteru bólu – początkowo bardzo silny, który ustępuje w wyniku zniszczenia nerwów obwodowych, co stanowi alarmujący objaw kliniczny.
amputacja, fasciotomia, hipotensja, immunosupresja, martwica powięziowa, niewydolność wielonarządowa, objawy grypopodobne, obrzęk, oczyszczenie chirurgiczne rany, powięź, rumień, sepsa, skręcenie jądra, śmiertelność, stan zapalny, tachykardia, tkanka podskórna, uwięźnięcie przepukliny, wstrząs septyczny, zakażenie tkanek miękkich, zakrzepica naczyń krwionośnych, zapalenie jądra, zapalenie najądrza, zapalenie tkanki łącznej, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zgorzel Fourniera - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół bólu mięśniowo-powięziowego – Epidemiologia
Zespół bólu mięśniowo-powięziowego (ZBMP) jest powszechnym schorzeniem mięśniowo-szkieletowym charakteryzującym się obecnością punktów spustowych w napiętych pasmach mięśni i powięzi, wywołujących ból miejscowy i przeniesiony. Epidemiologia ZBMP jest trudna do precyzyjnego określenia z powodu braku ujednoliconych kryteriów diagnostycznych, jednak szacuje się, że dotyka on od 30% do 93% pacjentów z bólami mięśniowo-szkieletowymi, a w populacji ogólnej aktywne punkty spustowe występują u około 46,1±27,4%. Najczęściej choroba dotyczy osób w wieku 27-50 lat, choć do 85% seniorów może cierpieć na ZBMP. Występuje zarówno u mężczyzn, jak i kobiet, z niektórymi badaniami wskazującymi na przewagę zachorowań u kobiet w stosunku 1,5:1 do 3:1. ZBMP jest jedną z najczęstszych przyczyn przewlekłego bólu regionalnego i stanowi istotne obciążenie dla systemów opieki zdrowotnej, generując koszty rzędu 47 miliardów dolarów rocznie w USA.
aktywny punkt spustowy, bezsenność, ból mięśniowo-szkieletowy, ból neuropatyczny, ból przeniesiony, diagnostyka różnicowa, fibromialgia, kryterium diagnostyczne, napięte pasmo mięśniowe, patofizjologia, patogeneza, powięź, punkt spustowy, siedzący tryb życia, wskaźnik laboratoryjny, zespół bólu mięśniowo-powięziowego - Leksykon chorób i schorzeń
Necrotising fasciitis – Etiologia i przyczyny
Martwicze zapalenie powięzi to ostra, szybko postępująca infekcja bakteryjna tkanek miękkich, głównie powięzi, charakteryzująca się wysoką śmiertelnością (20-80%). Etiologia obejmuje cztery typy: typ I (70-80%) – polimikrobialne zakażenia tlenowymi i beztlenowymi bakteriami, typ II (20-30%) – monomikrobialne zakażenia paciorkowcami grupy A (Streptococcus pyogenes) i czasem Staphylococcus aureus, typ III – zakażenia Clostridium perfringens z obecnością gazu w tkankach, oraz typ IV – zakażenia grzybicze (Candida albicans). Drogi zakażenia to przerwanie ciągłości skóry przez rany, oparzenia, ukąszenia, iniekcje czy urazy. Patogeneza opiera się na produkcji toksyn i enzymów bakteryjnych prowadzących do nekrozy tkanek, zakrzepicy naczyń mikrokrążenia oraz nasilonej odpowiedzi zapalnej z udziałem cytokin (IL-1, IL-6, TNF). Szczególnie zjadliwe są szczepy paciorkowców grupy A wytwarzające białka M i egzotoksyny pirogenne A1.
Aeromonas hydrophila, bakteria beztlenowa, bakteria tlenowa, białko M, Candida albicans, choroba naczyń obwodowych, Clostridium perfringens, egzotoksyna pirogenna, marskość wątroby, martwicze zapalenie powięzi, nowotwór złośliwy, paciorkowcowy zespół wstrząsu toksycznego, paciorkowiec grupy A, powięź, przewlekła choroba nerek, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, Vibrio vulnificus, wąglik iniekcyjny, zakażenie bakteryjne, zakażenie gronkowcowe, zakażenie grzybicze, zakażenie HIV - Leksykon chorób i schorzeń
Necrotising fasciitis – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Martwica powięziowa (necrotizing fasciitis) to ostra, szybko postępująca infekcja bakteryjna tkanek miękkich, prowadząca do destrukcji powięzi, tkanki podskórnej i otaczających tkanek, z wysoką śmiertelnością sięgającą 30-40% przy opóźnionym leczeniu. Choroba wymaga natychmiastowej interwencji chirurgicznej, szerokospektralnej antybiotykoterapii oraz intensywnej opieki medycznej. Wczesne objawy obejmują silny ból nieproporcjonalny do zmian skórnych, szybko narastający obrzęk, zaczerwienienie, twardość skóry z przebarwieniami lub pęcherzami oraz objawy ogólnoustrojowe, takie jak gorączka i wstrząs septyczny. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (podwyższone CRP, OB, leukocytoza), wskaźniku LRINEC, badaniach obrazowych (USG, TK, MRI) oraz ostatecznie eksploracji chirurgicznej, przy czym diagnostyka nie powinna opóźniać pilnej interwencji chirurgicznej. Opieka pielęgniarska koncentruje się na szybkim rozpoznaniu, stabilizacji hemodynamicznej, przygotowaniu do zabiegu, monitorowaniu stanu pacjenta oraz wsparciu procesu leczenia, w tym zarządzaniu bólem i pielęgnacji ran z zastosowaniem aseptyki i terapii podciśnieniowej (NPWT).
antybiotyk o szerokim spektrum, antybiotykoterapia, białko C-reaktywne, debridement, diureza, eksploracja chirurgiczna, infekcja tkanek miękkich, interwencja chirurgiczna, izolacja kontaktowa, izolacja kropelkowa, lek wazoaktywny, leukocytoza, marker zapalny, martwica powięziowa, morfologia krwi, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oddział intensywnej terapii, parametr krzepnięcia, parametry zapalne, perfuzja obwodowa, powięź, profilaktyka przeciwodleżynowa, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rehabilitacja oddechowa, rezonans magnetyczny, sepsa, technika aseptyczna, terapia podciśnieniowa, tkanka podskórna, tomografia komputerowa, wskaźnik LRINEC, wskaźnik śmiertelności, wstrząs septyczny, zakażenie szpitalne, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie tkanki łącznej, zespół interdyscyplinarny, zespół stresu pourazowego, żywienie enteralne, żywienie parenteralne - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekły zespół kompartmentowy wywołany wysiłkiem – Etiologia i przyczyny
Przewlekły zespół ciasnoty przedziałów powięziowych wysiłkowy (CECS) to schorzenie charakteryzujące się wzrostem ciśnienia w przedziałach mięśniowo-powięziowych podczas wysiłku, prowadzącym do upośledzenia perfuzji i niedokrwienia tkanek. Patofizjologia CECS jest wieloczynnikowa, obejmując przerost mięśni (do 20% powiększenia objętości), niepodatność powięzi, zmniejszony powrót żylny oraz mikrourazy. Diagnostyka opiera się na pomiarze ciśnienia wewnątrzprzedziałowego, gdzie wartości diagnostyczne dla kończyn dolnych to: ciśnienie przed wysiłkiem ≥ 15 mmHg, 1 minutę po wysiłku ≥ 30 mmHg oraz 5 minut po wysiłku ≥ 20 mmHg. CECS najczęściej dotyczy przedziału przedniego goleni, ale może występować także w innych lokalizacjach, takich jak przedramię czy udo. Grupy ryzyka to młodzi sportowcy, rekruci wojskowi oraz osoby intensywnie trenujące, a czynniki ryzyka obejmują m.in. nieprawidłową technikę treningu, zaburzenia osi kończyn oraz stosowanie sterydów anabolicznych i suplementów kreatyny.
ból tępy, ciśnienie perfuzji, ciśnienie wewnątrzprzedziałowe, degeneracja tkanek, fasciotomia, fizjoterapia, leczenie zachowawcze, lek przeciwzapalny, mięsień brzuchaty łydki, mięsień płaszczkowaty, miopatia, niedokrwienie, niedotlenienie tkanek, niedrożność żylna, perfuzja tkanek, powięź, powrót żylny, przedział powięziowy, przepływ krwi, przerost mięśni, stopa płaska, toksyna botulinowa, utlenowanie tkanek, wkładka ortopedyczna, zastój krwi, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych