strangulacja
Strangulacja, znana również jako zadzierzgnięcie, to poważny stan zagrażający życiu, polegający na zamknięciu lub ucisku naczyń krwionośnych i dróg oddechowych w obrębie szyi. W medycynie wyróżnia się kilka mechanizmów strangulacji: powieszenie, zadzierzgnięcie przy użyciu pętli, ucisk ręczny (duszenie) oraz przyduszenie ciężarem ciała lub przedmiotem.
Patofizjologia strangulacji obejmuje trzy główne mechanizmy uszkodzenia: zamknięcie naczyń żylnych i tętniczych powodujące niedotlenienie mózgu, zamknięcie dróg oddechowych prowadzące do asfiksji oraz bezpośredni uraz struktur szyi. Już po 10-15 sekundach ucisku tętnic szyjnych może dojść do utraty przytomności, a po 4-5 minutach do nieodwracalnych uszkodzeń mózgu.
Objawy kliniczne strangulacji mogą obejmować: wybroczyny na twarzy i w obrębie spojówek (petechie), obrzęk tkanek miękkich szyi, chrypkę, dysfagię, zaburzenia świadomości oraz neurologiczne objawy ogniskowe. W badaniu obrazowym można stwierdzić złamania kości gnykowej lub chrząstek krtani, uszkodzenia naczyń szyjnych oraz zmiany niedokrwienne w obrębie OUN.
Postępowanie medyczne w przypadku strangulacji wymaga szybkiej oceny i zabezpieczenia drożności dróg oddechowych, w razie potrzeby intubacji, stabilizacji kręgosłupa szyjnego oraz diagnostyki obrazowej w celu oceny uszkodzeń. Pacjenci po epizodzie strangulacji wymagają hospitalizacji i obserwacji, nawet jeśli początkowe objawy są niewielkie, ze względu na ryzyko późnych powikłań neuropsychiatrycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zamknięcie jelit – Objawy
Niedrożność jelit to stan kliniczny charakteryzujący się częściowym lub całkowitym zaburzeniem pasażu treści pokarmowej przez jelito cienkie i/lub grube, wymagający pilnej diagnostyki i interwencji. Typowe objawy obejmują ból brzucha o charakterze kurczowym, wymioty (często zielonkawe lub o zapachu kałowym), wzdęcie, brak możliwości oddania stolca i gazów oraz utratę apetytu. Lokalizacja bólu różni się w zależności od miejsca niedrożności: w jelicie cienkim ból zlokalizowany jest w okolicy pępka lub nadbrzusza, natomiast w jelicie grubym – w dolnej części brzucha, szczególnie po lewej stronie. W przypadku niedrożności całkowitej obserwuje się silny, stały ból, znaczne wzdęcie, całkowity brak wypróżnień i szybkie odwodnienie. Warto podkreślić, że niedokrwienie jelita i strangulacja manifestują się bardzo silnym, nieustającym bólem, co stanowi bezwzględne wskazanie do pilnej interwencji chirurgicznej.
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba uchyłkowa, hipotensja, martwica jelita, niedokrwienie jelita, niedrożność jelit, niedrożność jelita cienkiego, niedrożność jelita grubego, niedrożność rzekoma, niedrożność z zadzierzgnięciem, niewydolność wielonarządowa, obrona mięśniowa, perforacja jelita, płynoterapia, sepsa, sonda nosowo-żołądkowa, strangulacja, wolvulus, wstrząs septyczny, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, zamknięcie jelit, zapalenie otrzewnej, zespół Ogilviego - Leksykon chorób i schorzeń
Zamknięcie jelit – Etiologia i przyczyny
Zamknięcie jelit to stan patologiczny charakteryzujący się częściową lub całkowitą blokadą światła jelita cienkiego lub grubego, uniemożliwiającą prawidłowy pasaż treści pokarmowej, płynów i gazów. Etiologia niedrożności jest zróżnicowana i obejmuje mechaniczne przyczyny, takie jak zrosty pooperacyjne (60-75% przypadków niedrożności jelita cienkiego), przepukliny (10-20%), nowotwory (10-20% w jelicie cienkim, 50-60% w jelicie grubym), choroby zapalne (np. choroba Leśniowskiego-Crohna), skręt jelita, wgłobienie, kamienie żółciowe oraz ciała obce. Niedrożność czynnościowa (ileus) wynika z zaburzeń perystaltyki jelitowej i może być spowodowana m.in. zabiegami chirurgicznymi, infekcjami, lekami (opioidy, leki przeciwcholinergiczne), zaburzeniami elektrolitowymi (np. hipokaliemia), chorobami neurologicznymi i układowymi. Lokalizacja niedrożności determinuje dominujące przyczyny – zrosty i przepukliny dominują w jelicie cienkim, natomiast nowotwory i zapalenie uchyłków w jelicie grubym.
choroba Hirschsprunga, choroba Leśniowskiego-Crohna, kamienie żółciowe, martwica tkanki jelitowej, niedrożność czynnościowa, niedrożność jelita cienkiego, niedrożność jelita grubego, niedrożność jelitowa, pasaż treści pokarmowej, perforacja, perystaltyka jelitowa, przewód pokarmowy, rak okrężnicy, sepsa, skręt jelita, strangulacja, uwięźnięcie jelita, uwięźnięta przepuklina, wgłobienie, zamknięcie jelit, zapalenie otrzewnej, zapalenie uchyłków, zastawka krętniczo-kątnicza - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina pępkowa – Patofizjologia i mechanizm
Przepuklina pępkowa (hernia umbilicalis) to defekt przedniej powłoki brzusznej w okolicy pępka, wynikający z niepełnego zamknięcia pierścienia pępkowego po urodzeniu u dzieci lub nabytego osłabienia mięśni i powięzi u dorosłych. U niemowląt defekt powstaje na skutek niezamknięcia pierścienia powięziowego, co jest częstsze u wcześniaków i noworodków z masą urodzeniową 1-1,5 kg (do 84% przypadków). U dorosłych przepukliny pępkowe są najczęściej nabyte (90%) i związane z przewlekłym wzrostem ciśnienia wewnątrzbrzusznego (np. otyłość, wodobrzusze, przewlekły kaszel, ciąże mnogie). Przepukliny u pacjentów z marskością wątroby i wodobrzuszem występują u około 20% chorych i cechują się szybkim powiększaniem oraz wysokim ryzykiem powikłań, takich jak uwięźnięcie i niedokrwienie. Ryzyko uwięźnięcia i niedokrwienia u dorosłych jest znacznie wyższe niż u dzieci, a powikłania te mogą prowadzić do zgorzeli i sepsy zagrażającej życiu.
ciśnienie wewnątrzbrzuszne, cukrzyca, dializa otrzewnowa, guz jamy brzusznej, kolagen typu I, linea alba, marskość wątroby, mięsień brzucha, mięsień prosty brzucha, naprawa laparoskopowa, naprawa z użyciem siatki, niedokrwienie, niedrożność jelit, niewydolność nerek, niska masa urodzeniowa, otyłość, pierścień pępkowy, powięź, powięź pępkowa, przepuklina pępkowa, przewlekłe zaparcie, przewlekły kaszel, rozciąganie mięśni brzucha, rozwój embriologiczny, ściana jamy brzusznej, strangulacja, technika chirurgiczna, uwięźnięcie, wodobrzusze, zaburzenie tkanki łącznej, zespół Downa, zgorzel, żyła pępkowa - Leksykon chorób i schorzeń
Wypadanie odbytnicy – Objawy
Wypadanie odbytnicy (rectal prolapse) to patologiczne wysunięcie odbytnicy przez kanał odbytu, najczęściej dotykające kobiety po 50. roku życia, z sześciokrotnie wyższą częstością niż u mężczyzn. Schorzenie dzieli się na wypadanie wewnętrzne (intussuscepcja), wypadanie błony śluzowej oraz wypadanie całkowite (zewnętrzne). Objawy rozwijają się stopniowo i obejmują czerwonawą masę wystającą przez odbyt, uczucie niepełnego wypróżnienia, zaparcia (występujące u 30-67% pacjentów), trudności z defekacją oraz nietrzymanie stolca, które dotyczy 50-75% chorych. W zaawansowanych stadiach dochodzi do trwałego wypadania odbytnicy, wymagającego ręcznego repozycjonowania, a także do powikłań takich jak owrzodzenia, osłabienie mięśnia zwieracza i uszkodzenie nerwów, co pogarsza inkontynencję kałową. Dodatkowo mogą wystąpić krwawienia, świąd, ból i wydzielina śluzowa.
błona śluzowa, ból miednicy, cystocele, dysfagia, dyspareunia, inkontynencja kałowa, intussuscepcja, jelito grube, kanał odbytu, krwawienie z odbytu, leczenie chirurgiczne, martwica tkanki, nietrzymanie stolca, odbytnica, owrzodzenie, perforacja odbytnicy, strangulacja, uwięźnięcie odbytnicy, wydzielina śluzowa, wypadanie błony śluzowej odbytnicy, wypadanie całkowite odbytnicy, wypadanie macicy, wypadanie odbytnicy, wypadanie wewnętrzne odbytnicy, zaburzenia dna miednicy, zwieracz odbytu