terapia paracetamolem

Terapia paracetamolem (acetaminofenem) stanowi jedną z najpowszechniej stosowanych metod farmakologicznego leczenia bólu i gorączki. Lek ten charakteryzuje się działaniem przeciwbólowym i przeciwgorączkowym, jednak w przeciwieństwie do niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) wykazuje jedynie minimalne działanie przeciwzapalne.

Mechanizm działania paracetamolu opiera się głównie na hamowaniu cyklooksygenazy (COX) w ośrodkowym układzie nerwowym, co prowadzi do zmniejszenia syntezy prostaglandyn. Standardowe dawkowanie dla dorosłych wynosi 500-1000 mg co 4-6 godzin, nie przekraczając 4000 mg na dobę, jednak nowsze wytyczne sugerują ograniczenie do 3000 mg na dobę, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu.

Istotnym aspektem terapii paracetamolem jest monitorowanie bezpieczeństwa wątrobowego. Hepatotoksyczność stanowi najpoważniejsze działanie niepożądane, występujące głównie przy przedawkowaniu lub u pacjentów z chorobami wątroby, niedożywieniem czy nadużywających alkoholu. Paracetamol jest metabolizowany głównie w wątrobie, a jego toksyczny metabolit (N-acetylo-p-benzochinoniminę) w warunkach przedawkowania może prowadzić do uszkodzenia hepatocytów.

W praktyce klinicznej paracetamol jest lekiem pierwszego wyboru w terapii bólu o nasileniu łagodnym do umiarkowanego oraz w kontroli gorączki. Znajduje szerokie zastosowanie w pediatrii, geriatrii oraz u pacjentów z przeciwwskazaniami do stosowania NLPZ. W leczeniu bólu o większym nasileniu często stosuje się go jako komponent terapii multimodalnej, w połączeniu z innymi analgetykami.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl