cukrzycowa nefropatia kłębuszkowa

Cukrzycowa nefropatia kłębuszkowa to jedno z najpoważniejszych powikłań mikronaczyniowych cukrzycy, charakteryzujące się postępującym uszkodzeniem kłębuszków nerkowych. Proces chorobowy rozpoczyna się od hiperperfuzji i hiperfiltracji kłębuszkowej, co prowadzi do pogrubienia błony podstawnej kłębuszków oraz rozrostu macierzy mezangialnej.

W patofizjologii nefropatii cukrzycowej kluczową rolę odgrywają hiperglikemia, aktywacja szlaków poliolowego i heksozaminowego, stres oksydacyjny oraz glikacja białek. Dodatkowo dochodzi do aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron, co nasila procesy włóknienia i stan zapalny w obrębie nerek.

Klinicznie nefropatia cukrzycowa manifestuje się początkowo mikroalbuminurią (30-300 mg/dobę), następnie jawnym białkomoczem (>300 mg/dobę), a w zaawansowanych stadiach obniżeniem filtracji kłębuszkowej (GFR) i rozwojem przewlekłej choroby nerek. Charakterystyczne zmiany histopatologiczne obejmują ekspansję mezangium, zmiany guzkowate Kimmelstiela-Wilsona oraz szkliwienie kłębuszków nerkowych.

Wczesne wykrycie i leczenie nefropatii cukrzycowej ma kluczowe znaczenie dla spowolnienia progresji choroby. Podstawowe działania terapeutyczne obejmują ścisłą kontrolę glikemii, normalizację ciśnienia tętniczego (z preferencją dla inhibitorów ACE lub sartanów), modyfikację stylu życia oraz leczenie współistniejących zaburzeń lipidowych. W ostatnich latach wykazano również korzyści ze stosowania inhibitorów SGLT-2 oraz agonistów receptora GLP-1 w nefroprotekcji u pacjentów z cukrzycą.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl