guttata
Pityriasis rosea guttata (odra grzybicza kropelkowa) to odmiana pityriasis rosea, charakteryzująca się występowaniem drobnych, kropelkowych wykwitów skórnych o średnicy 2-3 mm. W przeciwieństwie do klasycznej postaci, w której dominuje tzw. blaszka macierzysta i wtórna wysypka w kształcie choinki, w odmianie guttata wykwity są liczne, drobne i rozsiane na tułowiu oraz proksymalnych częściach kończyn.
Etiologia schorzenia pozostaje nie w pełni wyjaśniona, choć najczęściej wiąże się ją z infekcją wirusową, szczególnie herpeswirusami HHV-6 i HHV-7. Choroba ma charakter samoograniczający się i zwykle ustępuje samoistnie po 6-8 tygodniach. Diagnostyka różnicowa obejmuje łuszczycę kropelkową, kiłę wtórną oraz reakcje polekowe.
Leczenie pityriasis rosea guttata jest głównie objawowe i obejmuje stosowanie emolientów, miejscowych glikokortykosteroidów o średniej mocy oraz doustnych leków przeciwhistaminowych w celu złagodzenia świądu. W przypadkach nasilonych objawów można rozważyć fototerapię UVB lub krótkotrwałą terapię doustnymi glikokortykosteroidami.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Dystrofia Fuchsa to postępująca, niezapalna choroba rogówki, charakteryzująca się obumieraniem komórek śródbłonka, co prowadzi do obrzęku rogówki i pogorszenia widzenia. Choroba ma podłoże genetyczne, częściej dotyka kobiety i zwykle manifestuje się klinicznie w wieku 50-60 lat, mimo że zmiany mogą zaczynać się już w 20-30 roku życia. Diagnostyka opiera się na badaniu w lampie szczelinowej, pachymetrii oraz ocenie gęstości komórek śródbłonka, co jest kluczowe zwłaszcza przed planowaną operacją zaćmy. Wartości referencyjne obejmują minimalną gęstość komórek śródbłonka na poziomie 1000 komórek/mm² oraz grubość rogówki poniżej 640 μm, które chronią przed rozwojem keratopatii pęcherzowej po zabiegu zaćmy. Objawy obejmują poranne pogorszenie widzenia, efekt halo, światłowstręt, uczucie ziarnistości oraz w zaawansowanych stadiach bolesne pęcherze na rogówce.
astygmatyzm, błona Descemeta, chirurgia refrakcyjna, DMEK, DSAEK, DSO, dystrofia Fuchsa, efekt halo, fotofobia, guttata, keratopatia pęcherzowa, keratoplastyka drążąca, keratoplastyka endotelialna, komórki śródbłonka, krople hipertoniczne, lampa szczelinowa, LASIK, miękkie soczewki kontaktowe, niewyraźne widzenie, obrzęk rogówki, odrzucenie przeszczepu, ostrość wzroku, pachymetria, przeszczep rogówki, śródbłonek rogówki, upośledzenie wzroku, zaćma -
Leksykon chorób i schorzeń
Dystrofia Fuchsa to postępująca choroba rogówki, charakteryzująca się utratą komórek śródbłonka rogówki, tworzeniem guttatów oraz obrzękiem zrębu, prowadzącym do upośledzenia widzenia. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca predyspozycje genetyczne (m.in. mutacje w genach COL8A2, TCF4 z ekspansją powtórzeń trinukleotydowych CTG18.1, DMPK, ZEB1, SLC4A11 oraz nowo odkryte mutacje KANK4, LAMC1 i ATP1B1), czynniki środowiskowe (ekspozycja na UV, palenie tytoniu) oraz stres oksydacyjny. Choroba wykazuje autosomalny dominujący wzór dziedziczenia z niepełną penetracją i zmienną ekspresyjnością, a ryzyko rozwoju choroby wzrasta u osób z rodzinną historią, kobiet po menopauzie oraz pacjentów z cukrzycą i innymi schorzeniami metabolicznymi. Komórki śródbłonka wykazują zwiększoną podatność na stres oksydacyjny, co prowadzi do apoptozy i dysfunkcji pompy sodowo-potasowej, skutkując obrzękiem rogówki i pogrubieniem, a liczba komórek śródbłonka może spaść poniżej 500/mm² już w wieku 50 lat (norma u zdrowych osób w wieku 80 lat to 1500-2500/mm²). Ekspozycja na UVA indukuje enzym CYP1B1, który metabolizuje estrogeny do toksycznych metabolitów uszkadzających DNA, co tłumaczy wyższą częstość choroby u kobiet (około 70%).
apoptoza śródbłonka, błona Descemeta, bullae, Descemet Stripping Only, dysfunkcja mitochondrialna, dystrofia Fuchsa, dziedziczenie autosomalne dominujące, ekspansja CTG18.1, ekspozycja na UV, gen DMPK, gen TCF4, guttata, obrzęk rogówki, obrzęk zrębu, pompa sodowo-potasowa, śródbłonek rogówki, stres oksydacyjny, terapia genetyczna, terapia genowa, zmienna ekspresyjność -
Leksykon chorób i schorzeń
Dystrofia Fuchsa to postępująca choroba rogówki, charakteryzująca się utratą komórek śródbłonka i obrzękiem rogówki. W początkowym stadium stosuje się leczenie zachowawcze, takie jak hipertoniczne krople z chlorkiem sodu w stężeniach 2% lub 5%, które działają osmotycznie, oraz miejscowe steroidy i miękkie soczewki kontaktowe. Jednakże te metody zapewniają jedynie tymczasową ulgę i nie zatrzymują progresji choroby. Nowe terapie farmakologiczne, w tym inhibitory kinazy Rho (ROCK) jak ripasudil i netarsudil, wykazują zdolność do poprawy funkcji śródbłonka i redukcji obrzęku rogówki. Terapia antyoksydacyjna również stanowi obiecujące podejście przeciwdziałające stresowi oksydacyjnemu. W zaawansowanych stadiach, gdy leczenie zachowawcze jest nieskuteczne, wskazane jest leczenie chirurgiczne, z przeszczepem rogówki jako standardem, gdzie najczęściej stosuje się keratoplastykę endotelialną (EK) – DSEK/DSAEK lub DMEK, z preferencją dla DMEK ze względu na lepsze wyniki wizualne i niższe ryzyko odrzutu.
błona Descemeta, chlorek sodu, czynniki wzrostu, Descemet Stripping Only, DMEK, DSAEK, dystrofia Fuchsa, grubość rogówki, guttata, inżynieria tkankowa, jaskra, keratoplastyka endotelialna, komora przednia oka, komórki macierzyste, krople hipertoniczne, obrzęk nabłonka rogówki, odrzucenie przeszczepu, oligonukleotydy antysensowne, śródbłonek rogówki, stres oksydacyjny, terapia genowa, terapia komórkowa, terapia neuroprotekcyjna, zaćma
