próba z bromosulfoftaleiną
Próba z bromosulfoftaleiną (BSP) to dawniej stosowany test diagnostyczny oceniający funkcję wątroby, szczególnie jej zdolność do wychwytywania, metabolizowania i wydzielania związków organicznych. Bromosulfoftaleina to barwnik, który po dożylnym podaniu jest szybko wychwytywany przez hepatocyty, metabolizowany, a następnie wydzielany do żółci.
W standardowej procedurze po dożylnym podaniu BSP, oznaczano jej stężenie w surowicy krwi po 45 minutach. U osób zdrowych w tym czasie z krwi powinno zostać usunięte ponad 95% podanego barwnika. Retencja BSP powyżej 5% wskazywała na upośledzenie funkcji wątroby, szczególnie w zakresie transportu wewnątrzkomórkowego i wydzielania żółciowego.
Test BSP został w dużej mierze zastąpiony nowocześniejszymi i bezpieczniejszymi metodami diagnostycznymi, takimi jak oznaczanie poziomu bilirubiny, aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST, ALP, GGTP) czy badania obrazowe. Przyczyną wycofania tej metody były przypadki ciężkich reakcji alergicznych, włącznie z reakcjami anafilaktycznymi, oraz wprowadzenie dokładniejszych i mniej inwazyjnych metod oceny funkcji wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Ruskogenina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ruskogenina, aktywny składnik preparatów Ruskorex (maść 10 mg/g, czopki 25 mg/czopek), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Nie stwierdzono działania teratogennego po podaniu wyciągu z Ruscus aculeatus w dawce pięciokrotnie przekraczającej dawkę terapeutyczną u ludzi. Toksyczność ostra ruskogeniny jest niska, z LD50 wynoszącym 3000 mg/kg mc. u myszy i szczurów, co jest dziesięciokrotnie wyższą wartością niż dla chlorowodorku tetrakainy (LD50 = 300 mg/kg mc.).
badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, chlorowodorek tetrakainy, dawka śmiertelna, działanie teratogenne, funkcja wydzielnicza wątroby, morfologia krwi, nadnercze, próba z bromosulfoftaleiną, ruskogenina, Ruskorex, ruszczyk kolczasty, śledziona, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wątroba, zmiana histologiczna - Leksykon substancji czynnych
Tetrakaina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Tetrakaina, stosowana jako środek miejscowo znieczulający, wykazuje stosunkowo wysoką toksyczność ogólnoustrojową z dawką śmiertelną LD50 wynoszącą 300 mg/kg masy ciała u myszy po podaniu doustnym. Badania przedkliniczne na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność i rozwój pourodzeniowy potomstwa, nawet przy dawkach toksycznych dla matek. Połączenie tetrakainy z lidokainą, stosowane w produkcie Rapydan, również nie wykazało teratogenności ani genotoksyczności, choć metabolit lidokainy, 2,6-ksylidyna, wykazuje potencjał genotoksyczny in vitro i rakotwórczy u szczurów, co jednak nie przekłada się na ryzyko kliniczne przy krótkotrwałym, miejscowym stosowaniu. W przypadku połączenia tetrakainy z ruskogeniną (produkt Ruskorex) toksyczność ruskogeniny jest znacznie niższa (LD50 = 3000 mg/kg), a badania długoterminowe nie wykazały negatywnego wpływu na morfologię krwi ani histologię narządów wewnętrznych, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa tej kombinacji.
badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, chlorowodorek tetrakainy, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, lidokaina, morfologia krwi, organogeneza, parametr farmakokinetyczny, plaster Rapydan, potencjał genotoksyczny, próba z bromosulfoftaleiną, rozwój pourodzeniowy, ruskogenina, środek miejscowo znieczulający, tetrakaina, toksyczność ogólna, wyciąg z ruszczyka kolczastego, zmiana histologiczna