łuk odruchowy
Łuk odruchowy to podstawowa jednostka funkcjonalna układu nerwowego odpowiedzialna za reakcje odruchowe organizmu. Składa się z kilku elementów tworzących zamknięty obwód neuronalny: receptora, neuronu czuciowego (aferentnego), ośrodka integracyjnego w rdzeniu kręgowym lub pniu mózgu, neuronu ruchowego (eferentnego) oraz efektora.
W najprostszym, monosynaptycznym łuku odruchowym (np. odruch kolanowy) impuls z receptora przekazywany jest bezpośrednio z neuronu czuciowego na neuron ruchowy. W łukach polisynaptycznych (np. odruch cofania) występują dodatkowo interneurony (neurony pośredniczące) między neuronem czuciowym a ruchowym, co umożliwia bardziej złożone przetwarzanie informacji.
Łuki odruchowe stanowią podstawę funkcjonowania wielu ważnych klinicznie odruchów, których badanie ma istotne znaczenie diagnostyczne w neurologii. Zaburzenia w obrębie poszczególnych elementów łuku odruchowego mogą wskazywać na określone patologie układu nerwowego, w tym uszkodzenia rdzenia kręgowego, korzeni nerwowych czy nerwów obwodowych.
W praktyce klinicznej ocena odruchów opartych na łukach odruchowych (np. odruchów ścięgnistych, odruchów powierzchniowych, odruchów patologicznych) stanowi integralną część badania neurologicznego, pozwalając na lokalizację potencjalnych uszkodzeń układu nerwowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Synkopa wazowagalna – Patofizjologia i mechanizm
Synkopa wazowagalna jest najczęstszą formą omdlenia odruchowego, wynikającą z przejściowego globalnego niedokrwienia mózgu spowodowanego dysregulacją ciśnienia tętniczego i spadkiem mózgowego ciśnienia perfuzyjnego. Patofizjologia obejmuje złożony łuk odruchowy z częścią aferentną, aktywowaną przez bodźce takie jak stres czy ból, oraz częścią eferentną, prowadzącą do zwiększonej aktywności przywspółczulnej i wycofania współczulnej. W fazie przedomdleniowej obserwuje się spadek pojemności minutowej serca o 35-48% oraz wzrost oporu naczyniowego o 12-44% względem wartości wyjściowych, co skutkuje hipotensją i bradykardią, a w skrajnych przypadkach asystolią. Spektrum odpowiedzi hemodynamicznych obejmuje odpowiedź kardioinhibicyjną (znaczący spadek HR i kurczliwości) oraz wazodepresyjną (spadek ciśnienia tętniczego do nawet 80/20 mmHg bez istotnej zmiany HR), z dominacją mechanizmu zależną od wieku pacjenta.
angiotensyna, autonomiczny układ nerwowy, autoregulacja mózgowa, ciśnienie tętnicze, dysfagia, endogenny opioid, endotelina, endotelina-1, epinefryna, jądro pasma samotnego, kardioneuroablacja, katecholamina, kurczliwość serca, lewa komora, łuk odruchowy, mechanoreceptor, mózgowe ciśnienie perfuzyjne, napięcie naczyniowe, nerw błędny, neuropeptyd Y, niedociśnienie, niedokrwienie mózgu, niezmielinizowane włókno C, objętość wyrzutowa, odruch trójdzielno-sercowy, omdlenie odruchowe, omdlenie wazowagalne, opór naczyniowy, pojemność minutowa serca, renina, rozszerzenie naczyń, serotonina, stymulacja cholinergiczna, synkopa wazowagalna, systemowy opór naczyniowy, test pochyleniowy, wazopresyna, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowy, zmienność rytmu serca - Leksykon chorób i schorzeń
Czkawka – Leczenie
Czkawka to mimowolne skurcze przepony z nagłym zamknięciem głośni, trwające od kilku minut do ponad miesiąca, klasyfikowana jako ostra (<48h), przetrwała (>48h do <1 miesiąca) i nieustępująca (>1 miesiąc). Przetrwała i nieustępująca czkawka wymaga diagnostyki w celu identyfikacji przyczyny, która może obejmować refluks żołądkowo-przełykowy, nowotwory czy udar mózgu. Leczenie przyczynowe jest kluczowe, a w przypadku braku skuteczności lub nieznanej etiologii stosuje się farmakoterapię. Leki pierwszego wyboru to baklofen (5-20 mg 3x/d), agonista receptorów GABA-B, oraz gabapentyna (300-600 mg 3x/d), szczególnie u pacjentów z ośrodkowym zaangażowaniem układu nerwowego. Chlorpromazyna (25-50 mg 3x/d) i metoklopramid (10 mg co 8h) są lekami drugiego wyboru, jednak chlorpromazyna została niedawno wycofana przez FDA z powodu działań niepożądanych. Niefarmakologiczne metody przerwania krótkotrwałej czkawki obejmują stymulację nerwu błędnego, manewry oddechowe i inne techniki, choć ich skuteczność jest zmienna.
analog GABA, antagonista dopaminy, baklofen, chlorpromazyna, choroba nowotworowa, gabapentyna, głośnia, inhibitor pompy protonowej, interakcja lekowa, kanały wapniowe, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpsychotyczny, łuk odruchowy, manewr Valsalvy, mikronaczyniowa dekompresja, nerw błędny, nerw przeponowy, objawy pozapiramidowe, opieka paliatywna, przepona, radiofrekwencja pulsacyjna, rak płuca, receptor GABA-B, refluks żołądkowo-przełykowy, stymulacja nerwu błędnego, udar mózgu, zatoka szyjna, zwój gwiaździsty