wapno barowe
Wapno barowe to związek chemiczny będący mieszaniną tlenku baru (BaO) i nadtlenku baru (BaO₂). Historycznie stosowane było w medycynie jako środek kontrastowy w badaniach radiologicznych przewodu pokarmowego. Po doustnym podaniu, wapno barowe tworzy nieprzepuszczalną dla promieni rentgenowskich zawiesinę, która umożliwia uwidocznienie struktur przewodu pokarmowego.
Obecnie w diagnostyce medycznej używa się głównie siarczanu baru (BaSO₄), który zastąpił wapno barowe ze względu na lepszy profil bezpieczeństwa. Siarczan baru jest praktycznie nierozpuszczalny w wodzie i płynach ustrojowych, co minimalizuje ryzyko wchłaniania jonów baru, które są toksyczne dla organizmu. Związki baru stosowane jako środki kontrastowe umożliwiają przeprowadzanie badań takich jak pasaż przewodu pokarmowego, wlew doodbytniczy czy badanie przełyku.
Warto podkreślić, że preparaty barowe są przeciwwskazane u pacjentów z podejrzeniem perforacji przewodu pokarmowego, ponieważ przedostanie się baru do jamy otrzewnej może prowadzić do ciężkiego zapalenia otrzewnej i powikłań septycznych. W takich przypadkach stosuje się alternatywne, wodnorozpuszczalne środki kontrastowe.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Sewofluran, substancja czynna produktu Sojourn (100%, płyn do inhalacji parowej), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach toksykologicznych, reprodukcyjnych i mutagennych. Nie stwierdzono specyficznej toksyczności narządowej po podaniu jednorazowym i wielokrotnym. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i królikach, przy dawkach do 1 MAC, nie zaobserwowano teratogenności ani upośledzenia płodności, choć u szczurów poddanych wielokrotnej ekspozycji odnotowano zmniejszenie liczby zagnieżdżeń i ciąż oraz wydłużenie czasu trwania ciąży przy stężeniach subanestetycznych. Sewofluran nie wykazuje działania mutagennego w testach in vitro i in vivo, w tym w teście Amesa, jednak brak jest dedykowanych badań dotyczących potencjalnej kancerogenności. W badaniach na psach potwierdzono brak negatywnego wpływu na układ krążenia, w tym brak zespołu podkradania z krążenia wieńcowego oraz prawidłowe krążenie wątrobowe i nerkowe podczas znieczulenia.
aberracja chromosomowa, aktywność elektryczna mózgu, badanie EEG, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja inhalacyjna, funkcja poznawcza, hipokapnia, inhalacja parowa, krążenie mózgowe, martwica komórek, metabolizm mózgowy, minimalne stężenie pęcherzykowe, napad padaczkowy, nefrotoksyczność, niedokrwienie mięśnia sercowego, normokapnia, pochłaniacz CO2, potencjał mutagenny, sewofluran, synaptogeneza, test Amesa, toksyczność ostra i przewlekła, wapno barowe, wapno sodowane, zaburzenie czynności nerek, zagnieżdżenie zapłodnionej komórki jajowej, zespół podkradania wieńcowego, znieczulenie niskoprzepływowe -
Leksykon substancji czynnych
Desfluran jest wziewnym środkiem znieczulającym, który powinien być stosowany wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny z dostępem do specjalistycznego sprzętu monitorującego i resuscytacyjnego. U pacjentów z predyspozycjami do hipertermii złośliwej (np. dystrofie mięśniowe, zespół Kinga-Denborough) desfluran może wywołać stan hipermetabolizmu mięśni szkieletowych, objawiający się hiperkapnią, sztywnością mięśni, częstoskurczem i niestabilnym ciśnieniem tętniczym. W przypadku wystąpienia hipertermii złośliwej konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku, podanie dożylne dantrolenu oraz intensywna terapia podtrzymująca, w tym monitorowanie i podtrzymywanie diurezy z uwagi na ryzyko niewydolności nerek. Desfluran jest przeciwwskazany u pacjentów ze znaną skłonnością do hipertermii złośliwej. Ponadto, u pacjentów z chorobami nerwowo-mięśniowymi, zwłaszcza dystrofią Duchenne’a, stosowanie desfluranu może prowadzić do hiperkaliemii i zaburzeń rytmu serca, co wymaga natychmiastowego leczenia i diagnostyki w kierunku utajonej miopatii.
alergiczne zapalenie wątroby, arytmia, choroba wieńcowa, ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego, częstoskurcz, dantrolen sodowy, dystrofia mięśniowa, dystrofia mięśniowa Duchenne’a, dystrofia miotoniczna, hiperkaliemia, hiperkapnia, hipertermia złośliwa, hipowolemia, karboksyhemoglobina, kinaza kreatynowa, marskość wątroby, martwica wątroby, maska krtaniowa, mioglobinuria, nadciśnienie śródczaszkowe, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, sinica, skurcz krtani, skurcz oskrzeli, sukcynylocholina, suksametonium, torsade de pointes, wapno barowe, wapno sodowane, wirusowe zapalenie wątroby, zespół Kinga-Denborough, żółtaczka
