odrzucenie przeszczepu alogenicznego

Odrzucenie przeszczepu alogenicznego to proces immunologiczny, w którym układ odpornościowy biorcy reaguje przeciwko tkankom lub narządom pochodzącym od genetycznie odmiennego dawcy. Jest to jedno z głównych wyzwań w transplantologii, które może prowadzić do utraty funkcji przeszczepu, a w konsekwencji do konieczności jego usunięcia.

Wyróżnia się trzy główne typy odrzucenia przeszczepu: nadostre (występuje w ciągu minut do godzin po transplantacji), ostre (dni do tygodni) oraz przewlekłe (miesiące do lat). Mechanizm odrzucenia opiera się na rozpoznaniu obcych antygenów zgodności tkankowej (HLA) przez limfocyty T biorcy, co inicjuje kaskadę reakcji immunologicznych wymierzonych przeciwko przeszczepowi.

Profilaktyka odrzucenia przeszczepu obejmuje dokładny dobór dawcy pod względem zgodności HLA, stosowanie immunosupresji farmakologicznej oraz monitorowanie funkcji przeszczepu. Współczesne protokoły immunosupresyjne opierają się na kombinacji leków o różnych mechanizmach działania, takich jak inhibitory kalcyneuryny (cyklosporyna, takrolimus), antymetabolity (mykofenolan mofetylu), inhibitory mTOR oraz leki biologiczne.

Diagnostyka odrzucenia przeszczepu opiera się na ocenie klinicznej, parametrach laboratoryjnych oraz badaniach obrazowych, jednak złotym standardem pozostaje biopsja przeszczepu z oceną histopatologiczną. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie odrzucenia, najczęściej poprzez intensyfikację immunosupresji, zwiększa szanse na zachowanie funkcji narządu i długoterminowe przeżycie przeszczepu.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl