parestezja języka

Parestezja języka to zaburzenie czucia objawiające się nieprawidłowymi doznaniami sensorycznymi, takimi jak mrowienie, drętwienie, pieczenie czy kłucie w obrębie języka, bez występowania widocznych zmian organicznych. Jest to objaw, a nie choroba sama w sobie, wymagający diagnostyki w celu ustalenia przyczyny.

Etiologia parestezji języka może być zróżnicowana. Wśród najczęstszych przyczyn wymienia się: neuropatie obwodowe, zaburzenia nerwu językowo-gardłowego lub trójdzielnego, niedobory witamin (szczególnie z grupy B), zaburzenia endokrynologiczne (np. niedoczynność tarczycy), reakcje alergiczne, leki (m.in. niektóre antybiotyki, leki przeciwdepresyjne), urazy mechaniczne języka, stany zapalne jamy ustnej oraz zespół pieczenia jamy ustnej (BMS).

Diagnostyka parestezji języka powinna obejmować szczegółowy wywiad, badanie neurologiczne, badania laboratoryjne (morfologia, poziom witamin, hormony tarczycy) oraz w uzasadnionych przypadkach badania obrazowe (MRI) w celu wykluczenia zmian organicznych w obrębie układu nerwowego. Niekiedy konieczna jest konsultacja wielospecjalistyczna (neurolog, stomatolog, endokrynolog).

Leczenie parestezji języka jest ukierunkowane na przyczynę podstawową. W przypadku niedoborów witaminowych stosuje się suplementację, w neuropatiach – leki przeciwbólowe i przeciwdrgawkowe (gabapentyna, pregabalina), przy zespole pieczenia jamy ustnej – leki przeciwdepresyjne (w niskich dawkach), benzodwuazepiny lub klonazepam miejscowo. Istotna jest również eliminacja potencjalnych czynników drażniących, takich jak ostre potrawy, alkohol czy papierosy.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Działania niepożądane – Faringan 5 mg + 1,5 mg

Produkt leczniczy Faringan, zawierający 5 mg chloroheksydyny dichlorowodorku oraz 1,5 mg benzokainy w formie tabletek do ssania, może wywoływać działania niepożądane o częstości rzadkiej (≥1/10 000 do <1/1000). Do najistotniejszych należą methemoglobinemia, będąca efektem utlenienia hemoglobiny do formy Fe³⁺, co prowadzi do obniżenia zdolności transportu tlenu i objawia się sinicą, dusznością, zawrotami głowy oraz zaburzeniami świadomości. Długotrwałe stosowanie (>7 dni) chloroheksydyny może powodować przebarwienia zębów i języka, a także parestezje i pieczenie języka. Ponadto, lek może wywoływać reakcje immunologiczne, w tym reakcje alergiczne i wstrząs anafilaktyczny, stanowiący zagrożenie życia wymagające natychmiastowej interwencji.
benzokaina, chloroheksydyny dichlorowodorek, duszność, methemoglobinemia, miejscowe podrażnienie, mrowienie języka, obrzęk krtani, parestezja języka, pieczenie języka, przebarwienie języka, przebarwienie zębów, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, sinica, spadek ciśnienia tętniczego, tabletka do ssania, transport tlenu, trudność w oddychaniu, utleniona hemoglobina, utlenione żelazo hemoglobiny, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie smaku, zaburzenie świadomości, zawrót głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Paroex 1,2 mg/ml

Produkt leczniczy Paroex, zawierający 1,2 mg/ml chloroheksydyny diglukonianu w roztworze do płukania jamy ustnej, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości występowania. Do najczęstszych należą odwracalne brązowawe przebarwienia zębów, wypełnień stomatologicznych oraz powierzchni języka (≥1/1000 do <1/100), które można ograniczyć poprzez redukcję spożycia barwiących napojów, takich jak herbata, kawa i czerwone wino. Rzadziej obserwuje się zwiększone tworzenie płytki nazębnej oraz krwawienia z dziąseł po szczotkowaniu (≥1/10 000 do <1/1000). Bardzo rzadko występują podrażnienia i złuszczające zmiany śluzówki jamy ustnej oraz reakcje nadwrażliwości, w tym ciężkie reakcje alergiczne manifestujące się skurczem oskrzeli, dusznością, obrzękiem okołooczodołowym, niedociśnieniem tętniczym i wstrząsem anafilaktycznym (<1/10 000). Z częstością nieznaną zgłaszano również zapalenie przyusznic, dysfagię, parestezje języka oraz alergiczne kontaktowe zapalenie skóry.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, chloroheksydyna diglukonian, dysfagia, krwawienie dziąseł, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, obrzęk okołooczodołowy, parestezja języka, płukanie jamy ustnej, płytka nazębna, podmiot odpowiedzialny, podrażnienie śluzówki, profil bezpieczeństwa leku, przebarwienie zębów, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, zaburzenia smaku, zapalenie przyusznicy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Lignocain 2% 20 mg/ml

Przedawkowanie lidokainy (Lignocain 2%, 20 mg/ml) prowadzi do dwufazowej toksyczności obejmującej ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz układ sercowo-naczyniowy. Faza pobudzenia charakteryzuje się objawami neurologicznymi, takimi jak parestezje języka, niepokój, delirium, drgawki, dyzartria oraz zawroty głowy, a także objawami układu krążenia, w tym tachykardią i nadciśnieniem tętniczym. Wczesne symptomy to mrowienie w obrębie języka i ust, drżenie mięśni zwiastujące napad drgawek oraz zaburzenia słuchu i wzroku. Faza depresji obejmuje ciężką depresję OUN z śpiączką i zatrzymaniem oddychania oraz zaburzenia hemodynamiczne, takie jak nagłe niedociśnienie, niewyczuwalny puls i zatrzymanie akcji serca, wynikające z ujemnego działania inotropowego lidokainy i ograniczenia pojemności minutowej serca.
barbiturany, depresja oddychania, depresja układów, dyzartria, działanie inotropowe, działanie uspokajające, lek analeptyczny, Lignocain, nadciśnienie tętnicze, nagłe niedociśnienie, niepokój psychoruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja języka, przedawkowanie lidokainy, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, śpiączka, tachykardia, toksyczność lidokainy, układ sercowo-naczyniowy, wagotonia, zaburzenia hemodynamiczne, zatrucie lidokainą, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie oddychania, znieczulenie rdzeniowe
Leksykon substancji czynnych
Chloroheksydyna – Działania niepożądane

Chloroheksydyna, stosowana miejscowo w preparatach antyseptycznych, wykazuje udokumentowaną skuteczność, jednak jej użycie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości o różnym nasileniu. Najczęściej obserwuje się kontaktowe zapalenie skóry (≥1/100 do <1/10), alergiczne zapalenie skóry, wysypkę i pokrzywkę (≥1/10 000 do <1/1 000), a także fotodermatozy. W jamie ustnej mogą pojawić się przebarwienia zębów i języka po stosowaniu powyżej 7 dni, pieczenie, mrowienie języka, zaburzenia smaku (rzadko trwałe) oraz zwiększone odkładanie kamienia nazębnego. Ciężkie reakcje alergiczne, takie jak wstrząs anafilaktyczny, występują bardzo rzadko (<1/10 000) i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Dodatkowo, rzadko obserwuje się methemoglobinemię, zapalenie przyusznic, oparzenia chemiczne u noworodków i niemowląt oraz zaburzenia oddychania i przewodu pokarmowego o nieznanej częstości.
alergiczne zapalenie skóry, ból brzucha, duszność, dysfagia, fotodermatoza, hipoksja tkanek, kamień nazębny, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, methemoglobinemia, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niestrawność, nudność, obrzęk okołooczodołowy, oparzenie chemiczne, parestezja języka, pokrzywka, przebarwienie zębów, przekrwienie błony śluzowej nosa, skurcz oskrzeli, suchość jamy ustnej, tlenoterapia, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaburzenie oddychania, zaburzenie smaku, zapalenie błony śluzowej, zapalenie przyusznicy, złuszczanie błony śluzowej

parestezja języka

Powiązane wpisy

Działania niepożądane – Faringan 5 mg + 1,5 mg

Działania niepożądane – Paroex 1,2 mg/ml

Przedawkowanie – Lignocain 2% 20 mg/ml

Chloroheksydyna – Działania niepożądane