tolerancja na działanie niepożądane

Tolerancja na działanie niepożądane to zjawisko medyczne, w którym organizm pacjenta stopniowo zmniejsza swoją wrażliwość na negatywne skutki uboczne leku lub terapii podczas długotrwałego stosowania. Jest to mechanizm adaptacyjny, pozwalający na kontynuację leczenia mimo początkowych trudności z akceptacją niepożądanych efektów.

Zjawisko to ma szczególne znaczenie kliniczne w farmakoterapii przewlekłej, gdzie początkowe działania niepożądane (np. senność przy stosowaniu leków przeciwhistaminowych czy dolegliwości żołądkowo-jelitowe przy stosowaniu metforminy) mogą z czasem ustępować, mimo kontynuacji leczenia w tej samej dawce. Rozwój tolerancji na działania niepożądane jest uwarunkowany adaptacją na poziomie komórkowym, metabolicznym i/lub czynnościowym.

W praktyce klinicznej wykorzystuje się to zjawisko stosując stopniowe zwiększanie dawek leków (tzw. miareczkowanie), co pozwala organizmowi na adaptację i minimalizację działań niepożądanych. Tolerancja na działania niepożądane nie zawsze rozwija się w jednakowym stopniu dla wszystkich efektów ubocznych danego leku, co wymaga indywidualnego podejścia do każdego pacjenta i regularnej oceny stosunku korzyści do ryzyka prowadzonej terapii.

Powiązane wpisy

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl