infekcja zastawki
Infekcja zastawki serca (zapalenie wsierdzia infekcyjne, endocarditis) to zakażenie dotyczące struktur wsierdzia, najczęściej zastawek serca. Proces zapalny może obejmować zarówno zastawki natywne, jak i sztuczne. Głównym czynnikiem etiologicznym są bakterie (najczęściej paciorkowce i gronkowce), rzadziej grzyby i inne mikroorganizmy.
Rozwój infekcji zastawki najczęściej wiąże się z obecnością wad zastawkowych, protez zastawkowych, przebytymi zabiegami kardiochirurgicznymi oraz procedurami inwazyjnymi. Klinicznie choroba manifestuje się gorączką, szmerami serca, objawami ogólnoustrojowymi oraz powikłaniami zatorowymi. Mogą wystąpić również zmiany skórne, powiększenie śledziony i objawy neurologiczne.
Diagnostyka opiera się na badaniach mikrobiologicznych (posiewy krwi), echokardiografii oraz badaniach laboratoryjnych (podwyższone parametry stanu zapalnego). Leczenie wymaga długotrwałej antybiotykoterapii celowanej, a w przypadkach ciężkich – interwencji kardiochirurgicznej (wymiana zastawki). Śmiertelność w infekcyjnym zapaleniu wsierdzia wciąż pozostaje wysoka, szczególnie w przypadku infekcji protez zastawkowych i zakażeń wywołanych przez gronkowce.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki aortalnej – Objawy
Niedomykalność zastawki aortalnej (AR) charakteryzuje się wstecznym przepływem krwi z aorty do lewej komory podczas rozkurczu, co prowadzi do przewlekłego przeciążenia objętościowego lewej komory. W przebiegu przewlekłym, zmiany adaptacyjne obejmują przerost ekscentryczny i powiększenie lewej komory, co początkowo utrzymuje prawidłowy rzut serca, jednak z czasem prowadzi do dysfunkcji i niewydolności serca. Objawy rozwijają się stopniowo i obejmują zmęczenie, duszność wysiłkową, kołatania serca, ból w klatce piersiowej oraz obrzęki. W ostrej postaci, najczęściej związanej z infekcyjnym zapaleniem wsierdzia, dochodzi do nagłego przeciążenia lewej komory, objawiającego się ciężką dusznością, obrzękiem płuc, hipotensją i wstrząsem kardiogennym, co stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji. Frakcja wyrzutowa poniżej 50% oraz końcowo-skurczowy wymiar lewej komory ≥ 50 mm są istotnymi wskaźnikami dysfunkcji i wskazaniami do leczenia operacyjnego.
angina pectoris, arytmia, ból w klatce piersiowej, duszność, echokardiogram, frakcja wyrzutowa, hipotensja, infekcja zastawki, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kołatanie serca, napadowa duszność nocna, niedomykalność zastawki aortalnej, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, obciążenie następcze, obciążenie objętościowe, obrzęk kostek, obrzęk płuc, ortopnoe, przerost ekscentryczny, rzut serca, sinica obwodowa, tachykardia, wsteczny przepływ krwi, wstrząs kardiogenny, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów - Leksykon chorób i schorzeń
Wodogłowie – Epidemiologia
Wodogłowie stanowi istotny problem zdrowia publicznego, z globalną częstością występowania około 85/100 000 osób [95% CI 62-116], z wyraźnym zróżnicowaniem wiekowym i geograficznym. W populacji pediatrycznej częstość wynosi 88/100 000 [95% CI 72-107], u dorosłych 11/100 000 [95% CI 5-25], a u osób ≥65 lat aż 175/100 000 [95% CI 67-458], z najwyższą zapadalnością wśród osób powyżej 80 roku życia (ponad 400/100 000). Wodogłowie normotensyjne (NPH) odpowiada za około 40% przypadków u dorosłych, z zapadalnością od 2 do 20/milion rocznie i częstością występowania do 22/100 000, rosnącą wraz z wiekiem (do 181,7/100 000 w grupie 70-79 lat). W krajach o niskich i średnich dochodach zapadalność na wodogłowie wrodzone jest wyższa (123/100 000 urodzeń) niż w krajach wysoko rozwiniętych (79/100 000), z najwyższymi wartościami w Ameryce Łacińskiej (316/100 000) i Afryce (145/100 000). Epidemiologia wodogłowia jest utrudniona przez różnice w kryteriach diagnostycznych i brak jednolitych wytycznych, zwłaszcza dla iNPH.