blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia
Blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia to zaburzenie przewodzenia między przedsionkami a komorami serca, charakteryzujące się okresowym brakiem przewodzenia niektórych pobudzeń przedsionkowych do komór. W elektrokardiogramie objawia się to występowaniem załamków P, po których nie następują zespoły QRS.
Wyróżnia się dwa główne typy bloku przedsionkowo-komorowego drugiego stopnia. Typ I (Mobitz I, periodyka Wenckebacha) charakteryzuje się stopniowym wydłużaniem odstępu PR aż do momentu, gdy impuls przedsionkowy nie zostanie przewiedziony do komór. Typ II (Mobitz II) cechuje się stałym odstępem PR z nagłym, nieoczekiwanym brakiem przewodzenia impulsu przedsionkowego.
Przyczyny bloku AV II° obejmują chorobę niedokrwienną serca, zapalenie mięśnia sercowego, kardiomiopatię, choroby naciekowe, wady wrodzone, a także działanie niektórych leków (beta-blokery, blokery kanału wapniowego, digoksyna). Blok typu II jest zwykle uznawany za poważniejszy i może wymagać implantacji stymulatora serca, szczególnie gdy prowadzi do objawowej bradykardii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Fingolimod Bluefish 0,5 mg
Fingolimod Bluefish 0,5 mg, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają starannego monitorowania klinicznego. Najczęstsze objawy obejmują ból głowy (24,5%), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (15,2%), biegunkę (12,6%), kaszel (12,3%) oraz grypę (11,4%). Istotnym zagrożeniem jest bradyarytmia pojawiająca się w ciągu pierwszych 6 godzin od podania pierwszej dawki, manifestująca się spadkiem częstości akcji serca o 12-13 uderzeń/min oraz blokiem przedsionkowo-komorowym pierwszego stopnia u 4,7% pacjentów. Hepatotoksyczność jest znacząca – 8,0% pacjentów doświadcza wzrostu ALT ≥3x GGN, a 1,8% ≥5x GGN, z ryzykiem ostrej niewydolności wątroby. Immunosupresja indukowana przez fingolimod zwiększa podatność na zakażenia, w tym oportunistyczne (herpeswirusy, wirus JC, kryptokoki), oraz ryzyko rozwoju chłoniaków, zwłaszcza związanych z EBV i chłoniaków z komórek T. Ponadto, lek może powodować obrzęk plamki (0,5%), szczególnie u pacjentów z zapaleniem błony naczyniowej oka lub cukrzycą, co wymaga regularnej kontroli okulistycznej.
aminotransferaza alaninowa, asystolia, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, ból głowy, bradyarytmia, chłoniak, chłoniak z komórek B, chłoniak z komórek T, drgawki, enzymy wątrobowe, inwersja załamka T, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, limfopenia, łysienie, małopłytkowość, migrena, nadciśnienie, natężona objętość wydechowa, obrzęk plamki, ostra niewydolność wątroby, ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia, pełny blok przedsionkowo-komorowy, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, stan padaczkowy, stwardnienie rozsiane, wirus brodawczaka ludzkiego, zakażenie herpeswirusem, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, zarostowa choroba tętnic obwodowych, zdolność dyfuzyjna płuc, zespół hemofagocytarny, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, ziarniniak grzybiasty - Leksykon chorób i schorzeń
Blok gałęzi przedsionkowo-komorowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Blok gałęzi przedsionkowo-komorowych (BBB) to zaburzenie przewodnictwa elektrycznego serca, prowadzące do opóźnionego skurczu komór, zależnie od lokalizacji bloku (prawa lub lewa gałąź pęczka Hisa). Diagnostyka opiera się głównie na zapisie EKG, gdzie zmiany mogą być bezobjawowe, zwłaszcza w przypadku prawego bloku gałęzi (RBBB). Lewy blok gałęzi (LBBB) wiąże się z wyższym ryzykiem zgonu u pacjentów z chorobą wieńcową i niewydolnością serca, a także utrudnia diagnostykę ostrego zawału mięśnia sercowego ze względu na zniekształcenia odcinka ST. Wartości krytyczne obejmują czas trwania zespołu QRS ≥150 ms oraz frakcję wyrzutową lewej komory ≤35%, co wskazuje na wskazania do terapii resynchronizującej serce (CRT). Blok dwuwiązkowy i trójwiązkowy stanowią poważne zagrożenie, wymagając często implantacji rozrusznika serca, zwłaszcza przy objawowej bradykardii lub historii omdleń.
beta-bloker, blok dwuwiązkowy, blok gałęzi przedsionkowo-komorowych, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, bradykardia, bradykardia objawowa, całkowity blok serca, choroba zastawkowa, ciśnienie tętnicze, frakcja wyrzutowa lewej komory, migotanie przedsionków, niewydolność serca, nitrogliceryna podjęzykowa, pęczek Hisa, rehabilitacja kardiologiczna, równowaga elektrolitowa, rozrusznik serca, saturacja tlenem, stan przedomdleniowy, stymulacja dwukomorowa, stymulacja pęczka Hisa, terapia resynchronizująca serce, węzeł przedsionkowo-komorowy, wysiłek oddechowy, zapis EKG, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Adenosine Kabi 3 mg/ml
Adenosine Kabi to roztwór do wstrzykiwań zawierający adenozynę w stężeniu 3 mg/ml, dostępny w ampułko-strzykawkach o objętościach 1 ml (3 mg adenozyny), 2 ml (6 mg) oraz 4 ml (12 mg). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na adenozynę lub substancje pomocnicze, w tym sód (3,54 mg/ml, 0,15 mmol/ml), co może mieć znaczenie u osób wymagających kontroli podaży sodu. Ze względu na wpływ adenozyny na układ przewodzący serca, nie należy stosować preparatu u chorych z zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem przedsionkowo-komorowym II i III stopnia, chyba że pacjent posiada wszczepiony stymulator serca. Ponadto, adenozyna jest przeciwwskazana u pacjentów z POChP przebiegającą ze skurczem oskrzeli, astmą oskrzelową, zespołem długiego QT, ciężkim niedociśnieniem tętniczym oraz niewyrównaną niewydolnością serca ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych i pogorszenia stanu klinicznego.
adenozyna, ampułko-strzykawka, arytmia komorowa, astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia, kardiolog, nadwrażliwość na adenozynę, niedociśnienie tętnicze, niewyrównana niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, roztwór do wstrzykiwań, skurcz oskrzeli, stymulator serca, zaburzenie elektrofizjologiczne serca, zespół chorego węzła zatokowego, zespół długiego QT - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zofran 4 mg
Przedawkowanie ondansetronu, substancji czynnej leku Zofran, może prowadzić do szeregu poważnych objawów klinicznych, które są zbliżone do działań niepożądanych obserwowanych przy standardowych dawkach terapeutycznych. Do najczęstszych należą zaburzenia widzenia (np. niewyraźne widzenie, podwójne widzenie), ciężkie zaparcia, niedociśnienie tętnicze oraz epizody naczynio-ruchowe związane z czynnością nerwu błędnego, w tym przemijający blok przedsionkowo-komorowy II stopnia. Szczególnie istotne jest wydłużenie odstępu QT w EKG, które jest zależne od dawki i może prowadzić do groźnych arytmii. U dzieci w wieku 12 miesięcy do 2 lat, po przypadkowym przyjęciu dawki przekraczającej 4 mg/kg masy ciała, opisano objawy zespołu serotoninowego, takie jak pobudzenie, zaburzenia świadomości, tachykardia i wzmożone napięcie mięśniowe.
antidotum, arytmia serca, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, diplopia, działanie przeciwwymiotne, EKG, elektrokardiogram, epizod naczynio-ruchowy, ipekakuana, nerw błędny, niedociśnienie tętnicze, niedrożność przewodu pokarmowego, odstęp QT, ondansetron, ośrodek toksykologiczny, pobudzenie psychoruchowe, tachykardia, układ przewodzący serca, układ sercowo-naczyniowy, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia świadomości, zaburzenia widzenia, zaparcie, zawroty głowy, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fingolimod MSN 0,5 mg
Fingolimod MSN, zawierający 0,5 mg fingolimodu w kapsułce, jest stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego, jednak wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi. Najczęściej obserwowane (≥10%) to ból głowy (24,5%), podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (15,2%), biegunka (12,6%), kaszel (12,3%), grypa (11,4%), zapalenie zatok (10,9%) oraz ból pleców (10,0%). Zakażenia, w tym oportunistyczne (np. PML, zakażenia herpeswirusami, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych), stanowią istotne ryzyko, podobnie jak nowotwory (np. rak podstawnokomórkowy, czerniak, chłoniaki). Obrzęk plamki występuje u 0,5% pacjentów, szczególnie w pierwszych 3-4 miesiącach terapii, z wyższym ryzykiem u osób z cukrzycą i zapaleniem błony naczyniowej oka w wywiadzie. Fingolimod powoduje również przemijające spowolnienie akcji serca (średnio o 12-13 uderzeń/min w ciągu 6 godzin od podania) oraz blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia u 4,7% pacjentów, z rzadkimi przypadkami pełnego bloku i asystolii.
aminotransferaza alaninowa, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradykardia, chłoniak, czerniak złośliwy, fingolimod, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, limfopenia, łupież pstry, małopłytkowość, mięsak Kaposiego, natężona objętość wydechowa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki, ostra niewydolność wątroby, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak z komórek Merkla, stwardnienie rozsiane, wirus brodawczaka ludzkiego, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie herpeswirusem, zakażenie oportunistyczne, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zdolność dyfuzyjna płuc dla tlenku węgla, zespół hemofagocytarny, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ivabradine Aurovitas
Ivabradine Aurovitas, zawierający iwabradynę, jest wskazany wyłącznie do leczenia objawowego przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej i nie wpływa na zmniejszenie ryzyka zawału mięśnia sercowego ani zgonu sercowo-naczyniowego. Kluczowe jest monitorowanie częstości akcji serca (HR) przed i w trakcie terapii, zwłaszcza gdy HR spada poniżej 50 uderzeń na minutę. Leczenie nie jest zalecane u pacjentów z HR w spoczynku poniżej 70 uderzeń na minutę, blokiem przedsionkowo-komorowym II stopnia oraz zaburzeniami rytmu serca, takimi jak migotanie przedsionków, które mogą obniżać skuteczność iwabradyny. W przypadku bradykardii z objawami (zawroty głowy, zmęczenie, niedociśnienie) należy stopniowo zmniejszać dawkę lub przerwać leczenie. Przeciwwskazane jest łączenie iwabradyny z werapamilem lub diltiazem ze względu na ryzyko nadmiernego spowolnienia HR.
amlodypina, antagonista wapnia, antagonista wapnia pochodny dihydropirydyny, azotan, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, bradykardia, częstość akcji serca, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, diltiazem, dławica piersiowa, EKG, iwabradyna, kołatanie serca, migotanie przedsionków, niedobór laktazy, niedociśnienie, nietolerancja galaktozy, przewlekła niewydolność serca, tachyarytmia, werapamil, węzeł zatokowy, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Bradykardia – Leczenie
Bradykardia definiowana jest jako częstość akcji serca poniżej 60 uderzeń na minutę i wymaga leczenia zależnego od etiologii, nasilenia objawów oraz chorób współistniejących. U pacjentów bezobjawowych leczenie może nie być konieczne, natomiast u osób z objawami takimi jak zawroty głowy, omdlenia, zmęczenie czy duszność, terapia ma na celu zwiększenie częstości akcji serca, poprawę perfuzji narządowej oraz zapobieganie powikłaniom. Pierwszym krokiem jest identyfikacja i eliminacja odwracalnych przyczyn, takich jak działania niepożądane leków (beta-blokery, blokery kanału wapniowego, digoksyna), zaburzenia elektrolitowe (np. hiperkaliemia), niedoczynność tarczycy, choroba Lyme’a, hipoksja czy ostre niedokrwienie mięśnia sercowego. W stanach ostrych z niestabilnością hemodynamiczną stosuje się atropinę w dawce 0,5-1,0 mg i.v. co 3-5 minut do maksymalnej dawki 3 mg, a w przypadku braku efektu – wlewy dożylne adrenaliny (2-10 μg/min) lub dopaminy (2-20 μg/kg/min).
adrenalina, antagonista wapnia, atropina, beta-bloker, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, bradykardia, bradykardia zatokowa, choroba Lyme’a, ciśnienie śródczaszkowe, dopamina, duszność, hiperkaliemia, hipoksemia, hipoksja, hipotensja, hipotermia, nagły zgon sercowy, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, omdlenie, stymulacja elektryczna, stymulacja przezskórna, stymulacja przezżylna, stymulator resynchronizujący, stymulator serca, teofilina, zaburzenia elektrolitowe, zawroty głowy, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – INZOLFI 0,25 mg
Fingolimod w dawce 0,25 mg (INZOLFI) stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają ścisłego monitorowania. Najczęstsze objawy to ból głowy (24,5%), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (15,2%), biegunka (12,6%), kaszel (12,3%) oraz grypa (11,4%). Terapia zwiększa podatność na zakażenia, w tym oportunistyczne, takie jak zakażenia herpeswirusami, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych czy PML wywołane wirusem JC, które mogą być śmiertelne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zakażeń HPV i rozwój nowotworów zależnych od HPV, co uzasadnia rozważenie szczepienia przeciw HPV oraz regularne badania przesiewowe, w tym cytologię szyjki macicy. Ponadto, terapia wiąże się z ryzykiem bradykardii (spadek HR o 12-13 uderzeń/min przy dawce 0,5 mg) i bloków przedsionkowo-komorowych, zwłaszcza w pierwszych 6 godzinach po podaniu pierwszej dawki, co wymaga monitorowania kardiologicznego. Wzrost ciśnienia tętniczego o około 3 mmHg skurczowego i 1 mmHg rozkurczowego obserwowany jest od około miesiąca terapii.
aminotransferaza alaninowa, atypowe mykobakterie, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradykardia, chłoniak, chłoniak nieziarniczy, chłoniak skórny z limfocytów T, chłoniak z komórek T, cukrzyca, depresja, drgawki, enzymy wątrobowe, fingolimod, kryptokoki, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, lęk, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, migrena, nadciśnienie, natężona objętość wydechowa, obrzęk plamki, ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia, pełny blok przedsionkowo-komorowy, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, stan padaczkowy, stwardnienie rozsiane, udar niedokrwienny i krwotoczny, wirus JC, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, zakażenie HPV, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zdolność dyfuzyjna płuc dla tlenku węgla, zespół hemofagocytarny, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, ziarniniak grzybiasty - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Iporel 0,075 mg
Lek Iporel zawierający chlorowodorek klonidyny w dawce 75 mikrogramów jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z ciężką bradyarytmią, w tym zespołem chorego węzła zatokowego oraz blokiem przedsionkowo-komorowym II i III stopnia, gdyż stosowanie klonidyny może nasilić zaburzenia rytmu serca i pogorszyć stan kliniczny. Ponadto lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie wiekowej. W takich przypadkach należy rozważyć alternatywne metody leczenia.
Wskazane jest również unikanie stosowania Iporelu u pacjentów z innymi zaburzeniami rytmu serca, które mogą stanowić ryzyko, np. bradykardią zatokową czy skłonnością do omdleń o podłożu sercowo-naczyniowym. Pacjenci z historią reakcji alergicznych na leki o podobnej strukturze chemicznej do klonidyny powinni być traktowani z ostrożnością. Decyzja o zastosowaniu leku powinna uwzględniać dokładną ocenę korzyści i ryzyka, zwłaszcza u osób z zaawansowanymi chorobami układu przewodzącego serca lub podejrzeniem nadwrażliwości na składniki preparatu.
automatyzm serca, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia, bradyarytmia, bradykardia zatokowa, całkowity blok serca, chlorowodorek klonidyny, farmakoterapia, nadwrażliwość, omdlenie, przewodzenie impulsów, reakcja alergiczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, układ przewodzący serca, węzeł zatokowy, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie węzła zatokowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bonaxon 0,5 mg
Fingolimod (Bonaxon) stosowany w terapii stwardnienia rozsianego wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, z których najczęstsze (≥10%) to ból głowy (24,5%), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (15,2%), biegunka (12,6%), kaszel (12,3%), grypa (11,4%), zapalenie zatok (10,9%) oraz ból pleców (10,0%). Lek powoduje limfopenię i leukopenię, co zwiększa ryzyko zakażeń, w tym oportunistycznych (np. PML, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, zakażenia herpeswirusami). Obrzęk plamki występuje u 0,5% pacjentów, szczególnie u osób z wywiadem zapalenia błony naczyniowej oka (17%) oraz u chorych z cukrzycą. Po podaniu pierwszej dawki obserwuje się przemijającą bradykardię (spadek HR o 12-13 uderzeń/min) i blok przedsionkowo-komorowy I stopnia (4,7%), a także wzrost ciśnienia tętniczego o około 3 mmHg skurczowego i 1 mmHg rozkurczowego. W trakcie terapii notuje się także podwyższenie aktywności ALT ≥3x GGN u 8,0% pacjentów i ≥5x GGN u 1,8%, z powrotem do normy po odstawieniu leku.
aminotransferaza alaninowa, asystolia, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, bradykardia, chłoniak, chłoniak skórny z limfocytów T, chłoniak z komórek B, drgawki, dysplazja, enzymy wątrobowe, fingolimod, herpeswirusy, inwersja załamka T, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, migrena, nadciśnienie tętnicze, natężona objętość wydechowa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki, ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, stan padaczkowy, stwardnienie rozsiane, udar niedokrwienny, wirus brodawczaka ludzkiego, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zarostowa choroba tętnic obwodowych, zdolność dyfuzyjna płuc, zespół hemofagocytarny, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, ziarniniak grzybiasty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fingolimod Richter 0,5 mg
Profil bezpieczeństwa fingolimodu w dawce 0,5 mg, stosowanego w terapii stwardnienia rozsianego, został określony na podstawie badań klinicznych FREEDOMS, FREEDOMS II oraz danych po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują infekcje (np. grypa i zapalenie zatok bardzo często, zapalenie oskrzeli często), zaburzenia hematologiczne (limfopenia i leukopenia często), zaburzenia sercowo-naczyniowe (bradykardia i blok przedsionkowo-komorowy często), a także podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, GGT, AST bardzo często). Obrzęk plamki wystąpił u 0,5% pacjentów, a spowolnienie akcji serca po pierwszej dawce było średnio o 12-13 uderzeń na minutę. Zgłaszano również rzadkie, ale poważne zakażenia oportunistyczne, w tym PML i zakażenia kryptokokowe, a także przypadki nowotworów, takich jak rak podstawnokomórkowy (często) i chłoniaki (częstość nieznana). Wzrost ciśnienia tętniczego o około 3 mmHg skurczowego i 1 mmHg rozkurczowego obserwowano po miesiącu terapii, utrzymujący się podczas leczenia.
atypowe mykobakterie, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradykardia, chłoniak nieziarniczy, chłoniak skórny z limfocytów T, chłoniak z komórek B, czerniak złośliwy, fingolimod, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, mięsak Kaposiego, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki, ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, stan padaczkowy, stwardnienie rozsiane, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, zakażenie herpeswirusami, zakażenie kryptokokowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zarostowa choroba tętnic obwodowych, zespół hemofagocytarny, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, ziarniniak grzybiasty - Leksykon chorób i schorzeń
Blok serca – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Blok serca, zwłaszcza w postaci zaawansowanej (III stopnia), znacząco pogarsza rokowanie pacjentów, a przeżywalność po implantacji rozrusznika wynosi odpowiednio 85%, 68%, 52% i 21% po 1, 3, 5 i 10 latach w przypadku izolowanego bloku, natomiast u pacjentów z chorobami współistniejącymi jest istotnie niższa (72%, 50%, 31%, 11%; p=0,006). Niezależne czynniki zwiększające śmiertelność to zastoinowa niewydolność serca, POChP, wiek, omdlenia, cukrzyca insulinozależna oraz płeć męska. Całkowity blok serca w przebiegu zapalenia mięśnia sercowego indukowanego inhibitorami punktów kontrolnych układu immunologicznego (ICI) wiąże się z wysokim ryzykiem śmiertelności (0,74 zgonu/100 osobodni vs. 0,09 bez CHB; frakcja przypisywalna 86,5% w ciągu 180 dni). Parametry EKG i poziom troponiny są pomocne w identyfikacji pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju CHB.
badanie PET, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy wysokiego stopnia, blok serca, całkowity blok serca, choroba naczyń obwodowych, choroby sercowo-naczyniowe, cukrzyca insulinozależna, dysfunkcja lewej komory, elektrokardiogram, funkcja skurczowa, inhibitory punktów kontrolnych układu immunologicznego, kardiomegalia, kardiomiopatia, migotanie przedsionków, niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozrusznik serca, sarkoidoza, sarkoidoza serca, stenoza aortalna, stymulacja serca, terapia immunosupresyjna, troponina, zapalenie mięśnia sercowego, zastoinowa niewydolność serca, zespół bezdechu sennego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ondansetron Kabi 0,16 mg/ml
Przedawkowanie ondansetronu wiąże się z ryzykiem wystąpienia nasilonych działań niepożądanych, które w większości odpowiadają objawom obserwowanym przy standardowych dawkach, lecz o znacznie większym nasileniu. Do najczęstszych objawów należą zaburzenia widzenia (niewyraźne lub podwójne widzenie), ciężkie zaparcia, niedociśnienie tętnicze z objawami takimi jak zawroty głowy i omdlenia, epizody naczynioruchowe oraz przemijający blok przedsionkowo-komorowy II stopnia. Szczególnie istotne jest wydłużenie odstępu QT w EKG, które jest efektem zależnym od dawki i może predysponować do groźnych arytmii, w tym torsade de pointes, stanowiących zagrożenie życia. W związku z tym zaleca się ciągłe monitorowanie kardiologiczne pacjentów po przedawkowaniu.
blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, drgawki, elektrokardiografia, epizod naczynioruchowy, hipertermia, ipekakuana, nagłe zatrzymanie krążenia, niedociśnienie tętnicze, niedrożność jelit, odstęp QT, ondansetron, repolaryzacja komór serca, sztywność mięśniowa, tachykardia, torsade de pointes, wahanie ciśnienia tętniczego, zaburzenie autonomiczne, zaburzenie przewodzenia elektrycznego, zaburzenie świadomości, zaburzenie widzenia, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zaparcie, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fingolimod Stada 0,5 mg
Przedawkowanie fingolimodu, leku stosowanego w terapii stwardnienia rozsianego, może prowadzić do istotnych zaburzeń rytmu serca, w tym bradykardii, bloków przedsionkowo-komorowych (w tym pełnego bloku AV) oraz wydłużenia odstępu QTc (≥500 ms). Bradykardia pojawia się zwykle w ciągu 1 godziny od podania dawki i osiąga maksimum w ciągu 6 godzin, utrzymując się powyżej tego czasu z tendencją do stopniowego ustępowania. W badaniach klinicznych zdrowi ochotnicy tolerowali dawki fingolimodu do 40 mg (80-krotność dawki terapeutycznej 0,5 mg), jednak przy tej dawce u większości pacjentów obserwowano łagodny ucisk lub dyskomfort w klatce piersiowej, odpowiadający reaktywności drobnych oskrzeli. Zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego mogą pojawić się bez określonej dawki, a pełny blok AV, choć rzadki i przemijający, wymaga szczególnej uwagi.
blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia, bradykardia, bradykardia zatokowa, dawka terapeutyczna, dyskomfort w klatce piersiowej, działanie farmakologiczne, efekt chronotropowy, elektrokardiogram, fingolimod, plazmafereza, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność oskrzeli, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod Fresenius Kabi 0,5 mg
Fingolimod Fresenius Kabi, zawierający 0,5 mg chlorowodorku fingolimodu w kapsułkach, jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem niedoboru odporności, aktywnymi ciężkimi lub przewlekłymi zakażeniami (np. wirusowe zapalenie wątroby, gruźlica), a także u osób z aktywnymi złośliwymi nowotworami. Nie należy go stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Child-Pugh) oraz u osób z określonymi schorzeniami kardiologicznymi, takimi jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, udar mózgu lub TIA w ciągu ostatnich 6 miesięcy, niewydolność serca klasy III/IV wg NYHA, ciężkie zaburzenia rytmu serca wymagające leków antyarytmicznych klasy Ia lub III, bloki przedsionkowo-komorowe II stopnia typu Mobitz II i III stopnia, zespół chorego węzła zatokowego bez rozrusznika oraz wydłużony odstęp QTc >500 ms. Przeciwwskazania te wynikają z immunomodulującego działania leku oraz ryzyka bradykardii i zaburzeń przewodnictwa po pierwszej dawce.
aktywne przewlekłe zakażenie, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia, bradykardia, ciężkie aktywne zakażenie, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciężkie zaburzenie rytmu serca, działanie teratogenne, fingolimod, gruźlica, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja NYHA, lek antyarytmiczny, lek immunosupresyjny, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, ocena kardiologiczna, odstęp QTc, przejściowy atak niedokrwienny, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, rozrusznik serca, udar mózgu, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zakażenie oportunistyczne, zaostrzenie przewlekłej niewydolności serca, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Setronon 8 mg
Przedawkowanie ondansetronu, substancji czynnej leku Setronon, wiąże się z nasileniem objawów typowych dla działań niepożądanych stosowania terapeutycznego, w tym zaburzeń widzenia (niewyraźne i podwójne widzenie), ciężkich zaparć, niedociśnienia tętniczego oraz epizodów naczynio-ruchowych zależnych od nerwu błędnego. Szczególnie istotne jest wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG, które jest zależne od dawki i zwiększa ryzyko groźnych arytmii, w tym przemijającego bloku przedsionkowo-komorowego II stopnia. U pacjentów pediatrycznych, zwłaszcza niemowląt i dzieci w wieku 12 miesięcy do 2 lat, przedawkowanie doustnej formy ondansetronu powyżej 4 mg/kg masy ciała może manifestować się zespołem serotoninowym, charakteryzującym się triadą objawów: zaburzeniami funkcji psychicznych, nadmierną aktywnością układu autonomicznego oraz zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi.
blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, działanie przeciwwymiotne, elektrokardiogram, epizod naczynio-ruchowy, gospodarka wodno-elektrolitowa, ipekakuana, nerw błędny, niedociśnienie tętnicze, niewyraźne widzenie, odstęp QT, ondansetron, percepcja wzrokowa, podwójne widzenie, układ autonomiczny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji psychicznej, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zaparcie, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fingolimod Solinea 0,5 mg
Fingolimod Solinea w dawce 0,5 mg, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z których najczęstsze to infekcje (np. grypa, zapalenie zatok – bardzo często), limfopenia i leukopenia (często), a także zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak bradykardia i blok przedsionkowo-komorowy (często). Obrzęk plamki żółtej występuje u około 0,5% pacjentów, głównie w pierwszych 3-4 miesiącach terapii, a jego ryzyko wzrasta u pacjentów z wcześniejszym zapaleniem błony naczyniowej oka. Fingolimod może powodować wzrost ciśnienia tętniczego o około 3 mmHg skurczowego i 1 mmHg rozkurczowego, a także podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, GGT, AST) – 8% pacjentów doświadczyło wzrostu ALT ≥3x ULN. Wśród rzadkich, ale poważnych działań niepożądanych odnotowano zakażenia oportunistyczne (np. PML, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych), nowotwory skóry (czerniak, rak podstawnokomórkowy), chłoniaki oraz incydenty neurologiczne, takie jak drgawki i zespół PRES.
asystolia, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradykardia, chłoniak, chłoniak skórny z komórek T, czerniak złośliwy, enzymy wątrobowe, herpeswirusy, limfopenia, łupież pstry, mięsak Kaposiego, nadciśnienie tętnicze, natężona objętość wydechowa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki żółtej, ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak z komórek Merkla, stan padaczkowy, stwardnienie rozsiane, trombocytopenia, udar niedokrwienny, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus Johna Cunninghama, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, zakażenie kryptokokowe, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zarostowa choroba tętnic obwodowych, zdolność dyfuzyjna płuc dla tlenku węgla, zespół hemofagocytarny, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, ziarniniak grzybiasty