bradykardia objawowa
Bradykardia objawowa to stan, w którym wolna czynność serca (poniżej 60 uderzeń na minutę) powoduje wystąpienie objawów klinicznych. Do najczęstszych symptomów należą: zawroty głowy, omdlenia, zmęczenie, duszność oraz ból w klatce piersiowej.
Przyczyny bradykardii objawowej mogą być różnorodne, obejmując choroby układu przewodzącego serca (bloki przedsionkowo-komorowe, choroba węzła zatokowego), działania niepożądane leków (beta-blokery, digoksyna, antagoniści wapnia), zaburzenia elektrolitowe, niedoczynność tarczycy czy zwiększone napięcie nerwu błędnego.
Diagnostyka bradykardii objawowej opiera się na badaniu EKG, monitorowaniu holterowskim, próbie wysiłkowej oraz badaniach elektrofizjologicznych. Leczenie zależy od przyczyny i nasilenia objawów – od odstawienia leków wywołujących bradykardię po implantację stymulatora serca, która jest wskazana w przypadku objawowej bradykardii nieodwracalnego pochodzenia.
Bradykardia objawowa wymaga różnicowania z fizjologiczną bradykardią występującą u osób wysportowanych oraz z bradykardią bezobjawową, która zwykle nie wymaga interwencji terapeutycznej. Przy współistnieniu bradykardii i objawów klinicznych zawsze należy rozważyć przyczynowy związek między nimi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – NebivoLek 5 mg
NebivoLEK zawiera nebiwolol chlorowodorek i jest stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz stabilnej przewlekłej niewydolności serca. Standardowa dawka dla dorosłych z nadciśnieniem wynosi 5 mg raz na dobę, z efektem hipotensyjnym pojawiającym się po 1-2 tygodniach i pełnym efektem po 4 tygodniach. U pacjentów z niewydolnością nerek zaleca się rozpoczęcie terapii od 2,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 5 mg, natomiast u osób powyżej 65 lat dawka początkowa również wynosi 2,5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem do 5 mg. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością wątroby oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Tabletki można dzielić na mniejsze dawki (1,25 mg, 2,5 mg) w celu precyzyjnego dostosowania terapii.
antagonista angiotensyny II, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia objawowa, chlorowodorek, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, leczenie skojarzone, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra dekompensacja, ostry obrzęk płuc, przewlekła niewydolność serca, stężenie kreatyniny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie przewodzenia - Leksykon chorób i schorzeń
Blok gałęzi przedsionkowo-komorowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Blok gałęzi przedsionkowo-komorowych (BBB) to zaburzenie przewodnictwa elektrycznego serca, prowadzące do opóźnionego skurczu komór, zależnie od lokalizacji bloku (prawa lub lewa gałąź pęczka Hisa). Diagnostyka opiera się głównie na zapisie EKG, gdzie zmiany mogą być bezobjawowe, zwłaszcza w przypadku prawego bloku gałęzi (RBBB). Lewy blok gałęzi (LBBB) wiąże się z wyższym ryzykiem zgonu u pacjentów z chorobą wieńcową i niewydolnością serca, a także utrudnia diagnostykę ostrego zawału mięśnia sercowego ze względu na zniekształcenia odcinka ST. Wartości krytyczne obejmują czas trwania zespołu QRS ≥150 ms oraz frakcję wyrzutową lewej komory ≤35%, co wskazuje na wskazania do terapii resynchronizującej serce (CRT). Blok dwuwiązkowy i trójwiązkowy stanowią poważne zagrożenie, wymagając często implantacji rozrusznika serca, zwłaszcza przy objawowej bradykardii lub historii omdleń.
beta-bloker, blok dwuwiązkowy, blok gałęzi przedsionkowo-komorowych, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, bradykardia, bradykardia objawowa, całkowity blok serca, choroba zastawkowa, ciśnienie tętnicze, frakcja wyrzutowa lewej komory, migotanie przedsionków, niewydolność serca, nitrogliceryna podjęzykowa, pęczek Hisa, rehabilitacja kardiologiczna, równowaga elektrolitowa, rozrusznik serca, saturacja tlenem, stan przedomdleniowy, stymulacja dwukomorowa, stymulacja pęczka Hisa, terapia resynchronizująca serce, węzeł przedsionkowo-komorowy, wysiłek oddechowy, zapis EKG, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nebinad 5 mg
Nebiwolol (Nebinad, 5 mg) jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, przewlekłej niewydolności serca oraz choroby wieńcowej, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań i indywidualnych potrzeb pacjenta. W nadciśnieniu tętniczym standardowa dawka wynosi 5 mg/dobę, przyjmowana o stałej porze, z efektem terapeutycznym pojawiającym się po 1-2 tygodniach, a optymalnym po 4 tygodniach. U pacjentów z niewydolnością nerek początkowa dawka to 2,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 5 mg. W przewlekłej niewydolności serca i chorobie wieńcowej stosuje się stopniowe zwiększanie dawki od 1,25 mg do maksymalnie 10 mg/dobę co 1-2 tygodnie, pod ścisłym nadzorem lekarskim, monitorując parametry hemodynamiczne i objawy kliniczne. Nebiwolol jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością wątroby oraz niezalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.
antagonista receptora angiotensyny II, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia objawowa, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, digoksyna, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, ostra niewydolność, populacja pediatryczna, przewlekła niewydolność serca, stabilna choroba wieńcowa, stabilna przewlekła niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia - Leksykon leków
Interakcje leku – Amiodaron hameln 50 mg/ml
Amiodaron hameln (chlorowodorek amiodaronu) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez hamowanie izoenzymów cytochromu P450 (CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6) oraz glikoproteiny P (P-gp). W efekcie dochodzi do zwiększenia stężenia w osoczu wielu leków, co może prowadzić do nasilenia ich toksyczności. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, fluorochinolony, niektóre leki przeciwpsychotyczne i przeciwhistaminowe), które są przeciwwskazane ze względu na ryzyko częstoskurczu typu Torsade de Pointes. Dodatkowo, amiodaron może nasilać działanie beta-adrenolityków, antagonistów wapnia (diltiazem, werapamil) oraz sofosbuwiru, co wymaga ścisłego monitorowania pracy serca. Warto podkreślić konieczność unikania leków wywołujących hipokaliemię i hipomagnezemię (np. diuretyki, kortykosteroidy, amfoterycyna B i.v.) ze względu na zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu serca.
alkohol benzylowy, antagoniści wapnia, beta-adrenolityki, bradykardia objawowa, chlorowodorek amiodaronu, cytochrom P450, czas protrombinowy, desetyloamiodaron, doustne leki przeciwzakrzepowe, działanie chronotropowe ujemne, działanie hipotensyjne, fluorochinolony, glikoproteina p, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, leki przeciwarytmiczne klasy Ia, leki przeciwarytmiczne klasy III, miopatia polekowa, rabdomioliza, substrat glikoproteiny P, toksyczność digoksyny, torsade de pointes, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia przewodzenia serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Timo-COMOD 0,5 % 5 mg/ml
Przedawkowanie maleinianu tymololu w postaci kropli do oczu Timo-COMOD 0,5 % (5 mg/ml) może prowadzić do poważnych objawów ogólnoustrojowych typowych dla beta-adrenolityków, mimo miejscowego podania. Klinicznie obserwuje się bradykardię (<60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostrą niewydolność sercowo-naczyniową oraz blok serca, wynikające z blokady receptorów beta-1 i beta-2. Leczenie wymaga intensywnej opieki medycznej z monitorowaniem funkcji życiowych oraz terapii objawowej, obejmującej dożylne podanie siarczanu atropiny (0,25-2 mg) w bradykardii, leków sympatykomimetycznych (dopamina, dobutamina, noradrenalina) w niedociśnieniu, chlorowodorku izoprenaliny i aminofiliny w skurczu oskrzeli, a także standardowego leczenia niewydolności serca i ewentualnej stymulacji serca w bloku przewodzenia.
aminofilina, beta-adrenolityk, blok serca, bradykardia objawowa, bronchospazm, chlorowodorek izoprenaliny, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dobutamina, dopamina, efekt bronchodylatacyjny, glukagon, hemodializa, lek moczopędny, lek sympatykomimetyczny, maleinian tymololu, naparstnica, niedociśnienie tętnicze, noradrenalina, oddział intensywnej opieki medycznej, receptor beta-1, receptor beta-2, receptor beta-adrenergiczny, siarczan atropiny, skurcz oskrzeli, stymulator serca, tlenoterapia, układ bodźcotwórczo-przewodzący - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bisoratio 10 10 mg
Dawkowanie bisoprololu (Bisoratio 10) wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od wskazań klinicznych, skuteczności terapeutycznej oraz częstości tętna pacjenta. W leczeniu nadciśnienia tętniczego i przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej dawka początkowa wynosi 5 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do dawki podtrzymującej 10 mg/dobę, a maksymalna dawka dobowa to 20 mg. W terapii przewlekłej stabilnej niewydolności serca (umiarkowanej do ciężkiej) leczenie rozpoczyna się od 1,25 mg/dobę, z tygodniowym stopniowym zwiększaniem dawki do 10 mg/dobę, przy ścisłym monitorowaniu parametrów hemodynamicznych i objawów klinicznych. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min) oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby maksymalna dawka dobowa wynosi 10 mg, a u osób w podeszłym wieku zaleca się rozpoczęcie terapii od najmniejszej dawki z uważnym monitorowaniem. Nie zaleca się stosowania bisoprololu u dzieci ze względu na brak danych klinicznych.
bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia objawowa, ciśnienie tętnicze, częstość tętna, dawka podtrzymująca, dializa, glikozyd nasercowy, hipotonia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja inhibitorów ACE, niewydolność serca, ostry obrzęk płuc, przewlekła stabilna dławica piersiowa, przewlekła stabilna niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Nebiwolol – Dawkowanie i sposób podawania
Nebiwolol, selektywny beta-adrenolityk, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, przewlekłej niewydolności serca oraz stabilnej choroby wieńcowej. W terapii nadciśnienia u dorosłych standardowa dawka wynosi 5 mg raz na dobę, z efektem terapeutycznym widocznym po 1-2 tygodniach, a pełnym po 4 tygodniach. U pacjentów powyżej 65 lat oraz z niewydolnością nerek dawka początkowa to 2,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 5 mg/dobę. W leczeniu przewlekłej niewydolności serca i stabilnej choroby wieńcowej dawkę należy stopniowo zwiększać co 1-2 tygodnie od 1,25 mg do maksymalnie 10 mg na dobę, pod ścisłym nadzorem lekarskim, monitorując parametry hemodynamiczne i objawy kliniczne. Nebiwolol podaje się doustnie, z posiłkiem lub niezależnie od niego, a tabletki można dzielić, co ułatwia dostosowanie dawki.
antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia objawowa, ciężka niewydolność nerek, częstość akcji serca, digoksyna, działanie niepożądane, działanie przeciwnadciśnieniowe, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, leczenie długotrwałe, leczenie nadciśnienia, leczenie skojarzone, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, przewlekła niewydolność serca, stabilna choroba wieńcowa, stężenie kreatyniny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bloxazoc 190 mg
Ocena przeciwwskazań do stosowania metoprololu bursztynianu (lek Bloxazoc) jest kluczowa dla bezpieczeństwa terapii. Preparat dostępny jest w dawkach 23,75 mg, 47,5 mg, 95 mg oraz 190 mg (odpowiadających odpowiednio 25 mg, 50 mg, 100 mg i 200 mg metoprololu winianu) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na metoprolol bursztynian, inne beta-adrenolityki lub substancje pomocnicze, objawową bradykardię, niedociśnienie tętnicze z objawami klinicznymi, wstrząs kardiogenny, niestabilną niewyrównaną niewydolność serca z obrzękiem płuc, hipoperfuzją lub niedociśnieniem oraz jednoczesne stosowanie inotropowo dodatnich agonistów receptorów beta. Ponadto, u pacjentów z podejrzeniem ostrego zawału mięśnia sercowego przeciwwskazane jest stosowanie Bloxazocu przy częstości akcji serca <45/min, odstępie PQ >0,24 s oraz ciśnieniu skurczowym <100 mmHg.
beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, bradykardia objawowa, choroba tętnic obwodowych, ciśnienie skurczowe, EKG, hipoperfuzja, lek inotropowo dodatni, metoprololu bursztynian, metoprololu winian, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie, niewydolność serca, obrzęk płuc, odstęp PQ, perfuzja tkankowa, receptor beta, rozrusznik serca, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zgorzel - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nebicard 5 mg
Nebicard 5 mg zawiera nebiwolol (5 mg/tabletka, odpowiada 5,45 mg nebiwololu chlorowodorku) i jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz przewlekłej niewydolności serca. W terapii nadciśnienia u dorosłych standardowa dawka wynosi 5 mg raz na dobę, przy czym efekt przeciwnadciśnieniowy pojawia się po 1-2 tygodniach, a pełny efekt po 4 tygodniach. U pacjentów powyżej 65 roku życia oraz z niewydolnością nerek dawka początkowa to 2,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 5 mg. U osób z ciężką niewydolnością nerek (kreatynina ≥250 μmol/l) oraz z niewydolnością wątroby stosowanie leku jest przeciwwskazane. Nebicard może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu, np. z hydrochlorotiazydem (12,5-25 mg), co daje efekt addycyjny. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków, tabletki można dzielić na mniejsze dawki (1,25 mg, 2,5 mg). Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych klinicznych.
antagonista receptora angiotensyny II, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia objawowa, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, digoksyna, działanie addycyjne, działanie niepożądane, efekt przeciwnadciśnieniowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, leczenie skojarzone, lek kardiologiczny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nasilenie niewydolności serca, nasilenie objawów, nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek i wątroby, ostry obrzęk płuc, przewlekła niewydolność serca, stabilna niewydolność serca, stężenie kreatyniny, titracja leku, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia, zaostrzenie choroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nebispes 5 mg
Lek Nebispes zawiera 5 mg nebiwololu (odpowiadającego 5,45 mg nebiwololu chlorowodorku) i jest dostępny w formie tabletek podzielnych na cztery równe dawki, co umożliwia precyzyjne dawkowanie. W leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych zalecana dawka wynosi 5 mg raz na dobę, z pełnym efektem hipotensyjnym osiąganym zwykle po 1-2 tygodniach, a w niektórych przypadkach po 4 tygodniach. U pacjentów powyżej 65 roku życia dawka początkowa to 2,5 mg, z możliwością zwiększenia do 5 mg, przy czym u osób powyżej 75 lat wymagana jest szczególna ostrożność. U pacjentów z niewydolnością nerek dawka początkowa wynosi 2,5 mg, z możliwością zwiększenia do 5 mg, natomiast stosowanie u osób z ciężką niewydolnością nerek (stężenie kreatyniny ≥ 250 μmol/l) jest przeciwwskazane. Nebispes jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością wątroby oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
antagonista receptora angiotensyny II, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia objawowa, ciśnienie tętnicze krwi, częstość akcji serca, digoksyna, działanie hipotensyjne, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina w surowicy, leczenie skojarzone, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, nebiwolol chlorowodorek, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obniżanie ciśnienia tętniczego, obrzęk płuc, ostra niewydolność serca, przewlekła niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ebivol 5 mg
Lek Ebivol zawiera nebiwolol w dawce 5 mg (odpowiadającej 5,45 mg nebiwololu chlorowodorku) i jest dostępny w postaci białych, okrągłych tabletek o średnicy 9 mm, które można dzielić na dawki 2,5 mg. W leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych zalecana dawka wynosi 5 mg raz na dobę, z efektem obniżającym ciśnienie pojawiającym się po 1-2 tygodniach, a optymalnym po 4 tygodniach. U pacjentów powyżej 65 roku życia dawka początkowa to 2,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 5 mg. W przypadku niewydolności nerek dawka początkowa wynosi 2,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 5 mg, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (stężenie kreatyniny ≥ 250 μmol/l) stosowanie nebiwololu nie jest zalecane. Lek można stosować zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, np. hydrochlorotiazydem (12,5-25 mg), co wykazuje addycyjne działanie hipotensyjne.
akcja serca, antagonista receptora angiotensyny II, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia objawowa, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, digoksyna, działanie przeciwnadciśnieniowe, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, leczenie skojarzone, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol chlorowodorek, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, przewlekła niewydolność serca, stężenie kreatyniny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ivineb 5 mg
Lek Ivineb zawierający 5 mg nebiwololu podaje się doustnie, z możliwością podziału tabletki na cztery części w celu precyzyjnego dostosowania dawki. W leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych standardowa dawka wynosi 5 mg raz na dobę, z efektem hipotensyjnym pojawiającym się zwykle po 1-2 tygodniach, a pełnym efektem po 4 tygodniach. U pacjentów z niewydolnością nerek dawka początkowa to 2,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 5 mg, natomiast u osób powyżej 65 lat zaleca się również dawkę początkową 2,5 mg/dobę, z ostrożnym monitorowaniem szczególnie u pacjentów powyżej 75 lat. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (stężenie kreatyniny ≥250 μmol/l) oraz u osób z niewydolnością wątroby ze względu na brak danych klinicznych.
antagonista receptora angiotensyny II, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia objawowa, częstość akcji serca, dawka podtrzymująca, digoksyna, efekt hipotensyjny, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina w surowicy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, ostra dekompensacja, przewlekła niewydolność serca, terapia skojarzona, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bloxazoc 47,5 mg
Lek Bloxazoc, zawierający metoprololu bursztynian w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest przeciwwskazany u pacjentów z niestabilną, niewyrównaną niewydolnością serca, objawową bradykardią, blokiem przedsionkowo-komorowym II i III stopnia oraz zespołem chorego węzła zatokowego bez rozrusznika serca. Przeciwwskazania obejmują także niedociśnienie tętnicze, wstrząs kardiogenny, oraz stany połączone z ryzykiem niedokrwienia obwodowego i zgorzeli. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ciśnieniem skurczowym poniżej 100 mmHg, akcją serca <45/min oraz odstępem PQ >0,24 s, zwłaszcza w kontekście podejrzenia ostrego zawału mięśnia sercowego. Metoprolol jest również przeciwwskazany u osób otrzymujących inotropowo dodatnie leki beta-agonistyczne oraz u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu.
beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia objawowa, choroba tętnic obwodowych, działanie inotropowo ujemne, hipoperfuzja, leczenie inotropowo dodatnie, metoprololu bursztynian, nadwrażliwość na metoprolol, niedociśnienie, niedokrwienie obwodowe, niewyrównana niewydolność serca, obrzęk płuc, odstęp PQ, rozrusznik serca, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wstrząs kardiogenny, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zgorzel - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nebivolol Genoptim 5 mg
Nebivolol Genoptim, zawierający 5 mg nebiwololu chlorowodorku w formie tabletek, stosowany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz stabilnej przewlekłej niewydolności serca (CHF). W terapii nadciśnienia zalecana dawka to 5 mg raz na dobę, przyjmowana o stałej porze, z efektem terapeutycznym obserwowanym po 1-2 tygodniach, a optymalnym po 4 tygodniach. Lek może być stosowany jako monoterapia lub w skojarzeniu, np. z hydrochlorotiazydem (12,5-25 mg), co wykazuje działanie addycyjne. W leczeniu CHF dawkę należy stopniowo zwiększać od 1,25 mg do maksymalnie 10 mg na dobę, pod ścisłym nadzorem lekarza, monitorując parametry hemodynamiczne i objawy kliniczne. W przypadku nietolerancji lub nasilenia niewydolności serca konieczne jest zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii. Nagłe odstawienie leku jest niewskazane ze względu na ryzyko pogorszenia stanu pacjenta; dawkę należy redukować stopniowo o połowę co tydzień.
antagonista receptora angiotensyny II, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia objawowa, digoksyna, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina w surowicy, lek moczopędny, leki przeciwnadciśnieniowe, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol chlorowodorek, niedociśnienie tętnicze, obrzęk płuc, przewlekła niewydolność serca, stan kliniczny, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs kardiogenny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nebicard 10 mg
Nebicard (nebiwolol) jest dostępny w postaci białych, okrągłych tabletek o średnicy 11,9-12,3 mm, z linią podziału umożliwiającą precyzyjne dawkowanie. W leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych zalecana dawka wynosi 5 mg (pół tabletki) raz na dobę, z efektem terapeutycznym pojawiającym się po 1-2 tygodniach, a pełnym działaniem po 4 tygodniach. W terapii stabilnej przewlekłej niewydolności serca oraz stabilnej choroby wieńcowej dawkę należy stopniowo zwiększać od 1,25 mg do maksymalnie 10 mg raz na dobę, z kontrolą kliniczną podczas każdego zwiększenia dawki. Dawkowanie wymaga stosowania produktu Nebicard 5 mg dla dawek 1,25 mg i 2,5 mg, gdyż tabletki 10 mg nie pozwalają na uzyskanie tych mniejszych dawek. W przypadku pacjentów z niewydolnością nerek (łagodną do umiarkowanej) oraz osób powyżej 65 roku życia dawka początkowa wynosi 2,5 mg, z możliwością zwiększenia do 5 mg, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (kreatynina ≥250 μmol/l) oraz z niewydolnością wątroby stosowanie leku jest przeciwwskazane.
antagonista receptora angiotensyny II, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia objawowa, digoksyna, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, ostra niewydolność serca, przewlekła niewydolność serca, stabilna choroba wieńcowa, stężenie kreatyniny, terapia skojarzona, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Blok serca – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Blok serca to zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych między przedsionkami a komorami, prowadzące do opóźnienia lub całkowitego zablokowania sygnału, co skutkuje nieefektywnym skurczem serca i zmniejszonym rzutem. Klasyfikacja obejmuje blok I stopnia (wydłużenie odstępu PR >0,20 s, zwykle bezobjawowy), blok II stopnia (typ I – Mobitz I/Wenckebach z postępującym wydłużeniem PR i wypadaniem QRS; typ II – Mobitz II z nagłym wypadaniem QRS, bardziej niebezpieczny) oraz blok III stopnia (całkowity blok, niezależna praca przedsionków i komór, stan zagrażający życiu). Etiologia jest wieloczynnikowa: choroba niedokrwienna, wady strukturalne, choroby autoimmunologiczne, infekcje, leki (beta-blokery, blokery kanału wapniowego, glikozydy), zaburzenia elektrolitowe, starzenie i powikłania po zabiegach kardiochirurgicznych. Diagnostyka opiera się na EKG, Holterze, echokardiografii, badaniach laboratoryjnych i elektrofizjologicznych.
atropina, badanie echokardiograficzne, badanie elektrofizjologiczne, badanie MRI, beta-bloker, blok drugiego stopnia, blok pierwszego stopnia, blok serca, blok trzeciego stopnia, bloker kanału wapniowego, bradykardia objawowa, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, choroba z Lyme, dopamina, edukacja pacjenta, elektrokardiogram, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipokalcemia, holter EKG, implantacja stymulatora serca, izoproterenol, kardiomiopatia, obrzęk obwodowy, odstęp PR, rozrusznik serca, rzut serca, stężenie elektrolitów, stymulacja przezskórna, test wysiłkowy, toczeń rumieniowaty układowy, układ przewodzący serca, wada zastawkowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zapalenie mięśnia sercowego, zapis EKG, zastój w krążeniu płucnym, zawał serca, zespół QRS, zespół Sjögrena